Ribs & Blues, (Raalte 24 mei 2015)

Wij, fotograaf Rob Sneltjes en ondergetekende, zijn van de generatie dat er maar één festival is tijdens Pinksteren waar je bij moet zijn en dat is natuurlijk Pinkpop. En net zoals de datum van het Pinksterweekend tegenwoordig voor dit evenement niet meer ‘heilig’ is, veranderen er wel meer dingen. Niet alleen de leeftijd, maar ook de smaak en beleving van de muziek. De ‘honger’ naar het ontdekken van wat we nog niet gehoord en gezien hebben, nieuwe talenten , en voor zolang het kan, vooral veel te willen beleven is nog steeds levensgroot aanwezig en brengt je soms op plaatsen waarvan je niet wist dat ze bestaan.

Bluesfans weten het natuurlijk allang, Pinksteren dat is Ribs & Blues festival en hiervoor moet je in Raalte zijn. Ach waar hebben we het over, hoe konden we het ook weten, het is ook pas de 19de editie van dit festijn. Neem ons niet kwalijk, er was immers nog geen Maxazine of Blueszine wat je zo snel up-to-date houdt van wat er te doen is in muziekland via het internet.

Nieuwsgierig geworden en omdat ons de kans geboden werd zijn we op de zondag sfeer komen proeven en hebben we een behoorlijk gedeelte van de dag kunnen meemaken. Natuurlijk is het muzikale programma van tevoren bekend, dus je maakt een keuze en neemt jezelf voor om toch bepaalde bands zeker te gaan zien en horen. Maar als groentje in Ribs & Blues land ben je niet voorbereid op waar je in beland.

Wat een te gek festival blijkt dit te zijn! Zomaar midden in een woonwijk, vrije entree, een hartelijk welkom, puike en vooral vriendelijke medewerkers en cateraars en voor elk wat wils. Een bonte verzameling van mensen variërend in leeftijd van heel erg jong tot stiekem stokoud (maar zeker niet bejaard) beweegt zich gemoedelijk over het terrein. Niet alleen muzikaal vermaak wat zich zeker niet beperkt tot stoffige oude Blues (integendeel zelfs) maar ook een leuk familiegebeuren waarbij zeker voor vermaak voor de kids is gezorgd. Opa en oma of een minder goed ter been zijnde metgezel kun je ook gewoon mee nemen want in comfortabele zitjes en een ruim rolstoelpodium is voorzien.
Okay, aftrappen met de `Leif De Leeuw band` dan maar, die enigszins geplaagd door gezonde spanning toch een prima openingsact neer zet en het aanwezige publiek naar het podium weet te lokken. Complimenten voor de geluidstechnici trouwens die echt vanaf de eerste act hun zaakjes goed voor elkaar hebben. Bijzonder dat niet alleen gitarist Leif applaus oogst voor zijn spel maar ook zangeres Britt Jansen voor het schijnbaar moeiteloos raken van de hoge noten. Tijd trouwens dat de band hun nieuwe CD gaat opnemen! De nieuwe nummers klinken steeds beter op het podium. Mede door een run op de CD’s en het Vinyl door nieuw verworven fans na afloop van hun optreden, heb ik me laten vertellen dat de huidige voorraad bijna is uitverkocht.

Als lid van de tweede kamer kon ze me niet boeien, maar als frontvrouw van het pittige `Spinrock` slaat Sabine Uitslag geen slecht figuur. Covers met flair gebracht, vermakelijk en natuurlijk herkenbaar voor de meesten. Het enthousiasme van de band werkt wel aanstekelijk moet ik zeggen.

