Joep Pelt (Tolhuiszaal – Amsterdam, 29-10-2014)

Twee jaar geleden verloor Joep Pelt zijn vrouw Hester bij een vreselijk verkeersongeluk in Zuid-Afrika. Muziek gaf hem de kracht om zijn leven weer te herpakken. De afgelopen twee jaar heeft Joep geschreven aan het album Show Me The Way en vanavond was de cd presentatie met als ondertitel “We Don’t Play No Blues”.

“Twee maanden lag ik in Johannesburg op de intensive care. Gelukkig leende een goede vriend mij zijn iPod met daarop liedjes van mijn oude blueshelden. Ik luisterde er onophoudelijk naar. Het was alsof zij als oude vrienden rond mijn bed stonden om mij de goede kant op te wijzen.” (Joep Pelt)

Foto (c) Robert Spanje
Foto (c) Robert Spanje

De blues heeft altijd een groot deel uitgemaakt van Joeps leven. Als tiener trok hij naar Mississippi om er te leren van oude blueshelden als R.L. Burnside en T-Model Ford. In de weken die Joep bij hen op de veranda doorbracht leerde zij hem de typische deltablues gitaarstijl. Joep raakte verliefd op de blues en besloot beroepsmuzikant te worden.Tijdens het schrijven kwam al het idee om “out of the box” te denken en de productie van het album over te laten aan Ali Reza Tahoeni, beter bekent als A.R.T. Deze producer is vooral bekend in de Zwolse hiphopscene van o.a. Fakkelteit, RICO en Typhoon.

De muziekvrienden van Joep openen de avond met een uur lang een eigen invulling van de blues. Als eerste mag Lucky Fonz III de avond openen en doet op zijn bekende “kleinkunst” manier. Nederlandstalige teksten met een dikke knipoog en vol humor zingt hij een lied over een stratenmaker en de verliefdheid van een leerling op zijn schooljuf. De tweede artiest is Freez die uit de Fakkelteitgroep van producer A.R.T. komt. Zijn Nederlandse hiphop lijkt op het eerste oog niet veel met blues van doen te hebben maar het gevoel wat hij legt in zijn teksten, is de basis van de echte blues. Zijn gedicht komt uit zijn hart en het publiek waardeert het ten zeerste.

In de vooraankondiging werd vermeld dat alleen Pablo van de Poel aanwezig zou zijn, maar gelukkig had hij ook de twee andere leden van DeWolff meegenomen. maar liefst een kwartier lang spelen ze rauwe blues met dat typische psychedelische DeWolff  geluid. Het Hammond-orgel past naadloos in de muziekstroming waar het allemaal om draait. Wanneer ook Ronald Giphart het podium betreedt om, uit eigen werk, een verhaal over de Blues te vertellen is dit de aanleiding tot een mooi optreden. DeWolff begeleidt Giphart, Joep Pelt speelt de staande versie van steelguitar en Nico Dijkshoorn speelt gitaar en mondharmonica. Het plezier spat er van af (blues is vooral plezier volgens Joep).

Een klein intermezzo is van Ziya Ertekin, beter bekend als Blue Flamingo, die het verhaal verteld over de blues in de jaren dat er nog geen versterkers waren. Op een klein podium, midden in de zaal, speelt hij akoestisch (ook zonder microfoon) een ingetogen nummer. De stampvolle Tolhuiszaal is muisstil.

De populariteit van Typhoon kent geen grenzen maar ook hij heeft tijd vrij gehouden om vanavond zijn vriend de eer te bewijzen. Met de nummers ‘Wij Zijn Er’ en ‘Niets Verwacht’ weet hij, zelfs zonder bigband, de zaal om zijn vinger te winden. Harry Sacksioni is een meesterlijke gitarist en ook vanavond laat hij zien dat boogie woogie en The Rolling Stones allebei vol met blues zitten, ook later met Typhoon en Joep Pelt aan zijn zijde.

Als laatste gastoptreden is het nog eenmaal de beurt aan Nico Dijkshoorn die op zijn bekende DWDD-manier een gedicht voordraagt. Een heerlijke ode aan het bluesgevoel van Joep, maar ook zeker een sneer naar Grollo en zijn protégé Johan Derksen.

Alle gastoptreden waren zeer vermakelijk maar de avond draait toch echt om het nieuwe album van Joep Pelt. Hij eindigt de avond dan ook met het integraal spelen van het complete album Show Me The Way. Het voorkomen, zijn houding, en zeker ook zijn gitaarspel is onlosmakelijk vergelijkbaar met John Mayer. Het is misschien niet de oorspronkelijke sound van blues, maar het gevoel wat hij er in stopt en de passie waarmee het gespeeld wordt, is de echte essentie van deze muziek. De nummers ‘Let It Go’ en ‘Don’t Leave Me Now’ druipen van emotie maar ‘Carribean Way’ is juist weer doordrenkt met plezier.

Het eerste exemplaar wordt door Typhoon uitgedeeld aan Joep en als verrassing speelt hij een extra laatste nummer. ‘After Midnight’ van JJ Cale is een perfecte afsluiter van Blues-Pappie en zal er zeker nog nagepraat gaan worden over deze memorabele avond.  We zagen kleinkunst, hiphop, rock, verhalen, gedichten, gitaarsolo’s, maar allemaal hadden ze de zelfde boodschap. Ze werden allemaal met het hart gespeeld. En daar is waar de blues om draait… gevoel.