25e ’An evening with the Blues’, een fraaie editie ( 28-03-2015)

Dit jaar was het de 25e editie van ‘The evening with the Blues’ in Lantarenvenster te Rotterdam. Een uitverkocht festival gaf hoge verwachtingen en 2 onbekende van de 4 acts bracht nieuwsgierigheid.Blues_Rotterdam-08_F&F_DSC_9615-02
Bij binnenkomst waren in de foyer Robert Fossen en de jarige Peter Struijk al vast met de opwarming begonnen. Als openingsact en enige Nederlandse band hadden ze een ereplekje tussen de grote buitenlandse namen die de poster sierden. Deze taak werd met verve vervuld door deze Dutch Blues Awards-genomineerden.

In de zaal begon het optreden van Guy Davis & Fabrizio Poggi keurig op tijd.
Met ietwat hese stem zette Guy Davis ‘Lay lady lay‘ van Dylan in, direct een teken van herkenning maar met een uitvoering naar eigen wonderschone interpretatie .
Ook Duke Robillard verschijnt even tussen de coulissen om te genieten van de machtige ondersteuning die Fabrizio Poggi hem op de mondharmonica geeft. Beide heren blijken het publiek vrijwel meteen te kunnen betoveren met hun diverse klanken waar ze ons op trakteren. Er volgt bijvoorbeeld een nummer ‘Take just a little of your time’ waarin een wandeling op blote voeten wordt beschreven met de fraaie uitspraak ‘Gander a Salamander’ om aan te geven dat je soms de tijd moet nemen om te genieten voordat het niet meer gaat.Terwijl Guy vertelt dat hij blijft zitten om zo meer tijd te hebben om voor ons te spelen loopt de klok door en zo vindt hij nog even tijd om een nummer te spelen waarbij hij met zijn eigen mondharmonicaspel menig toeschouwer verbaasd achterlaat.  Blues_Rotterdam-04_Guy-Davis_DSC_9504-02 Het lijkt alsof hij ademt door het instrument, je begrijpt niet waar hij het vandaan haalt. Met ‘I wish I hadn’t stayed way so long’ en ‘My mother died when I was away on the road, got home to late to say goodbye’ laat hij het publiek uiteindelijk goedgezind en in een verraste verbazing achter.

Duke Robillard zet in met een vlotte swing.
Dan volgt het meer jazzy ‘You don’t love me (And I don’t even care)’, van T-bone Walker. Na de slow blues met subtiel gitaarspel volgt een beschaafd applaus. Bij ‘Down in Mexico’ wordt de staande bas verwisseld voor een elektrische en de vleugel voor een Hammondorgel. Hiermee lijkt het feestgedeelte te zijn aangebroken.   De toetsenist heeft er zichtbaar zin in, iets wat bij de rest van de band lijkt te ontbreken. Het publiek lijkt een ‘vibe’ te missen. Blues_Rotterdam-06_Duke-Robbillard_DSC_9569-02Misschien zijn we verwend met meer interactie, misschien heeft 40 jaar podium zijn tol geëist, maar het optreden miste de verwachte magie van deze meester, helaas maakt hij de belofte vanavond niet waar.

Na de laatste wissel is het dan beurt aan Toronzo  Cannon.
Blues_Rotterdam-15_Toronzo-Cannon_DSC_9741-02Bij Duke ging het vooral om zijn gitaarspel, bij Toronzo is vanaf het eerste moment zichtbaar en voelbaar dat we met een rasechte verteller te maken hebben, met een publieksman, een entertainer, ‘een Kingbee’.
Hij praat tijdens en tussen de nummers met het publiek en laat je delen in zijn verhalen. De spanning stijgt bij een nummer over overspel. Hij vertelt hoe hij om 6 uur weggaat bij zijn liefje omdat haar man om 7 uur thuiskomt. Bij thuiskomst ziet hij net deze man zijn huis en zijn eigen vrouw verlaten.. Hij trekt een mes, de ander een pistool en dan drukt hij hem een granaat in ’t gelaat.. ‘What goes around comes around’ lijkt de enige juiste beschrijving van dit spannende verhaal en we hangen aan zijn lippen..
Deze begenadigde man uit Chicago lijkt zijn taak tot het dragen van de bluesfakkel serieus te nemen en heeft zich omringd met bassist David Forte die met kalme blik en met een opvallende roffel zijn bas beheerst en toetsenist Ronnie Hicks die afwisselend op de vleugel en Hammondorgel laat horen dat de toetsen geen geheimen voor hem hebben.
Als Toronzo zijn jasje uittrekt en de mouwen oprolt, zie je dat hij zin heeft en klaar is voor ’t ‘echte’ werk. Met zijn soulvolle stem en lichtjes op de toppen van zijn tenen balancerend lijkt hij zichzelf bijna te ontstijgen in de wens het publiek te behagen. Dát is wat we willen zien! Bij de voorste rij van het publiek zie je alleen maar stralende opgeheven gezichten, Het publiek wil niet meer dat de avond stopt!
Wanneer dan het bij iedereen bekende ‘Tutti frutti’ wordt ingezet verandert de zaal in een dansende en draaiende massa, het zittende publiek gaat uit de stoel! Bij ‘I had to put a spell on her, she didn’t love me’ willen we hem allemaal geloven en als hij zegt dat hij door wil spelen omdat ‘he has nowhere else to go wordt ook dat geslikt als zoete koek. Toronzo heeft de zaal in zijn zak!
Op een stormachtige avond in Rotterdam, tijdens de ‘25th evening of the Blues’ is het de organisatie gelukt om het publiek van de uitverkochte zaal een fraaie avond te bezorgen en tevreden huiswaarts te doen keren.

foto’s © Dirk van den Heuvel