Verslag 5 dagen Cahors Blues Festival Fr.

dag 5 3dag 5 3Na een warm en winderig Dax is het nu tijd voor een heet en zwetend Cahors Blues Festival. De eerste middag is voor de finale van de ‘Challenge France Blues’. De jury is samengesteld uit diverse gelederen van de Franse bluescommunity en de prijzen zullen varieren van een optreden in Memphis tot een show in Disneyville, Parijs. De deelnemers zijn netjes opgedoft, gespannen, en klaar voor de strijd. Opvallende optredens zijn die van Anthony Stelmaszack & Roll Pignault, traditioneel en indrukwekkend en het stralende optreden van Gaelle Buswell met haar gitarist Michael in het kielzog. Prijzen variëren van een optreden in Disneyville Parijs tot een deelname aan de de Blueschallenge in Memphis. Gedurende de eerste avond kun je al deze en een aantal andere Franse bands nog eens uitgebreid beluisteren tijdens het flaneren en dineren in de straten van Cahors.

15 juli opent met een demonstratie van de grote groep van allerlei niveau en leeftijd die heeft deelgenomen aan de masterclass van de 83 jarige Leo Bud Welch. Daarna is het podium voor het eerste Franse optreden van Laurence Jones. De jonge getalenteerde Engelsman ziet het hoofdpodium en beslist dat hij bij een volgende editie dáár wil staan. Het is diezelfde overtuiging die zijn optreden veel kracht bijzet. Zijn producer/bassist begeleid hem met verve op zijn veelbelovende pad. De avond begint met een spetterend optreden van een in het rood gehulde en goedlachse Lil’ Ed & the Blues Imperials. Op een gegeven moment zakt het enthousiasme wat in, maar met deze temperaturen is ze dat vergeven. Wanneer Lil’ Ed heeft bijgetankt na een uitgebreide wandeling door het publiek gaat het optreden weer onverminderd verder. Als dan ook nog Shaw Holt en Ms Shakura S’aïda met haar geweldige stem en uitstraling als gast het podium bestijgen is het feest compleet. Hierna is het beurt aan Ruthie Foster om met haar bescheiden verschijning en muzikale mix van blues, country, gospel, folk, pop, reggae en soul het publiek naar het einde van de avond te begeleiden. Ze doet dit met verve en tevreden gaan we huiswaarts.

 

Dag 3 begint met een ingetogen optreden van Leo Bud Welch. Zoals hij op het podium zit, met alleen een drummer als begeleiding lijkt hij weg te dromen naar andere tijden. Met zijn 83 jaar is hij in staat je in gedachten mee te nemen naar zijn veranda in Mississippi met zijn melancholieke stem en gitaar. Als een jongedame hem even vocaal komt versterken, komt hij van zijn stoel af om met een twinkel in zijn ogen en een dansje ‘Got my Mojo workin’ kracht bij te zette. Tijdens het vollgende optreden van Ms Candye Cane zit hij toe te kijken en mompelt zijn waardering voor deze bijzondere dame. Vanwege de hitte is haar optreden wat ingekort, maar ook vandaag laat ze weer zien en horen dat de blues haar leven is en geeft ze alles om haar publiek te bieden waar ze voor komen. Haar band met de indrukwekkende Laura Chavez op gitaar,  een imposante bassist staan haar bij en ze toont wederom haar vakvrouwschap.. Na het optreden zit ze met een grote glimlach klaar voor een praatje met haar fans, maar voor de goede toeschouwer is zichtbaar hoe zwaar dit haar valt. De avond zal voor haar niet lang zijn. Op het hoofdpodium start inmiddels het optreden van Shawn Holt (zoon van Magic Slim, op zijn eigen wijze zijn vaders voetstappen volgend) en the Teardrops. Voor deze band lijken het podium en het bespelen van het publiek geen geheimen te hebben. Geen toeters, geen bellen, gewoon lekker met zijn 4-en muziek maken en het publiek een goede avond bezorgen, that’s it. Het publiek geniet.

Als vervolgens Anna Popovic met haar 6-koppige band (featuring Eric Gales) het podium bezet zijn de voorste rijen in het publiek vooral bezet door heren, maar haar blik blijft naar binnen gekeerd. De uitgebreide band met blazers en organist kan niet iedereen bekoren. Soms verandert het in een kakafonie van geluiden en ook ik geef het op om me even verderop op een terrasje te realiseren dat ik hierdoor de aangekondigde jam mis. Tant pis’ zoals ze hier zeggen, of ‘jammer dan’ in het Nederlands, maar ik geniet lekker verder van mijn ijscoupe en besluit dat er morgen weer een dag zal zijn.

