Moulin Blues een schitterende jubileum editie * 1 en 2 mei 2015

Vrijdag 1 mei maakt een grote schare trouwe en minder trouwe bezoekers zich klaar voor de 30e editie van dit gevestigde festival in het zuiden. Kamperen hoort er voor velen bij en met voorspellingen van nachten rond het vriespunt is het organiseren van een comfortabele slaapplek op de forse camping een pre. Extra slaapzakken, kruiken, vuurkorven en de nodige alcohol moeten de nacht gaan veraangenamen. De deals voor extra warmte worden gesloten en het festivalterrein wordt al snel warmer voor een feest van broederschap en vriendschap. De organisatie ziet er ontspannen uit, hun 30 jaar ervaring en harde werken heeft geresulteerd in een wederom tiptop ogend terrein met 2 muziektenten, een ‘voedselpunt, een markt om even rond te snuffelen plus een ruim voldoende en goed verzorgde toilet- en douchevoorzieningen. Dit in combi met een onverwachte mooie temperatuur, een dikke zon en voldoende uitloopruimte maakt het een perfecte belofte voor een fraaie 30e editie.


Terwijl op de camping de barbecues nog branden mag Ralph de Jong solo op het kleine podium het spits afbijten. Met een stralende glimlach laat hij zien dat hij alle persoonlijke problemen te boven is,en vol vertrouwen blikt hij het publiek in. ‘John de Conqueror’ is voor velen een onbekende, maar blijkt fris, dynamisch en verrassend! Deze relatieve jonge band creëert op hun eigen wijze vroeg op de dag al snel met hun mengeling van blues, rock, punk en soul een perfecte set voor een enthousiast publiek dat zeer geïnteresseerd is in dit trio, met zanger Pierre Moore’s bezielde zang, Lynn Bass met zijn heerlijk groovy basspel en drummer Adam Williams die een stevige begeleiding op drums geeft. Hierna is het grote podium voor de Britse ‘Joanne Shaw Taylor’. Inmiddels zijn de kapsels van Joanne en haar bassist strak gestyled, het geluid gaat van rauw naar zwoel en het publiek gaat hier probleemloos in mee. Ze lijkt geen opwarming nodig te hebben en het optreden gaat meteen in volle gang, als in één lange adem speelt ze door. Soms zie je een glimlach op haar gezicht, soms wat spanning, het is passie, maar ook zichtbaar hard werk geweest die haar gebracht hebben waar ze nu staat. Gewaardeerd een aanbeden door vele muzikanten, en gedragen door haar fans.


Terwijl WB & the Mercenaries op het cafépodium hun surf en rockabilly delen met een enthousiast publiek wordt het hoofdpodium voor bereid op de komt van Ms. Mavis Staples. Bij een dame op leeftijd denk je aan een diva, maar als ze lacht zie je ook meteen het kleine meisje dat ze ooit is geweest. Ze heeft haar strepen verdiend gedurende de 60 jaar dat ze op het podium staat en heeft zich naast haar muzikale carrière ook nog fors ingezet voor de Afro- Amerikaanse gelijkheid. Het optreden van deze uitgebreide band verloopt op zijn Amerikaans als een goed geoliede machine. Alles lijkt strak geregisseerd en er lijkt weinig ruimte voor spontaniteit, maar het is een dame met klasse met een band met ‘soul’! Naast eigen werk zoals ‘STOP!’ is ze ook niet bang voor een çover-song hier en daar, en ‘Slippery People’ wordt in een nieuw soul jasje gehesen. Het publiek smult, het is wederom een succes op de lijst van boekingen door Moulin Blues. De eerste avond wordt afgesloten door Devon Allman. Met, naast eigen werk, nummers als ‘Forever man’ van Clapton, en ‘Stand by me’ van onlangs overleden Ben E. King (én afgeleid van een gospel van de Staples Singers, zie Mavis Staples hierboven) gaat het publiek met een goed gevoel op weg naar huis, tentje of hotel. En morgen nog een dag met moois!


De 2e dag van Moulin Blues begint onverwacht al vroeg met een onverwacht stevig zonnetje en na een koude nacht op de camping zit iedereen al snel lekker op te warmen en overal worden bij een goed ontbijt de dag van gister en verwachtingen van vandaag besproken. Nadat Lightnin’guy voor een trouwe schare fans de kop van dag 2 mocht afbreken treden in de kleine tent ‘Hat Fitz en Cara Robinson’ uit Sydney op; wat een heerlijkheid! Met haar prachtige krullen, kittige jurk en een stralende lach zit Cara achter het drumstel alsof ze er nooit meer achteruit wil komen, terwijl Hat Fitz met zijn gitaar en een stille glimlach naast haar zit. De tent verandert in een handomdraai in een feestje door de aanstekelijke muziek van dit duo. Wat een strot heeft zij, wat een bijzonder duo.. als je ze kunt gaan zien; doen! Matt Taylor mag zeker trots en tevreden zijn over zijn project ‘The Boom band’.

