Magistrale Delta Saints betoveren de Boerderij

In 2008 op hun college in Kansas legden zanger/gitarist Ben Stiller en bassist David Supica de basis voor the Delta Saints. Nadat ook drummer Ben Azzi en gitarist Dylan Fitch zich bij de band hebben gevoegd konden the Delta Saints van start gaan. Oorspronkelijk was het idee om alleen maar op te treden en geen platen te maken. Toen het succes in Nashville en omstreken groter werd namen the Delta Saints in 2009 toch een ep op: ‘Pray On’. Hierdoor breidde hun roem zich verder uit en kon de band een succesvolle toer door de Verenigde Staten en Europa doen met meer dan 150 shows.

In 2012 neemt de band haar eerste album op ‘Death Letter Jubilee’, gefinancierd door een succesvolle crowdfunding. Ondertussen blijft de band onverdroten optreden, gemiddeld 200 shows per jaar. Dit levert de band een trouwe schare volgelingen op, natuurlijk in de VS, maar ook in Nederland en Duitsland. De muziek van the Delta Saints wordt omschreven als een moderne en straffe mix van Delta blues, Swamp- en Southern rock met een toefje funk en gospel. Zelf noemen ze hun muziek ‘Bourbon fueled Bajou-rock’.

Op hun nieuwe album ‘Bones’ klinken the Delta Saints volwassener en tegelijkertijd avontuurlijker dan ooit. ‘Bones’ is geen vrolijke plaat, maar tussen de soms sombere beschouwingen klinkt ook hoop door zoals in het prachtige liefdesliedje ‘My Love’. Blueszine besprak dit album eerder en gaf het een 9. De show in Zoetermeer is de aftrap van de Europese tour ter promotie van het nieuwe album.

Mojo Man
Mojo Man is een rockband met een blazers sectie, en niet zomaar één. De band heeft maar liefst 5 blazers, 2 trompetters en 3 saxofonisten. De band wordt opgericht in Den Haag door zanger Marcel Duprix en tenorsaxofonist Reinier Zervaas. De band omschrijft haar muziek als: “Rhythm & Blues, Blues, Rock , Koperwerk, Ritme en Vuurwerk”.

Mojo Man is zo’n band waarvan je vrolijk wordt. Als ze spelen kun je nauwelijks stil blijven staan. Of de band nu power rock speelt of een uitstapje maakt richting de funk, met de blazers klinkt het altijd swingend en ga je voor de bijl. Veel mensen moeten aan de Blues Brothers denken als ze Mojo Man bezig zie, en dat is een mooie vergelijking. Mojo Man weet met haar enthousiaste act het publiek prima op te warmen en mee te krijgen. Hier en daar wordt al een voorzichtig dansje geprobeerd. Ben Stiller van the Delta Saints zegt het prachtig als hij het voorprogramma bedankt: “It’s good to see rock ’n roll played with horns”.

The Delta Saints
The Delta Saints zijn van een heel ander kaliber: de muziek van the Delta Saints staat bol van de emoties, meestal niet zo vrolijk, maar soms ook uitbundig. Zanger Ben Stiller, gitarist Dylan en keyboardspeler Nate weten deze emoties met hun zang en samenspel prachtig vorm te geven.

The Delta Saints zijn niet zo van het uiterlijk vertoon, de setlist is met stift op een servetje geschreven en de band loopt gewoon zonder dramatiek het podium op. Die dramatiek zit in hun muziek. De show opent met een gedreven uitvoering van ‘Sometimes I Worry’, een nummer met een snijdende riff en een geweldige solo van Dylan. In ‘Bones’ eist Nate met zijn keyboard een hoofdrol op. Het catchy ‘Heavy Hammer’ drijft op een funky groove van drummer Vincent en bassist David en zet het publiek aan tot dansen.

the delta saints (23)

Zanger Ben waagt zich niet aan de uitspraak van Zoetermeer, maar hij geeft aan dat de band blij is om hier de Europese tour af te trappen. Met het prachtige intense ‘Pray On’ kent de show een eerste hoogtepunt. Met name de intense zang draagt het nummer. ‘Pray On’ mondt uit in een prachtige, bijna jazzy instrumentale jam. Zanger Ben zegt in de afkondiging dat we een geweldig publiek zijn, tijdens de stille momenten in de jam schrok hij van zijn eigen geluiden, die meestal wegvallen in het geroezemoes van het publiek. De slepende blues van ‘Chicago’ is een volgend hoogtepunt.

Het hoogtepunt van de show is het geweldige liefdesliedje ‘My Love’, met een prachtige opbouw: van heel klein met alleen zang en akoestische gitaar naar groots, samenballend in de hartekreet “MY LOVE!”. Het epos ‘Dust’ over het verhaal van Ben’s opa in de Dustbowl in de jaren 30 is live nog indrukwekkender dan op het album, met vuige gitaarriffs en Ben’s oerschreeuw komt de rauwe blues keihard binnen. Het swingende ‘Drink it Slow’ met een vette bassolo van David en het sfeervolle ‘Bird Called Angola’ sluiten de reguliere set af.

the delta saints (1)The Delta Saints komen terug voor nog een toegift, het gitaargedreven swingende ‘Light Me a Cigarette’. The Delta Saints hebben met zanger Ben Stiller goud in handen, niet alleen heeft hij een prachtige stem, maar hij weet ook emoties over te dragen. De band bestaat uit rasmuzikanten zodat ze strakke rock naadloos over kunnen laten gaan in jazzy jams en weer terug.

The Delta Saints zetten een briljante meeslepende show neer. Ze doen dat met zoveel muzikaliteit, overtuiging en gedrevenheid dat je als publiek niets anders kunt dan meegaan in de muziek. De band verdient een veel groter publiek dan de beperkte groep enthousiastelingen die de Boerderij vanavond wist te vinden. Aan de band ligt het in ieder geval niet.