Bill Wyman’s Rhythm Kings (Theater aan de Schie, Schiedam – 5 november 2014)

WymanBill 141105 SchiedamNa een kleine dertig jaar bij de Rolling Stones en ruim twintig jaar met zijn Rhythm Kings bezig te zijn geweest vindt Bill Wyman het kennelijk genoeg geweest. Welke plannen de 78-jarige hierna heeft is mij niet bekend, maar met deze band is hij nu met de afscheidstournee onderweg. Mede omdat hij mijn woonplaats Schiedam aan doet was dit een mooie gelegenheid deze band nog eens te gaan bekijken. Wyman omringt zich al jaren met een elitekorps aan muzikanten en ook deze keer stelt hij ons niet teleur. Zijn begeleiders zijn drummer Henry Spinetti, toetsenist Geraint Watkins, de gitaristen Albert Lee en Terry Taylor, zangeres Beverly Skeete en het duo Nick Payne en Frank Mead op diverse blaasinstrumenten. Bovendien deed zangeres Mary Wilson, bekend van de Supremes, mee als special guest.

WymanBill 141105 Schiedam01 AlbertLeeNa het doven van de zaallichten wandelt Bill Wyman zonder enige aankondiging het podium op. Hij begroet het publiek en stelt de leden van zijn band voor, die een voor een hun plaatsen innemen. Achtereenvolgens worden nummers van Chuck Berry, Little Walter en Etta James gespeeld. Helaas wordt Terry Taylor geplaagd door technische problemen en regelmatig wisselt hij van gitaar en wordt er wat aan zijn versterkers gerommeld. Dat mag verder de pret niet drukken. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid om te soleren, terwijl Wyman stil, haast stoïcijns, aan zijn bassnaren staat te plukken. Ongeveer halverwege de eerste set is het tijd voor Mary Wilson, die met haar gouden glitterjurk een onuitwisbare indruk maakt. Zeventig jaar oud en nog steeds prima bij stem is dit voormalige Supremes-lid en bij songs als “Baby Love” en “My World Is Empty Without You” komt de zaal los. Na drie songs vertrekt zij weer en gaat de band verder met hun mix van blues, rock ’n roll en r&b-songs.

Na de pauze excelleert Beverly Skeete met een prachtige uitvoering van James Browns “It’s A Man’s Man’s Man’s World”. Dan is het de beurt aan Frank Mead, die zich beklaagt over het feit dat uitgerekend hij deze zangkunsten moet volgen. Maar hij maakt dat goed door grappen en grollen, en uitstekend harmonicaspel. Daarna mag pianist Watkins, die Howlin’ Wolfs “300 Pound Of Joy” introduceert met een enorm onzinverhaal. Vervolgens komt Mary Wilson terug om met drie spetterende Motown-songs de zaal aan het koken te brengen. Als zij het podium weer heeft verlaten pakt de rest van de band de draad weer op en bij het laatste nummer, “You Never Can Tell”, neemt Wyman zelf plaats achter de microfoon. Uiteraard volgt dan nog de gebruikelijke toegift, het aloude Everly Brothers-nummer “Crying In The Rain”, als duet gezongen door Beverly Skeete en Albert Lee, die voor de gelegenheid plaats heeft genomen achter de piano.

Het is bijna elf uur als het helemaal afgelopen is en de zaallichten weer aan gaan. Het was een zeer geslaagd optreden en het is jammer om te moeten concluderen dat dit binnenkort tot het verleden zal gaan behoren.