Jo Harman (W2 Den Bosch 9/10/2014)

10730859_10152544328969263_1786552689924945658_nNa een uptempo opening door haar begeleidingsband , kwam Jo Harman zelf het podium op met haar kenmerkende ‘high heels’ en korte rok. Meteen verzocht ze het publiek gezellig naar voren te komen om zo als ‘sardientjes’ van het optreden te gaan genieten. Hoewel je mee kunt maken dat men zo’n verzoek negeert, kwam het publiek braaf in beweging en vulde zo de opening tussen band en publiek, wat de gewenste sfeer snel ten goede kwam.

Tijdens een lang en betoverend mooi ‘Amnesty’ trok ze alle registers open van haar mooie vaste en krachtige stem, en na een gestage opbouw, waarin weer eens opviel hoe gefocussed de muzikanten op elkaar waren, eindigde het nummer tenslotte in een enorme uitbarsting, waarna het publiek even de adem inhield en vervolgens met een fors applaus zijn enthousiasme toonde.

Dit werd meteen opgevolgd door een eigen interpretatie van ‘Happy’, het nummer dat nergens lijkt te mogen ontbreken. Met de mededeling dat ze voor vanavond eindelijk een passend eind hadden gevonden, werd het met een fraaie vertraging ingezet om wederom het publiek in verbazing te laten genieten van iets wat zo bekend maar dan toch zo ánders klinkt. Gezegd mag dan ook worden dat , hoewel dit vaak moeilijk is in een niet-volle zaal, deze lekker meebewoog en ook vrolijk meeklapte toen de band hiermee begon.

Kijkend naar Jo vond ik dat zij zeker het recht had om dit nummer te coveren, aangezien ‘blijheid’ absoluut een van haar eigenschappen lijkt te zijn. Op haar hoge hoefjes en met haar eindeloze benen heeft ze soms iets weg van Bambi, maar haar stem zou soms ook die van een oude doorleefde jazz-zangeres kunnen zijn, en zij toont haar grote zangtalent telkens weer opnieuw en met verrassende wendingen.

Toen het nummer ‘Cloudy’ van de Average White Band werd gespeeld had de band inmiddels de volle aandacht van de hele zaal te pakken. Alle neuzen waren naar het podium gericht, en niemand sprak. Deze momenten zag je tijdens het hele optreden terug, en gaven aan dat Jo en band, een supersterk optreden hebben neergezet! Het nummer ‘Ain’t no love’ werd in de zaal met verbazing herkend als van Whitesnake, maar voerde het publiek verder terug naar Bobby Bland, zoals Martin Johnson (drums), me later verzekerde.

Gedurende het hele optreden kregen de muzikanten (Steve Watts, toetsen, winnaar van de the Brititsh Blues Awards), Andy Talman(bas), Nat Martin(gitaar) ruimte om in mooi gedoseerde solo’s hun kunnen ten gehore te brengen, zowel tijdens covers als eigen werk. Het mag gezegd worden dat, hoewel Jo met diverse muzikanten/ bezettingen werkt, alles even professioneel klinkt.

Met muzikale uitstapjes van heel klein en intiem naar speels of daverend was het een gevarieerde interessant en daverend show van deze Engelse Blues Awardwinning uit Brighton, een groot succes! Ze verzekerde me dat ze niet van plan is zich te laten sturen door anderen, maar dat zij op haar ‘eigen wijze’ de muziek zal blijven beleven en uitvoeren, en ik kan alleen maar hopen dat deze karaktervolle dame haar eigen keuzes zal blijven maken. Zeker is dat zij dan nog voor vele mooie momenten voor vele liefhebbers zal zorgen. Dus: absolute aanrader!

Het voorprogramma werd verzorgd door de 22-jarige gitarist/zanger Nick van Wyk, een locale singer-songwriter. Hij werd begeleid door bassist Rob Roemers. (Vught-Zaltbommel). Nick doet ook mee aan de Popronde. Hij liet ons genieten van emotioneel geladen songs met een poetisch karakter, wat je misschien soms door een uptempo en vrolijk geluid zou kunnen ontgaan. Een erg indrukwekkend nummer ging over zijn trip naar New- Orleans. .. No love … only dark faces … pimps and hookers …

Deze zichzelf als ‘lone wolf’ beschrijvende muzikant leek zich nog niet als een vis in het water te voelen op het fraaie, maar grote podium van de W2 te Den Bosch, maar hij heeft me wel nieuwsgierig gemaakt . Naar eigen zeggen beïnvloed door: Eric Clapton, The Beatles, John Mayer en Eminem.