Swing Wespelaar, een Belgische surprise

Als om 19.00 Howlin’ Bill voor zijn eigen publiek het spits afbijt is eigenlijk al voelbaar dat ook deze editie van Swing Wespelaar zal gaan slagen. Er was mooi weer voor ’t gehele festival voorspeld, een  is een geweldige line-up en een al vroeg was men in flinke getalen opgekomen en was men goedgezind. Een mens heeft niet veel meer nodig om zich gelukkig te prijzen. De camping is al  goed bezet en de vakantieverhalen worden bij de barbecue uitgewisseld om vervolgens goed voldaan het pleinfeest aan de voet van de kerk in te duiken.

a P1260114

Howlin’ Bill trekt de camping meteen leeg. Niemand wil deze Belgische geweldenaar missen en hij zet een sterke opening neer. Gezamenlijk met zijn trouwe publiek wordt ‘Don’t you know that i love you.. ‘ meegebulderd en de sfeer zit er snel goed in.
Als vervolgens Ben Poole met zijn band het podium mag betreden blijken veel mensen hem (nog) niet te kennen. Wel .. ná het imponerende optreden met als ongekend hoogtepunt een cover van ‘Hey joe’, is dit voor altijd verleden tijd.  Waar Jimi stopte gaat Ben Poole door! Ongelofelijk hoe deze jongeman zijn gitaar beheerst en bespeelt, vooral omdat hij nog steeds groeit. Wanneer hij ook nog zijn shirt uittrekt zijn ook de laatste schaapjes over de dam en klinken her en der de voornemens om toch maar eens naar de sportschool te gaan.
Als Guy Forsyth Blues Band de dag mag afsluiten staat er een hele schare fans voor aan het hek. Na een rustige start gaat het tempo en enthousiasme van de band in een hogere versnelling. Doorspekt met verhalen zet ook deze band een goed optreden neer. Guy lijkt moeite te hebben met het vinden van de stopknop en het publiek vind het best. Als dan toch de lichtknop op het podium uitgaat kunnen de liefhebbers nog door naar de afterparty, waar tot in de late uurtjes door een D-jay dansbare muziek wordt gedraaid.

De tweede dag begint zonovergoten. Om 9 uur zijn de meeste mensen hun tent ontvlucht en vult de lucht zich snel met koffie, eieren en spek, de meesten kiezen voor een stevig begin van de dag. Rond het middaguur is er voor de liefhebbers een band op de camping en verder bereiden de meesten zich voor op de zes bands die vandaag zullen gaan spelen. Ik heb mijn huiswerk gedaan en zal zéker zorgen de nieuwkomers te gaan zien. Het gaat een hete dag worden, hopelijk vol verrassingen.
De dag wordt geopend met onvervalste Chicagoblues van de Fossen-Struijk Band. Altijd betrouwbaar en ook vandaag wordt het publiek begroet met een serieuze glimlach van Robbert en een veelbelovende blik van Peter.


Als hierna de bescheiden ogende 19 jarige Magnus Berg uit Noorwegen het podium betreedt zijn velen benieuwd. Achter zijn zonnebril gaan een paar heldere ogen schuil en Magnus en zijn band staan hun mannetje. Jong en veelbelovend zet hij een prima set neer, dit smaakt zeker naar meer.
Als het podium voor King King wordt voorbereid wordt het zichtbaar warmer in het publiek. De sympathieke kiltdragende Schot heeft een legertje van enthousiaste fans die ook hier de voorste rijen bevolken. Terwijl de nummers van klein en sfeervol tot uitbundig varieren weerspiegelt de overgave van Alan Nimmo zich in het publiek en men weet dit spektakel hogelijk te waarderen.
Hierna is het aan het Moreland & Arbuckle met hun verzoenende mix van soul, country, folk rock en blues.
De bejubelde Royal Southern Brotherhood mag deze lange dag afsluiten. De wonderlijke baspartijen van Charlie Wooton zijn het meest indrukwekkend van dit optreden. Bart Walken, die hier vorig jaar nog met zijn eigen band speelde blijkt wederom in staat zijn publiek te boeien. Of de recente toevoeging van Tyrone Vaughn een succes is zal nog moeten blijken. Hij lijkt een eenling op het podium die zijn plaats nog niet heeft gevonden terwijl ook Cyril Neville in een eigen wereldje lijkt te vertoeven. Helaas is de som niet altijd gelijk aan de losse delen.

Dag drie begint met de locale coverband Nasty and the Fliptones. Je moet van goede huize komen om een dag goed op te starten, zij proberen dat in ieder geval met hun uitvoeringen van bekende nummers van grote namen.
Dan is de eer aan de zeer divers spelende Adam Lopez and his Rhythm Review waarbij zijn gitaarspel de rode draad lijkt te zijn door diverse muziekstijlen.
Absoluut hoogtepunt van de dag is zéker de jonge britse gitarist Laurence Jones met naast zich de breed lachende bassist Roger Innes. Terwijl op de achtergrond Miri Miettinen strak zijn drumpartij speelt lijken Laurence en Roger elkaar op de voorgrond uit te dagen tot nóg grotere prestaties. Met de ogen gesloten is het moeilijk te geloven dat deze volwassen stem en het doorleefde gitaarwerk afkomstig zijn van een 22-jarige, maar hij en het in de regen staande publiek weet van geen wijken en dit weet de band dan ook nog een uitgebreide toegave te ontfutselen.
Vervolgens is het beurt aan de enige dame van het festival: Justina Lee Brown. Een boeiende dame die in een zwoele melange Rhythm ‘n blues en soul bij elkaar brengt, vakkundig ondersteunt door het gitaarspel van Roberto en zijn band.
Coco Montoya krijgt uiteindelijk de eer het festival af te sluiten en hij doet dat met verve. Na een rustige start gaat hij  helemaal los.  Uiteindelijk is het dan toch voorbij en gaat iedereen na drie dagen feest voldaan naar zijn tentje, logeeradres, of rustig aan huiswaarts. Voor sommigen is het de afsluiting van een mooie vakantie, maar voor iedereen is het een mooi weekend om bij te tanken, daar konden de regenbuien van de laatste dag niets aan veranderen.

Complimenten voor Philip en zijn mensen van de organisatie voor deze fraaie editie van een wederom fraai festival. Zowel voor publiek en muzikanten was alles weer tot in de puntjes verzorgd. De meeste bezoekers zullen met plezier terugkijken en een plekje in de agenda vrijhouden voor de editie van volgend jaar. Misschien mogelijk wel weer een weekendje vroeger …

foto’s : Zjosque Bergman