Chantel McGregor – Lose Control

Chantel McGregor uit Bradford is een negenentwintig jarige Britse zangeres en gitariste. Ze was de jongste persoon in de UK die aan een rockschool examen meedeed. Toen ze veertien was stond ze al bekend als een wonderkind op de gitaar. Ze schreef zich in bij het Leeds College Of Music en ze werd de eerste student uit de geschiedenis van dat college dat de eindmeet haalde met honderd procent van de punten en met achttien onderscheidingen.

In 2011 verscheen haar debuut album ‘Like No Other’. Het toonde Chantel’s veelzijdigheid als muzikante, maar ook als songwriter, want negen nummers kwamen van haar hand. Dat ging niet ongemerkt voorbij en in 2012 en 2013 kreeg ze op de Britse Blues Awards, de Award van beste vrouwelijke zangeres. In 2013 won ze op diezelfde Britse Blues Awards als eerste vrouw de Award voor beste gitarist, het jaar later won ze deze Award opnieuw en dit jaar is ze opnieuw genomineerd.

Chantel-McGregor-Lose-ControlOp negen oktober verschijnt haar gloednieuwe album ‘Lose Control’. Over het album zegt de muzikante het volgende: Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in de donkere kant van de Zuid Gothische literatuur, kunst en media en ik wilde een album maken dat de beelden en de thema’s van dat genre weerspiegelde. Daarom liet ik me inspireren door tv programma’s als ‘True Detective’ en ‘True Blood’. Ondertussen bestudeerde ik ook de literaire werken van Tennessee Williams, Carson Muller en Mark Twain. Ik heb mij ook omgeven met beelden van fotografen en kunstenaars zoals Walker Evans en Clarence John Laughlin en heb me helemaal onder gedompeld in de sinistere, donkere wereld van verdorvenheid, magie en voodoo. Het schrijven van de meeste songs gebeurde vanuit het perspectief van de verstoorde, gebrekkige karakters. Mijn interpretatie van Southern Gothic is het verlies van controle, hetzij geestelijk, lichamelijk of emotioneel. Vandaar ook de titel ‘Lose Control’ zegt Chantel.

Het album ‘Lose Control’ werd opgenomen, gemixt en gemasterd in de Livingstone Brown Studios in Brixton en bevat tien songs. De producer is Livingstone Brown, die ook de meeste bas partijen op het album speelde. Chantel nam de zang en de gitaar voor haar rekening en speelde bas op de songs waarop Livingstone niet speelde. Vaste drummer Keith McPartling zorgde voor het slagwerk.

Het album ‘Lose Control’ is wel wat steviger dan het vorige ‘Like No Other’. Voor mij en degenen die Chantel volgen, is dat geen verrassing want die verandering was ook al te horen tijdens haar live optredens. Trouwens de meeste van de songs op ‘Lose Control’ werden verleden jaar tijdens haar Europese tour al gespeeld. Het album opent met ‘Take The Power’, een stevige rocker met grunge invloeden over religieuze en sociale sekten. Het uitstekende slagwerk van power drummer Keith McPartling en de scheurende gitaar riffs van Chantel kleuren het nummer. De stem van Chantel had hier wel iets steviger gemogen.

De grunge invloeden vinden we ook terug in het melodische ‘Your Fever’. De gitaar solo is ingetogen maar spreekt duidelijke taal en de stem van McGregor is heel verleidelijk en sensueel. ‘Burn Your Anger’ is samen met ‘Walk On Land’ het beste nummer op dit album. Deze song is rock van de bovenste plank en ook het meest commerciële nummer op ‘Lose Control’. Het nummer gaat over de wanhoop, de woede en de pijn na het afbreken van een relatie door ontrouw van de partner. Chantel weet in ‘Burn Your Anger’ dat gevoel perfect weer te geven. De song pakt je vanaf het eerste akkoord beet en laat je niet meer los tot de laatste noot valt. Het ijzersterke refrein geeft de song nog een extra dimensie. Na al dat instrumentale geweld gaat Miss McGregor de heel emotionele weg op in de akoestische ballade ‘Anaesthetize’. Voor deze song werden Charlie Brown op de viool en Chris Worsey op de cello naar de studio gehaald en dat is zonder twijfel een goede zet geweest want de strijk instrumenten geven dit emotionele nummer een absolute meerwaarde. In dit soort songs valt de mooie, volle fluwelen stem van Chantel des te meer op. In de stevige rock songs heeft ze soms iets te weinig kracht in haar stem, maar hier zal ze veel mensen kippenvel bezorgen door haar stem.

Chantel geeft met haar gitaar prachtige intro’s weg in ‘Southern Belle’ en de titelsong ‘Lose Control’. Met krachtig maar tevens sterk technisch slagwerk komt drummer Keith McPartling zijn frontvrouw ondersteunen. De Britse is in deze bluesrockers weer erg gul met het uitdelen van scheurende gitaar riffs. Een heel persoonlijke tekst krijgen we te horen in het heel intieme akoestische ‘Home’. De viool van Charlie Brown en de cello van Chris Worsey zijn hier, net als de subtiele elektrische gitaarklanken, weer heel belangrijk. Een heel emotionele Chantel zingt dit nummer heel beklijvend. Een top song. Van heel emotioneel naar heel ruige chaos is maar een kleine stap op het album van Chantel McGregor. Met ‘Killing Time’ gaat ze voor heavy rock. Niet echt mijn ding, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit nummer een geweldig sterk refrein heeft. Voor je het beseft ben je het refrein luidkeels aan het meezingen.

De inspiratie voor het rustige ‘Eternal Dream’ haalde Chantel bij Jeff Buckley, één van haar idolen. McGregor gebruikte in dit nummer veel technieken, zoals dissonantie en falsetto vocals, die Jeff ook gebruikte in zijn muziek. Deze song is een eerbetoon van Chantel aan Jeff Buckley. Afsluiten doet de jonge Britse, wel op een heel mooie en speciale manier. ‘Walk On Land’ is progressieve rock uit de jaren zeventig en deze muziek zijn we niet gewend van onze blonde gitaar godin. Haar excellente gitaar spel komt in dit meer dan zeven minuten wondermooi nummer meerdere malen aan bod. De song heeft een verrassende, maar zeer knappe opbouw. Samen met ‘Burn Your Anger’ mijn favoriet op dit knappe album.

‘Lose Control’ van Chantel McGregor is een knap, maar toch verrassend album. Gaat haar keuze voor Southern Gothic rock, een goede keuze zijn of niet. Chantel gaat misschien wel wat blues fans verliezen, maar langs de andere kant opent deze nieuwe muziek ook weer nieuwe deuren en gaat ze in het rock circuit nieuwe fans maken. De toekomst zal uitwijzen of ze de goede keuze gemaakt heeft. Voor mij hoeft Chantel niets meer te bewijzen. Ze beschikt over een prachtige stem en op de gitaar heeft ze van niemand nog iets te leren. Ik gun deze zeer sympathieke muzikante het succes dat ze zeker verdiend. Knap album. (8/10) (Tis Rock Music)