Ook bij herhaling is een optreden met maar liefst 4 zeer diverse gitaristen (en hier dus even 5) toetsen, bas en drums een feest voor oor en oog. De gitaristen zijn allemaal ook nog in het bezit van een goede stem en eigen werk, en het is genieten van deze club die vol respect en zonder ego’s samen een optreden neerzet alsof het een fluitje van een cent is. Ieder krijgt ruimte en ondertussen blijft het samenspel harmonieus en verrassend. Vier gitaren op een podium zouden overkill zou kunnen zijn, maar ik geloof dat niemand dat zo heeft ervaren. Harmonieuze stemmen in samenzang is iets wat je niet genoeg kunt horen, dit is een concept wat je niet wil missen. Met een vaste basis en wisselende aanvullingen zijn er nog veel mooie verrassingen mogelijk. Een van de hoogtepunten van het festival!


De geruchten wie de suprise- gitarist zou gaan zijn deden uitgebreid de ronde, maar backstage was al vroeg een wit hoedje gesignaleerd. Uiteraard wordt daar netjes niets over gevraagd of gezegd en ik denk dat de verrassing dan ook groot was toen het om de Johnny Depp van de Blues, Mr. Ian Siegal bleek te gaan. Zijn bijdrage is kort maar krachtig met ‘Sexy Motherfucker’ van Prince, maar het publiek smult! The 44’s spelen vanavond met ‘oude bekende’ Kid Ramos die laat zien dat hij weer helemaal terug is! Deze heren zijn geen onbekenden, staan in the States aan de top en hebben zoals ze zelf zeggen maar één motto: ‘Gas erop!’ Bij het ‘Dry Riverbed trio’ ging het er ook verhit aan toe. Dusty, Darryll en Ronald zijn toch heren waar wij als landgenoten trots op mogen zijn. Het is niet niks als je zo jong al gasten op je podium mag verwelkomen zoals Jon Amor, Kid Ramos en Ian Siegal.

En het feest van Moulin Blues was nog steeds niet afgelopen. De heren van Mr.Sipp wandelden all een poos rustig in het publiek met een witte stip op hun bril, maar op het moment dan Castro Coleman het podium bestormt is de entertainment-act van het festival begonnen. ‘The Mississippi blueschild’ legt met een stralende lach en de loop van een trotse haan heel wat metertjes af op het podium en je ziet fotografen zweten om een close- up van hem te vangen. Deze singer- songwriter, componist, producent en entertainer laat zien wat het effect kan zijn van een leven badend in de muziek. Hij ademt deze en laat de toeschouwer bijna vergeten dat het vele uren van bloed zweet en tranen kost om met dit gemak te doen wat hij doet. Verrassing voor velen was de begeleiding van Kent Burnside in de vorm van JJ Holiday and Jimmy Wood (Imperial Crowns) en Mike Hightower. De vriendelijke reus met daarnaast deze giganten zette een mooie show neer die ook niemand had willen missen.

Er blijken niet veel mensen te zijn die Matt Anderson eerder hebben gezien en na het gitaargeweld van de vorige band staat een deel van het publiek na en lange en enerverende dag op het punt van vertrek als singer- songwriter Matt met een uitgebreid gezelschap het podium opkomt. Het duurt niet lang of men is vergeten dat het laat is, de voeten zeer doen of de rug gebroken is, want alle neuzen staan een kant op om deze gigant te beluisteren. Wat een ongelofelijk mooie stem heeft deze man! Als je om je heen kijkt zie je mensen geraakt worden door zijn mooie diepe en volle stemgeluid en prachtige teksten over tragedie en hoop. Op een podium is een begeleidingsband bijna een must, maar ik weet dat dit ook zonder blazers en verdere entourage een man is die velen zal imponeren.

De organisatie van Moulin blues mag terugkijken op een fantastische editie van hun jubilerend festival. Voor vrijwel ieder in het publiek waren er verrassende acts die ze nooit eerder hadden gezien, en dan ook nog een mooi zonnetje erbij, gouden formule! Complimenten voor de programmeur en organisatie en dank voor de gastvrijheid! Hopelijk hebben ze weer voldoende energie en inspiratie opgedaan voor de volgende editie!
De kleurenfoto’s bij dit artikel zijn van gastfotograaf Tony Joe Gardner, thanks TJ!