Kwadendamme Bluesfestival * 9 en 10 mei 2015.

Het belooft een fraai weekend te worden. Elk plekkie waar een tentje, camper of auto kan staan in het dorpje Kwadendamme lijkt inmiddels bezet. Sommigen zijn zelfs rechtstreeks doorgereisd vanuit Ospel om hier hun ‘bluesvakantie’ voort te zetten. De festivaltent staat er strak bij, de voorraden zijn goed gevuld en muzikanten en publiek staan te trappelen.

Opening is aan the Bluesbones. Een flinke schare fans heeft zich al bijtijds verzameld om hun helden te gaan aanschouwen. Tussen de verschillende optredens door kun je vandaag in de Juke joint ‘traditiegetrouw’ Philippe Menard’s one-man band bekijken en beluisteren. Deze kleine Fransman en zijn muze hebben deze keer een bus met maar liefst 55 Fransen gemobiliseerd om dit feest mee te maken! Deze zijn allemaal uiterst tevreden en verrast over het Kwadendamme bluesfestival. Ook is het internationale publiek goed vertegenwoordigd, maar dat maakt in Kwadendamme niet uit want iedereen verstaat elkaar!


Stackhouse is voor velen een onbekende, maar scoort bij veel bezoekers hoge ogen. De jonge frontman Machiel Meijers scheelt zo’n 40 jaar met gitarist Willem van Dullemen; deze 2 vormen een solide basis waar kennis, kunde, show en plezier elkaar vinden.

De Ierse, stoer uitziende Grainne Duffy draait haar handjes niet om voor het stevigere gitaar- en zangwerk. Met een vrijwel constante glimlach op haar gezicht en een stem met een rauw randje passeren de goed in het gehoor liggende nummers de revue. Gitarist Paul Sherry staat haar bij waar nodig.

Brian Templeton & Enrico Crivellaro zijn voor velen het eerste dansbare hoogtepunt van deze dusverre toch al geslaagde dag. Enrico staat bekend als een vriendelijke en bescheiden man, dit straalt hij ook uit als hij op het podium staat in zijn zilveren costuum, terwijl hij met het grootste gemak zijn gitaar bespeelt. Brian blijkt een echte showman en ik zie menig dame in het publiek zwijmelend naar hem opkijken. Naast zijn kwaliteiten als mondharmonicaspeler blijkt hij ook in het bezit van een fraaie heldere stem.


Sinnerboy mag deze avond beëindigen en het publiek maakt zich op voor een feestelijke maar nostalgische afsluiting van deze mooie eerste avond. De heren in hun geruite shirt laten zien dat de geest van Rory nog leeft, en spelen met zichtbaar plezier, souplesse en gemak waardoor het publiek al snel wordt opgezweept en een flink gedeelte van de tent verandert in een golvende massa. Na een uitgebreide encore is het dan toch zo ver en zit dag 1 er op. Vol plannen en verwachting vertrekken de bezoekers naar de pastorie, camping of camper om een soms stormachtige nacht tegemoet te gaan.

Tijdens de zaterdag zullen de pauzes van het hoofdpodium The Damned and Dirty spelen, en JJ Herman Brock jr. & the Revenuers met banjo’s, mandolines contrabas, viool en gitaar de Juke joint stage bestormen. Na een druilerige ochtend opent ‘The Dynamite bluesband’ de beloofde zonnige 2e dag, de heren zijn al ruim op tijd binnen. De rust die ze voor het optreden uitstralen verdwijnt als regen voor de wind bij de eerste tonen die uit de luidsprekers knallen. Tijd om wakker te worden; al snel volgt het publiek de deinende bewegingen van zanger Wesley en is de veelbelovende dag goed gestart.


Nadat het podium is omgebouwd is het tijd voor Guy Forsyth. Ook deze heeft er geen moeite mee al redelijk vroeg op het podium te staan en vanaf het eerste moment bekogelt deze band het publiek met een wisselend repertoire. Probleemloos gaat Guy over van een bevlogen nummer met politieke lading naar een slow blues waarbij de sex de ruimte inspettert en het publiek hem omarmt. Ogen sluiten zich en mensen kruipen dichter bij elkaar. Deze rauwogende Amerikaan is zeker in staat om moodswings in t publiek te veroorzaken, en daarom houdt het publiek van hem.

Ondertussen doen ‘Cedric Burnside & Trenton Ayers’ zich backstage te goed aan de spaghetti bolognaise. Met nog even een oortje in om in de stemming te komen, de gitaar stemmend en een babbeltje met bekenden te maken ze zich op. Misschien was het aan de vroege kant voor de trance- blues van beide heren, misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen, maar het optreden bleef helaas een beetje zweven en het publiek leek hier nog niet voor in de stemming. Een planning later op de avond was misschien beter geweest.


Met een volle buik dromt iedereen na zessen samen voor het podium en na een aankondiging door Haagse Huub is het dan traditiegetrouw beurt aan oudgedienden ’the Jukejoints’. Met volle kracht duiken we met zijn allen de avond in. Met 3 acts achter de rug en nog 3 te gaan is deze 2e dag pas halverwege, maar dat maakt niet uit voor het publiek dat deze band al jaren een warm hart toedraagt. Een ‘on stage’ huwelijksaanzoek tussendoor maakt de sfeer alleen maar beter, en het succes van deze heren is zogezegd ‘in the pocket’.

Als hierna the Nick Moss Band begint te spelen weet niet iedereen wat hem te wachten staat, maar dit 4 koppige Amerikaanse monster verslaat al snel alle mogelijke terughoudendheid met een daverende opening. Soms is één en één meer dan 2 en hier is dan ook zeker sprake van deze club met Mr. Nick Moss op de gitaar en zanger Mike Ledbetter. De hele band straalt gedrevenheid en passie uit, al snel is de hele tent in een staat die het hele festival in een hogere sfeer brengt.

Als dan daarna ‘King King’ met Alan Nimmo zijn opwachting maakt lijkt het niet gekker meer te kunnen worden, maar het dak gaat er bijna af! Deze inmiddels bij velen bekende en geliefde Schotse trots heeft een charisma, energie en enthousiasme waar niemand immuun voor lijkt. Met een Hollandse Bob achter de toetsen dendert de bluestrein door. Van fel en opzwepend naar klein en subtiel, de heren draaien er hun hand niet voor om en of het nu is omdat ze morgen na 2 maanden toeren weer huiswaarts keren weet niemand, maar hun energie is tomeloos en het publiek laat zich helemaal gaan.

The Perpetrators hebben de eer om af te mogen sluiten. Hoewel de tent toch al leeg begint te lopen na 2 lange en enerverende dagen zetten deze vol enthousiasme een prima show neer. Het publiek geniet vervolgens nog even lekker door en daarna, terwijl de technici op een ladder hun spullen uit de nok halen, drinkt men nog een laatste biertje om vervolgens af te zakken naar de camping, waar het deze laatste nacht beduidend sneller rustig is als de vorige.

De organisatie kijkt tevreden terug op een, zoals de goede gewoonte lijkt, goed geslaagde en goed verlopen 23e editie. De vrijwilligers en scouts zorgen er voor dat binnen een mum van tijd het terrein er weer als vanouds uit zal zien, het publiek kan met weer voldoende bluesbrandstof huiswaarts keren.

Deel dit artikel met je vrienden!: