Geslaagde tweede editie Roots in the Park

FRONTPIC x guitaIMGP3975 (800 x 534)

Dit jaar was het tijd voor de tweede editie van Roots in the Park in Utrecht. Na een succesvolle eerste editie heeft men besloten een jaar over te slaan eer een tweede editie eraan kwam. Lijkt mij een succesvol idee voor festival organisatoren om af en toe een jaartje er tussen uit te gaan om op adem te komen wat betreft de kosten wat zo’n festival altijd met zich mee brengt, een verrassende line-up neer te zetten en om een overkill tegen te gaan.

De line-up van vandaag ziet er zeer gevarieerd uit. Bij aankomst is het op het knusse zonovergoten terrein nog niet zo druk; een moeilijke taak voor een band om dan te openen.

Deze twijfelachtige eer is toegekend aan Herman Brock jr. Een van de mensen voor de Nederlandse Bluegrass en Country muziek , een muziekstijl met roots in de Country en Ierse folk muziek, hij begon ooit in de band van zijn vader Herman Brock sr. Geen instrument met een snaar is veilig voor deze man en samen met zijn Brockettes heeft hij het festival geopend met fijne Country en Bluegrass klanken die je terugzet in een tijd waar alles nog eenvoudig en simpel was. Een Zeeuwse band die zich zeker kan meten met grote Amerikaanse Bluegrass artiesten.

The Dirty Aces is de tweede band die het podium betrad. Een Engelse band die in de “pers” een belofte voor 2015 wordt genoemd. Ruige blues en een daverende speelstijl wordt verwacht, zoals je die op hun eerder dit jaar uitgebrachte album hoort, maar ondanks dat het echt wel lekker klinkt, zit er geen vaart in. De pauzes tussen de nummers zijn net iets te lang en dat kunnen we geen gebrek aan ervaring noemen want de band heeft al op menig grote podia gestaan nadat ze alle kroegjes en schuurtjes van Engeland hebben gehad.
Lekkere bluesharp van Giles Robson in een set die wel wat spannender had gemogen.

Dayna Kurtz is de eerste singer/songwriter die we mochten aanschouwen. Het publiek wat inmiddels in aantal is toegenomen schuift met zijn kleedjes en stoeltjes naar voren om in doodse stilte naar de teksten te luisteren van een dame met een prachtige stem die al eens vergeleken is met die van Nina Simone. Als ze zingt brengt ze meer de sfeer over van Joan Baez en Rory Block, maar als ze even een praatje maakt met het publiek om het volgende nummer in te leiden dan wordt je inderdaad herinnerd aan Mevrouw Simone. Zichzelf begeleidend op de (slide) gitaar weet ze sommigen in het publiek op een emotionele wijze te raken. Bijgestaan door  gitarist Robert Mache op een zeer doorleefde Telecaster gitaar en een extra vocaliste, krijgen we een lay-back en easy-listening moment dat heerlijk is in de warme zon en een verfrissend briesje dat door de bladeren van de bomen ruist. Dayana Kurtz wordt beloond met een tot dan toe meest enthousiaste applaus na een schitterende set van gevoelige songs.

Het podium wordt omgebouwd voor een heel ander stukje muziek van de volgende band; The James Hunter Six genaamd. The frontman, James Hunter afkomstig uit een arbeidersmilieu, is gefascineerd door de muziek uit de jaren 50 en 60. Invloeden van James Brown en Sam Cooke zijn dan ook goed te horen. Van Morrisson noemde hem ooit eens “het best bewaarde geheim in de Britse R&B en soul”. James heeft er zin in en tussen de swingende nummers door zijn de kwinkslagen en de grappen naar de vakkundige band met contrabas, Hammond-orgel en twee blazers niet van de lucht. Jammer genoeg ging op gegeven moment de kracht er een beetje af en werd het niet het feestje . Niettemin hebben velen  genoten van dit optreden.

Inmiddels was het behoorlijk heet geworden op het het heerlijk knusse festivalterrein geworden en werd menig koel drankje achterover geslagen en deed een speciaal insmeerteam van het Wilhelminafonds haar goede werk en werd het tijd voor de volgende band.
7 INSMEERTEAM IMGP3993 (800 x 534)Marc Broussard is een singer/songwriter waar veel mensen zich lyrisch over kunnen uitlaten. Velen onder het nu toch wel toegestroomde publiek zijn dan ook zeer verheugd dat zijn naam op de line-up prijkt en er staan nu aardig wat mensen bij het podium om vooral maar niets te missen van dit fenomeen . Broussard is in Nederland vooral bekend geworden met zijn single ‘Come in from the cold’.
Hij heeft veel indruk gemaakt door zijn old-school, authentieke Southern-soul nummers.

