Klakson bluesfestival * 22 november

Bij aankomst op dit festival kon men niet anders dan vaststellen dat men er klaar voor was. In de hal waren diverse stands met CD’s, kleding en hebbedingetjes opgesteld, voor de rokers was er buiten een overdekte voorziening. Het was er warm en de aanwezige bezoekers hadden er al zin in.

P1070128 (633 x 844)
De vroege start ( 13.00 uur) en het mooie weer waren ongetwijfeld de redenen dat het nog niet druk was maar de zaal liep langzaamaan vol en de sfeer was vanaf het begin prima.
Grappig was dat de statafels een natuurlijk grens leken aan te geven voor een groot gedeelte van het publiek maar die werden dan ook snel naar voren geschoven.

De eer van het openen was aan Nasty and the Fliptones. Deze 6 koppige coverband is sinds 2011 actief en zette zich, ondanks een verkoudheid van de zanger, muzikaal stevig neer met een repertoire van Canned Heat tot Help me. Mijns inziens mag er bij optredens meer aandacht besteed worden aan publiekcontact en presentatie. Helaas was de belichting hier ook nog niet op orde waardoor het noodzakelijk bleek de foto’s naar sepia te transformeren.

Hierna was het beurt aan Howlin’ Bill. Ondanks het vroege tijdstip leken de mannen prima in vorm. Door de jaren hen heb ik erg veel respect gekregen voor deze doorgewinterde heren met hun indrukwekkende frontman die niet schroomt zijn eigen ervaringen te verwoorden en om te zetten tot prachtige songs. Met zijn prachtige timbre, zijn kenmerkende iets voorover gebogen houding en zijn ‘fingersnap’ een geweldig boegbeeld voor de band die België mag gaan vertegenwoordigen in Memphis. Leukigheidje is dat deze week de teaser van hun nieuwe CD is uitgekomen. De ‘kerstclip’ met de naam Rudolph is al op het internet te vinden en wordt gebruikt ter promotie van de 5de European Blues Challenge die volgend jaar in Brussel zal plaatsvinden.

Vervolgens mochten The Bluesbones hun opwachting maken. De heren waren al vroeg in de zaal aanwezig om ‘de sfeer te snuiven’ en gingen dan ook als een speer. Ze lieten zien dat ze ook onder druk een prima optreden neer konden zetten. Zo zette de band die ook in Nederland een goede aandacht krijgt met zanger Nico en gitarist Stef Paglia een uitstekend optreden neer.

Toen daarna de 3-mansband Doghouse Sam & his Magnatones het podium opkwam kon het festival niet meer stuk. Met hun mix van rauwe slide boogie en swingende roots gingen in het publiek dan toch dan toch de eerste beentjes van de grond. Aan de beschrijving ‘authentiek en uniek’ werd ook ditmaal zeker voldaan. Hoewel menig nieuwsgierig oog werd getrokken naar het nieuwe instrument dat bescheiden aan de kant stond opgesteld wachtte Sam met het bespelen hiervan tot zowaar de 2e toegift, het publiek vond de electrische slide-sledgehammer geweldig !

De groep Hideaway was voor mij een ‘eerstemaler’.. Ondanks dat er aan de verwachtingen al ruim was voldaan kon dit festival het blijkbaar toch nog beter worden.. Deze heren maken al 28 jaar deel uit van de Belgische bluesscene. Een goed geoliede machine die met een mix van gospel, soul en blues de zojuist opgewarmde publieksbeentjes nu in grote getale naar de dansvloer dreef. Het publiek blijkt verwend te worden met een hen bekend repetoire en lijkt niet anders te willen. Afgewisseld door ingetogen nummers laten zij de tijd voorbij vliegen en is, voor je het in de gaten hebt ook het einde van hun optreden genaderd om ruimte te maken voor de laatste band van de avond.

Wanneer Lightnin’ Guy and The Mighty Gators aan het laatste optreden van de avond beginnen is al snel duidelijk dat deze niet tevreden zullen zijn totdat de zaal afgebroken is. Guy brengt zijn blues met een grote intensiteit en met een blik die steeds verder weg lijkt te dwalen om zich dan vervolgens weer met die van iemand in het publiek of op het podium te verbinden en deze uit te dagen samen op grotere hoogten te geraken. Als dan ook nog gasten op het podium worden genodigd in de vorm van Stef Paglia die de hele dag aanwezig is gebleven en uiteindelijk dan ook nog harmonicaspeler Steven Troch, kunnen na afloop de bezoekers die deze bluesmarathon hebben meebeleeft alleen nog met een grote zucht huiswaarts keren in de wetenschap dat het goed was …

Hoewel voor de muzikanten erg goed werd gezorgd was het eetaanbod voor de bezoekers aan de krappe kant, wat betekende dat velen van hen zich dan toch buiten het festival moesten begeven om de inwendige mens te voeden. Ook gezellig, maar ik bespeurde bij menigeen de wens om hier een volgend keer de feestvreugde niet voor te hoeven verlaten. Misschien zit daar dan toch het enige verbeterpuntje voor een volgende editie.

Zonder twijfel kan gezegd worden dat de organisatie van het Klaksonfestival met opperhoofd Peter Caere een prachtig 10 jarig jubileum van de Klakson blues Club hebben neergezet! De locatie was ook top, en ik denk dat de bezoekers alweer uitkijken naar een vervolg van dit geweldige feest!

“We zijn tevreden”, zegt Peter Caere van Klakson Blues. “We hadden gehoopt om nog iets meer volk te lokken maar het festival is volledig nieuw. Het is dus nog een beetje zoeken voor de mensen. We hadden bezoekers uit Nederland, Zwitserland, Hongarije en zelfs Griekenland. Het is nog vroeg maar wat ons betreft is dit zeker voor herhaling vatbaar

.”