Dana Fuchs W2 Den Bosch

P1070751

Het W2 Poppodium was aan de beurt om deze doorleefde zangeres plus band te ontvangen. Volgens de agenda is dit voorlopig Dana’s laatste concert in Nederland en de laatste van deze Benelux tour.  In het publiek gonsde het voor het optreden al dat de zangeres griep zou hebben, maar hoewel ze dit zelf bevestigde, was hiervan tijdens het optreden buiten een extra ‘ruw randje’ aan haar stem niet veel van te merken. Of het moet de reden zijn geweest dat het optreden vrij rustig begon. Deze dame met haar tomeloze energie leek het ongemak echter van zich af te schudden en gaf zich snel over aan muziek en publiek om een bijna 2 uur durende show neer te zetten.  De rustige start waarin ze bezield de vrijheid bezong werd al direct met een fors applaus beloond. Tussen de nummers door neemt ze geen blad voor de mond waardoor in één zin bij de aankondiging van een gospel- sound de woorden ‘Sunday .. church .. drink ..fuck’ haar visie op het leven van velen weerspiegelt.

Na de woorden ‘We are all people, let’s celebrate life’ wordt een nummer ingezet wat refereert aan verlies. De emoties op het podium zijn duidelijk voelbaar en zichtbaar. Het publiek drijft verder mee in de zee van emoties die over het podium spoelt. Misery is my first love-song.
De toegiften had niemand willen missen..
De in Nederland woonachtige Walter Latupeirissa laat in een solo een ongelofelijk stuk baswerk horen en de aanbidding van Dana die aan zijn voeten zit is een goede vertaling van het publieksgevoel.. Wat een emotie en wat een vakwerk! Ook drummer Piero Perelli krijgt ruimte om te laten zien en horen wat hij kan. Ook hij laat zien dat Dana zich heeft omgeven met toegewijde muzikanten van wereldklasse.   Deze avond heeft de bezoeker zich kunnen baden in wisselende sferen van soms sprookjesachtige schoonheid tot ruwe passie, maar dan is de avond toch echt voorbij en mag het publiek met een tevreden gevoel naar huis. Foto’s © Zjosque Bergman