Als Broussard inzet met zijn mooie stem is er een, terecht, enthousiast gejuich te horen.
De set die hij hier neer zet is heeft weinig van doen als singer/songwriter, het is prettig in het gehoor liggende Soul uitgevoerd door een zanger met een pracht stem met een prima , grotendeels Nederlandse band.  Het publiek wist hij zeker te raken met het nummer Another Day dat hij in duet zingt met X-factor winnares/zangeres Lisa Lois.

Na al het mooie easy listening en lay back muziek zijn we toe aan wat stevigs, dat gaan we meemaken met Joanne Shaw Taylor. Geen onbekende in de blues/rock scene. Krachtig gitaarspel, zoals we dat van haar kennen, spettert van het podium, zo krachtig dat Joanne tot haar eigen verbazing de versterker op een gegeven moment opblaast! Watch ‘em Burn, Mud Honey en Jealousy zijn o.a de nummers waar we van kunnen genieten. Sommigen in het puliek lijken wel te schrikken van zoveel blues/rock, in een gevarieerd programma van Roots in the Park kan je het niet iedereen naar de zin maken.

20 JOANNE ST IMGP4248 (800 x 534)De organisatie heeft ook oog voor detail gehad bij het uitkiezen van de Horeca ondernemers. Met de hand gesneden biologische friet, heerlijke wraps en Italiaanse kost in de vorm van pizza en pasta’s waren van goede kwaliteit.

De Ben Miller Band is een driekoppige band, die nog niet zoveel bekendheid geniet in ons land.  Ontdekt door ZZ Top is deze op band op alle fronten een aangenaam “merkwaardige” band met hun fotogenieke looks en hun Waterlooplein-instrumenten. Deze band past in het rijtje van Seasick Steve thuis wat betreft het gebruik van materialen maar dan in het kwadraat. De inhoud van je huishoudelijke assortiment is niet veilig bij deze mannen. Je wasbord, eetlepels, bezemsteel met zinken wasteil worden geconfisqeerd door deze mannen. Zelfs je verzameling oude telefoons, als je die bezit, wordt gebruikt door de hoorn aan te sluiten op de versterker waardoor je een vervormd geluid krijgt. De lepels op een versterker met effects aangesloten, het wasbord combineren met een wah wah pedal, de bassist speelt met de wastobbe nog meer trefzeker dan menig contrabasbespeler. Men maakt er een groot feest van en het scheelde maar weinig of het hopsende publiek ging in de polonaise.

Aan de toestroom van publiek is te merken dat velen een toegangskaartje hebben gekocht voor de volgende artiest waarvan de falende techniek van de eigen in-ear monitors ons behoorlijk liet wachten voordat hij het podium kon betreden; Mr. John Hiatt die geen nadere introductie behoeft.
John Hiatt met zijn combo zet een prachtige set neer met veel bekende nummers. Iedereen onder het publiek kent alleen maar het al over bekende Have a Little Faith in Me, wat jammer is want juist zijn latere werk is van veel betere kwaliteit en af en toe neemt gitarist Doug Lancio de mandoline ter hand en worden er wat tracks van de hit CD Crossing Muddy Waters gespeeld. Het is genieten van deze ras artiest die een goede band bij zich heeft waar met name zanger Brandon Young  opvalt door zijn hoge dames-achtige backing vocals. Een unieke éénmalige kans om Hiatt in ons lang op podium te zien.

En dan is de tweede editie van Roots in the Park voorbij. Een leuk festival met een gevarieerde line-up waardoor er voor elk wat wils was, voor de één interessant en boeiend, voor de ander een gelegenheid om wat te drinken of te eten te halen. Bij het ombouwen van het podium was er gevarieerde muziek van Miss Twist en good old Jan Donkers, de amusante presentatie was in handen van Jaap Boots.

Het ene festival net achter de rug kijken we al naar het volgende; namelijk op 24 oktober is er in Tivoli/Vredenburg het Ramblin Roots Festival met ook weer een uitgelezen programma.  Tot dan !

Foto’s (c) Tom Moerenhout, Blueszine.nl (Meer foto’s)