Ian Siegal & Jimbo Mathus: “Roots To The Core”

Met de nodige nieuwsgierigheid op pad om Ian Siegal in een, weer nieuwe, setting te zien in de Groene Engel te Oss.. Deze keer zou hij met Amerikaanse Multi- instrumentalist Jimbo Maltus spelen die als lid van de voormalige ‘Squirrel Nut Zippers’ in The States diverse gouden en platina albums en 2 Grammy’s op zijn naam heeft staan. Met Ian als meervoudig Britse en ook Europese Bluesawards winnaar toch een formule voor een gouden avond! aP1060958 (450 x 600)

Voor de intieme sfeer was er gekozen voor sfeerverlichting en waren er in de zaal tafels en stoelen geplaast. Om iedereen optimaal te laten genieten was medegedeeld dat fotografie alleen tijdens de eerste 3 nummers was toegestaan, storend is dan toch als men hier geen gehoor aan geeft.  Ian opent solo met ‘Silver Spurs’ en de zaal is stil… Hij is in een totaal andere modus dan wanneer hij met een band op het podium staat, dit is nog duidelijker als vervolgens Jimbo  het podium betreedt. De heren hebben om beurten een hoofdrol en alle nummers worden smakelijk ingeleid met een kort verhaaltje. Deze combinatie heeft het uitstekend naar hun zin, het is voelbaar voor het publiek dat ze beiden, zoals ze zelf ook zeggen, een soulmate gevonden hebben. Maar ja; ze zijn dan ook beiden van ‘overseas’ (insiders- joke & song van IAN). Voor je het weet is het tijd voor een korte pauze, nadat zompige Lay-back Blues is afgewisseld met Country songs (Hank Williams’ Bucket ’s got a hole in it) en gospel:‘To save my soul’.

De 2 heren zijn tussen de songs in druk met wisseling van instrumenten en het verhalen vertellen zonder dat dit storend is. Beiden bespelen diverse soorten gitaren en Jimbo ook een Banjo en harmonica’s, onderwijl met de voeten een tamboerijn bespelend, terwijl Ian onvermoeid doorstampt met zijn ‘snakes’. Ook vocaal is het van hoog niveau; Ian met zijn vertrouwde geluid, maar ook verrassend omdat hij nu deel is van een vocaal duo, en Jimbo, volgend, repeterend, en om de stem van Ian heen dansend..

Ze hebben er zoveel plezier in dat het publiek terwijl het wordt meegevoerd door allerlei smeuïge en spannende verhalen(waarin toch een fors aantal doden wordt bezongen), vaak heerlijk achterover leunt en hier en daar meestampt.Telkens weerluidt het applaus en telkens weer danken Jimbo & Ian het publiek voor hun luisterend oor en na afloop zei Jimbo dat het een ‘ A delight and a great plesure’ was en dat het zeker niet wederom 15 jaar zou duren voor hij weer terugkomt naar Nederland. Iets om dus zeker naar uit te kijken.

Je hebt nog de kans om deze ‘overseas Brothers’ te zien bij de volgende venues:

20 nov:Victoire, Alkmaar, 21 nov: Porgy & Bess, Terneuzen, 22 nov: Hoogeveen Blues festival,  22 nov: Café de Noot, Amersfoort/Hoogland

foto’s © Zjosque Bergman