Toch maar even naar de kleinere Delta Stage verkassen en ons tussen de vrolijke mensenmassa door wringen. Onze neus geplaagd door de heerlijke luchten komend van waar het festival ook zijn naam aan dankt, spareribs! Eerst even `Dynamite Blues Band` gaan aanschouwen, die na een veelbelovende soundcheck het geduld van het publiek op de proef stelt, misschien geplaagd door podiumangst? Volgens de markante ‘spreekstalmeester’ die alle bands eervol aankondigt brengt de band Blues om op te dansen en daar moet ik hem wel gelijk in geven, ware het niet dat ik het een tikkie te heet vind om dat ook enthousiast in de praktijk te gaan brengen.

Voortijdig moeten wij ons weer terug haasten naar de Mainstage voor het volgende; `Ruben Hoeke`en zijn band. Zo lang al eens live willen meemaken, maar nog nooit van gekomen. Onderweg wat vertraging opgelopen omdat ik in gesprek raak met een paar aardige gasten die zich al jaren vermaken op Ribs & Blues en het (terecht) niet meer dan logisch vinden om aanwezig te zijn. Duidelijk genietend van het mooie weer, de muziek, een koel drankje en de gezellige atmosfeer. Vroeger op jacht naar vrouwelijk schoon, inmiddels aanwezig met vrouw en kinders, maar het plezier is er niet minder om. Kan ik best snappen dat je trouwe bezoeker bent als je je huidige vrouw hier hebt ontmoet. De fotograaf inmiddels kwijtgeraakt, maar lang leve de nieuwerwetse techniek van de smartphone weer snel opgespoord. En zo toch nog voor aan het podium bij `Ruben Hoeke` beland. Zeker geen spijt van, want hier word je toch echt helemaal vrolijk van. Het plezier waarmee Ruben speelt brengt hij over op het publiek en dat verhoogt de feestvreugde.

Nu voor de derde keer langs die op ambachtelijke wijze bereide XXL spareribs gelopen en toch echt wel trek (en dorst) gekregen. Tijd om te gaan proeven van dit heerlijks en ja, u raadt het al, ook geen spijt van! Zo vele malen beter dan die diepgevroren plastic half rauwe burgers die je op andere festivals nogal eens voorgeschoteld krijgt. What’s in a name?!

Na de inwendige mens versterkt te hebben kunnen we ons gaan laten verrassen door de Amerikaanse uit New Mexico afkomstige gitarist `Ryan Mc Garvey` die wegens ziekte van de zangeres de Zweeds/Amerikaanse groep `Bluespills` op het laatste moment vervangt. Niets ten nadele van `Bluespills` hoor, maar Ryan is er weer zo eentje die gelijk indruk weet te maken en behalve de juiste snaren op zijn gitaren bij mij ook de gevoelige snaar weet te raken. Indrukwekkend, bezielend en bevlogen. Willen we echt nog meer van horen en zien denk ik. Charmant dat hij het publiek netjes in het Nederlands beloont met een “Dankjewel”. Grappig ook, omdat Nederlandse bands daarentegen er nog wel eens een handje van hebben om hun publiek juist in het Engels toe te spreken!
Backstage even uitdampend met de muziek van T99 op de achtergrond laat het vermoeide lijf me weten dat het, ondanks dat het echt nog niet is afgelopen, tijd is om weer richting huis te gaan. Er moet ook nog een stukje asfalt gevreten worden en dat dient veilig te gebeuren. Daarnaast voelen we de onbedwingbare behoefte om jullie deelgenoot te maken middels dit verslag van een stukje Ribs & Blues en hoe wij dit hebben beleeft deze zonnige eerste Pinksterdag.

Terug sloffend naar de auto die in een aangrenzende wijk geparkeerd staat worden we diverse keren vriendelijk begroet door omwonenden. Die genieten in hun tuin of op balkon met een drankje in de hand van de drukke bedoening in hun wijk met de muziek op de achtergrond. Een bijzondere en geheel nieuwe ervaring, zo kan het dus ook! Navigatie ingesteld op ‘thuis’, rijden we net als `Lucky Luke` de zonsondergang tegemoet en bedenken: “Wat kan het leven van een muziekliefhebber toch mooi zijn….”

© Foto’s Rob Sneltjes / BluesZine