Robert Cray Band aan het zweten in Metropool

robert cray2Robert Cray, inmiddels al weer 61 jaar, had een warme avond in Hengelo. Geen airco die het deed en een goed gevulde zaal zorgde voor een avondje zweten en een warm bad met een mix van soul- en veel bluesnoten. Sinds 1974 zit hij al weer in het vak. Zijn meest recente plaat ‘Nothing but love‘ dateert al weer uit 2012, maar met een oeuvre van meer dan 20 platen is er altijd wel een goede reden voor een concert-tournee.

Deze soul/blues man is wat dat betreft inmiddels ook een icoon van de zwarte blues muziek. Hoogtepunt was het album met iconen Albert Collins en Johnny Copeland op het album ‘Showdown‘ uit 1985. Vanaf dat moment was zijn naam gevestigd, waarna hij doorstoomde met ‘Strong persuader’ met daarop de hit ‘Right next door’ en het topnummer ‘Smoking gun’.

robert cray3Zijn gitaar is zijn kindje dat merk en zie je aan alles. Wat een liefde voor de gitaar en wat hij daar uit haalt is bewonderenswaardig. Prachtig spel van intiem tot af en toe scheurend waarbij de zaal veelal ademloos toekijkt terwijl Robert zich in het zweet werkt. Op zijn platen komt het gitaarspel meestal wel minder sprankelend over maar live is het echt ‘great’.

Robert Cray is op geen valse noot te betrappen en klinkt gewoon perfect. Hij is dan ook een ervaren rot, die speelt zonder setlist. Cray speelt met zijn band op de automaat en brengt een muzikale show waarin zijn ‘Smoking gun’ de hoofdrol opeist. De gitaren die hij bespeelt zien er als nieuw uit en ze worden ook met liefde door de roadies aan de zijkant verzorgd en gepoetst om ze weer als een nieuwe smoking gun om de schouders van Robert Cray te hangen.

Cray’s bassist zweet deze avond voor het eerst weet Robert te vertellen. Richard Cousins heeft ook 4 bassen ter beschikking en staat op blote voeten de hele avond op een vierkante meter hoogpolig tapijt. De band, verder bestaande uit Dover Weinberg (drums) en Les Falconer (keyboards), staat geheel in dienst van leadzanger/gitarist Robert Cray.  Het zorgt wel voor een wat statisch geheel. Pas in de toegift komt er op het podium wat meer leven in, als Richard en Robert samen tijdens een instrumentale jam samen een kort showtje weggeven, met leuke danspasjes en wat beweging op het podium.  Het zijn echte muzikanten, want verder dan ‘Thank you very much’ komt Robert niet qua communicatie. Ondergetekende kreeg nog wel wat aandacht, vanwege het driftig aantekeningen maken tijdens het concert, en Robert vroeg dan ook op de man af  ‘ What are you doing?’ ‘Are You working?’  Robert vond het toch wel vreemd dat iemand op zijn telefoon zat te pielen terwijl hij aan zweten was. Een vakman op het podium, met slechts oog en oor voor de muziek.

robert cray1‘Right next door’ kwam halverwege de show al voorbij en was in de extended version een van de hoogtepunten. De zaal herkende het vanaf de eerste tonen en het nummer werd wel heel zacht, bijna akoestisch, op gitaar afgesloten.  Het geluid was top, het scherpe bluesy gitaarspel, de soulvolle stem en de romige hammond-sound klonken als een warm bad. Robert Cray heeft met zijn band een prima mix met elkaar gevonden. Het zijn met name de langzamere nummers die het best uit de verf komen zoals ’Sitting on the top of the world’ en ‘The last time (I get burn like this)’

Na 1,5 uur was de smoking gun echter leeg.  De Robert Cray Band weet wel hoe ze moet afsluiten; Het laatste nummer van de avond was ook het beste nummer van de avond, het prachtige ‘Times makes two’  was een passende afsluiter. Robert maakt muziek voor mensen over mensen en relaties en dat weet hij op een hele subtiele en voortreffelijke wijze muzikaal over de buhne te krijgen.

Foto’s (c) René Obdeijn, BluesZine.nl