De vrijdag wordt een hete en energieke dag. Vandaag maar liefst 5 band die zich tussen 5 en de late uurtjes zullen presenteren op het festival. Het spits gaat eraf met de energieke bluesrap van Kussay. Deze heren zetten in een fors tempo hun ongenoegen neer terwijl de woorden van zanger Kussay in een rap tempo over het publiek neerdalen. Een stijl, interessant en in Nederland ongekend. Vorig jaar speelde hier Scarecrow, die me meer imponeerden, maar de bluesrap heeft wederom mijn interresse gevangen. Vervolgens is het een groot genoegen Roland Tchakounté terug te zien, ditmaal in het gezelschap van Lorenza, die begeleid door een originele Crow-indiaan opent met bijzondere Navaho zang. Als dan de van origine Cameroense Roland Tchacounte ook het podium betreedt ontstaat er een hele bijzondere muzikale melange. Wanneer beiden in onbegrepen talen in samenzang gaan wordt het mondiale karakter pas echt hoorbaar en het publiek leunt achterover en geniet. Hierna is het hoofdpodium voor Dwayne Dopsie en zijn waanzinnige Hellraisers. Voor het eerste nummer voorbij is gutst het zweet als van zowel de brede schouders van frontman Dwayne als van zijn rub board-man. Het publiek raakt ondanks de hitte in extase en als Dwayne zwaaiend met een handdoek het publiek door loopt wordt hij direkt gevolgd door een grote schare fans. De energie die van het podium straalt is onwaarschijnlijk, het terrein verandert in een grote feestende massa die het leven viert en dan besluiten Dwayne, de rub board-man en hun saxofonist het publiek weer in te duiken om daar te midden van hun publiek het feest voort te zetten. Gelukkig is alles ook via grote schermen te volgen en hoeft niemand iets te missen. The Campbell Brothers met de hier op en om de podia inmiddels bekende met als gast de stralende powervrouw Shakura S’aïda hebben het daarna moeilijk om de aandacht te vangen en te behouden. ‘Hell no, heaven yes’ is niet voor iedereen een slogan om de avond mee te vullen, en vol ongeduld wacht ik op de finale van vanavond: Kingking, met Jon Amor.Voor deze heren leek het niet mee te vallen hun hele repertoire in de beschikbare tijd te steken. Het viel op dat ‘onze’ Bob Fritzema grotendeels in het donker zat maar de sterren van de hemel speelde en dat ondanks het late uur, de hitte en dan toch eindelijk wat regen een flink gedeelte van het publiek zwaar geïmponeerd was door het optreden van Alan Nimmo en zijn band. Het gastoptreden van Jon Amor was ‘aan de korte kant’, maar het publiek genoot en het zou mooi zijn als de orgnisatie misschien volgend jaar een optreden van zijn Boom Band wil overwegen.

De 5e en laatste dag. Het optreden van ‘The two’ laat horen dat er geen grenzen zijn als het over muziek gaat. Afkomstig uit Zwitserland en Mauretanié, maar als 2 handen op één buik op het podium zetten ze een geweldig optreden neer. Wild maar met finesse laten ze het beste van zichzelf en de oude bluestraditie zien. Aanrader! Na het optreden van AureIi Morro & The Checkers is het tijd voor ‘ De Franse Avond’ op het hoofdpodium. De jonge Charles Pasi zet een prima show neer met vooral erg goed harmonicaspel, wat regelmatig aan Toots Tielemans doet denken, maar de jonge dames in het publiek zijn ook vast gezwicht voor zijn fraaie koppie. Stralend en open kijkt hij het publiek in en laat ook vocaal en op de gitaar horen dat hij zijn mannetje staat. Niet bang voor een uitgebreide uitvoering van Michael Jackson vergeten we maar even dat het een bluesfestival zou zijn, en genieten van de zwoele avond. De afsluiting van de avond en het festival is vergeven aan Louis Bertignac, hij heeft er duidelijk zin in. De Franse ‘enfant terrible’ staat heerlijk te spelen en het publiek is uitgelaten als na een uurtje opeens een enorme windvlaag de lucht in een grote stofwolk veranderd en alles begint te wapperen. De hemel verandert in een lichtshow waar alles bij in het niets valt en al snel na de eerste druppels wordt de microfoon overgenomen door de president van het festival met de hem duidelijk zwaar vallende mededeling dat het vanwege de wind het optreden moet worden opgeschort. Het publiek wacht dit echter niet af en begint direct aan de gezwinde aftocht. Dankzij organisatie en politie is in 10 minuten het terrein leeg en los van en beetje ge-claxonneer verloopt alles eigenlijk onverwacht ordelijk. Hiermee komt er een snel en onverwacht einde aan een geslaagde 34e editie va het Cahors Blues Festival.

Volgend jaar gaan we gewoon weer verder waar het nu is opgehouden en vieren we het 35e jaar. Hopelijk met iets minder heet weer, óf met meer voorzieningen voor publiek én muzikanten. Dank aan de organisatie, chapeau voor alle vrijwilligers die zich hebben ingespannen, maar vooral alle respect voor de muzikanten die met temperaturen oplopend tot 47 graden zo hard hebben gewerkt en met onverminderd enthousiasme hun optredens hebben neergezet!

foto’s (c) Zjosque Bergman

dag 4 4

dag 5 3