Rhythm and Blues Night (Oosterpoort Groningen, 02-05-2015)

Eindelijk was het dan zover. Rhythm and Blues Night in Groningen in een gezellig en goed gevulde Oosterpoort. Wat me in eerste instantie opviel is dat er veel jongelui rond liepen. Is dit een teken dat de blues leeft onder jeugd?? Laten we het hopen!

Rhythm and Blues-42Op ons lijstje buiten een Nederlands Band (King of the World) alleen maar grote internationale bands: Mud Morganfield, Drivin’ n’ Cryin, Robben Ford, Mavis Staples, Joanne Shaw Taylor en Gov’t Mule. Dit lijstje met namen beloofde een avond te worden met verschillende stijlen blues, waarbij eenieder aan zijn trekken zou kunnen komen, en waar je ook eens kon luisteren naar een andere stijlen blues.

Wat me buiten de jeugdige toeschouwers ook opviel, was de goede en gebroederlijk (of zusterlijke) sfeer die er hing in de Oosterpoort. Je kon merken dat je met een groep mensen de zelfde passie deelde.

Mijn avond ging van start in de kleine zaal; Hier zou Mud Morganfield van start gaan. Deze 61-jarige Amerikaan zou voor mij en vele anderen in de kleine zaal de avond openen. Mud Morganfield, je weet wel: de zoon van Muddy Waters, en hij heeft veel van zijn vader geërfd. Dit was voor mij de cleanste blues die ik tot nu toe gehoord had. Grote klasse, heerlijk om naar te luisteren. Vanzelfsprekend kwamen er een paar klassiekers voorbij zoals ‘I want to be loved’, ‘Got my mojo working’ en ‘Baby please don’t go’. Je kon aan Mud zien dat alles wat hij zong vanuit zijn tenen kwam. Niet vanwege de moeite de hij ermee had, maar de passie, het gevoel, de liefde en verdriet. Kort om. Blues!

Hierna door naar de Entreehal waar Drivin’ n’ Cryin klaar stond om van start te gaan. Na het heerlijk spel van Mud werd je hier weer wakker geschud, wat kwam door het volume maar ook door de strakke en lekkere klinkende gitaren. Echte bluesrock, en tjonge, wat hakte dat er effe lekker in. De heerlijk vet klinkende stem van Kevin Kinney, die in eerste instantie niet boven het geluid van de rest van de band uit kwam, en het rete-strakke gitaar spel van Warner E. Hodges, gecombineerd met de rest van de goede spelende bandleden. Helaas dat alles net iets te hard stond, net over de top, en ik hoop hen dan ook een keer te kunnen zien en horen in een echte zaal in plaats van een entree hal, die ook ook wel zijn charmes had.

Terug in de kleine zaal troffen we Robben Ford aan. Deze stond bij velen boven aan de lijst om te zien. Een paar jaar geleden kon je hem nog zien op het Ribs and Blues festival in Raalte en na die ervaring wilden velen hem graag weer zien, en dat kon in Groningen. Ondanks het feit dat deze man goed is, viel hij in Groningen een beetje tegen. Of dat nu kwam omdat er net hiervoor heel wat gitaargeweld te zien was dat weet ik niet, maar voor velen was het iets te netjes. Wel zaten zijn gitaarstukken goed in elkaar en klopte het muzikaal wel allemaal. Ook werden we nog getrakteerd op samenspel met Warren Haynes, die tijdens een aantal nummers zijn slidegitaar liet klinken. Heerlijk om te horen en ehet is zeker dat erg veel mensen van hem hebben genoten. De kleine zaal was dan ook afgeladen vol.

Na deze grote man was in de grote zaal een grote Mevrouw; Mavis Staples. Deze mevrouw was van andere klasse. Hier stond een dame die ondanks haar lengte een grote dame is. Wat een stem en dat voor haar leeftijd van 75 jaar. Meer woorden zijn er bijna niet voor. De grote zaal stond al vrij snel op zijn kop door haar mooie warme en hese stem. Hierbij werd ze begeleid door haar band, die als een geoliede machine liep. Dit waren toppers, waarbij je de bezorgdheid zag van de bandleden richting Mavis Staples, dit ik in de goede zin van het woord. Mavis Staples, ze wist te boeien. Ze pakte je hand vast en nam je mee in haar verhaal. En ze nam de hele zaal mee, respect!

Rhythm and Blues-3Joanne Shaw Taylor was de volgende dame in het rijtje, die zou optreden in de foyer van de grote zaal. Ook een grote dame, een stoere wel te verstaan. Bij het eerste nummers ging het in de solo’s aan aantal keren mis. Maar hierna was daarvan niets meer te merken. Allemachtig wat ging ze te keer, Heerlijk. Die eerste solo was het publiek al lang weer vergeten, en wat een plezier had ze erin. Dit was duidelijk te merken aan de grote glimlach op haar mond tijdens het soleren.

Gov’t Mule stond ook op het lijstje van velen, dus stroomde veel publiek naar de grote zaal. Vol verwachting klopte het hart van velen, die al jaren lang hun cd’s luisterden en erg benieuwd waren om ze live te zien en horen. In het begin werd de band in de problemen gebracht door geluidstechnische problemen. Van dichtbij te zien leek het wel of alle versterkers op het podium uitvielen wegens stroomproblemen. Gelukkig gebeurde dit tussen de nummers door, waardoor het publiek er niet veel last van had. Het heerlijke drumgeluid maakte alles goed! Nadat dit achter de rug was kwamen de heren goed op gang en Warren Haynes liet zich helemaal gaan op zijn gitaar. Bij een aantal nummers leek het optreden wel een jamsessies, maar voor sommigen duurde dit allemaal net iets te lang. Maar zij die hier wel van hielden hebben een top avond gehad. Knallen, dat kan Gov’t Mule en dat met een heerlijke strakke band met die goed klinkende gitaar van Warren Haynes.

Tegen het eind van dit optreden begon elders ook Daddy Long Legs. Wat een verrassing, de nummers die Daddy Long Legs daar liet horen waren te gek. Ze hadden de hele Entree hal op zijn kop staan en ja, velen zullen die jongens in de gaten houden voortaan.

Natuurlijk was er veel meer blues op de Rhythm and Blues Night in De Oosterpoort en het is duidelijk dat de blues nog lang zal blijven leven in Groningen.