Laatste Baeker Blues Side Festival eindigt in schoonheid

Blueszine Walter Vanheuckelom The Mentulls3Spijtig genoeg is er weer één mooi Nederlands blues festival dat verdwijnt. De organisatie van Baeker Blues Side stopt ermee, daarmee komen we aan het einde van het slechte nieuws. Wat volgt is allemaal positief. Baeker Blues Side wil blijven doorgaan, al zal het wel zijn in een andere vorm. De organisatie deed er nog wat geheimzinnig over, maar vast staat dat ze op 7 november al uitpakken met een affiche.

Maar laat ons eerst bij het hedendaagse blijven en dat is deze laatste editie van Baeker Blues Side. De zaal in Café Auwt Baek in Beek was goed gevuld wanneer de Limburgse bluesband Reno’s Rumble aan hun op één na laatste optreden begonnen. Inderdaad, je leest het goed op 30 oktober valt het doek over Reno’s Rumble in Café Royal te Mill. Met goed uitgekozen covers zoals, het vlotte ‘Shake It Babe’ van John Lee Hooker, het rockende blues nummer ‘Answering Machine’, ‘Low Down woman’ van The Fabulous Thunderbirds, en het zeer knappe ‘Three Handed Woman’ van Lucky Peterson kan je inderdaad veel mensen bekoren. Ook de stomende versies van ‘Going To The Church’ en de afsluiter ‘Automatic’, twee nummers van de Red Devils kwamen niet in dove mans oren terecht en het publiek gaf de band dan ook een daverend applaus. We wensen zanger en bluesharp man Reno Sharif, drummer Sjaak Korsten, bassist Jules van Bussel en de twee gitaristen Paul Voestermans en Huun Leijendeckers het allerbeste toe.

Blueszine Walter Vanheuckelom The Mentulls1

Om de tijd tussen de verschillende bands op te vullen waren er vooraan in het café drie stoelen op een klein podium gezet. Die werden tijdens de pauze telkens ingenomen door Little Boy & Nightingale ft. Johnny Roscoe. Het trio dat een passie heeft voor blues en rock’n roll, vulde de tijd met een heel uiteenlopend repertoire. Naast knappe blues songs, kon je er eveneens nummers horen van John Hiatt, Randy Newman, Eric Clapton, Bruce Springsteen, Johnny Cash enz.. Kort samengevat akoestische blues, swingende rock’n roll, country en rock uitgevoerd op de akoestische gitaar, mondharmonica en percussie. Bovendien kon je ook nog genieten van de warme en aangename stem van Ilse Van Dooren. De man die al tien jaar dit festival aan een praat is Jos Potting en ook dit jaar deed Jos dit weer met klasse.

 

In de grote zaal kwam The Mentulls, een zeer jong trio uit de UK, met de 19-jarige Andrew Pipe op gitaar en zang, zijn drie jaar oudere broer Jamie Pipe op de toetsen en de 20-jarige drummer Nick Colman. Nog zo jong en toch heeft dit trio al drie schitterende albums uitgebracht, met als uitschieter, hun laatste cd ‘Reflections’ dat deze zomer verscheen. Andrew, Jamie en Nick zijn eigenlijk veertig jaar te laat geboren want Wisbone Ash, Focus, Jethro Tull, Pink Floyd, Genesis en Toto zijn hun voorbeelden en in de muziek van The Mentulls hoor je zeker de invloeden van voornoemde bands. Hun naam The Mentulls, Men from Tull, is trouwens afgeleid van Jethro Tull. Het trio speelt melodieuze progressieve bluesrock en ze zijn meer dan klaar om de wereld te veroveren met hun muziek. In 2013 waren ze nog in Nederland als support act van Wisbone Ash en nu zijn ze terug, vastberaden om muziek minnend Nederland te veroveren. Jamie Pipe begon met een lange solo op zijn Hammond aan ‘Home Tonight’.

Blueszine Walter Vanheuckelom The Mentulls4

Meteen het begin van een waanzinnig goed concert. ‘Can’t Slow down’ is één van de beste nummers op ‘Reflections’ en was het volgende nummer in de rij. Andrew Pipe liet met een weergaloze solo op zijn Fret King gitaar horen waarom hij in de UK bij de beste jonge gitaristen gerekend wordt. Nick Colman is een frêle jongen, maar eenmaal achter zijn drumstel ontpopt hij zich tot een stevige en technisch zeer bekwaam drummer. In ‘Commotion’ etaleerde hij dat met heel knap en gevarieerd slagwerk. Andrew Pipe gedroeg zich als een echte frontman en was overal op het podium te vinden. Zijn broer die op de klavieren zowel het orgel als de baspartijen voor zijn rekening nam, moedigde zijn jongere broer nog wat aan en die ging fel te keer op zijn six string tijdens ‘Silverbird’, daarbij goed gebruik makend van zijn Wah Wah pedaal. Het publiek genoot met volle teugen van het jonge trio op het podium en was gul met hun aanmoedigingen en applaus.

Veel covers stonden er niet op de setlist van The Mentulls, maar Jimi Hendrix zijn ‘Red House’ werd op een zeer voortreffelijke manier gebracht. De Hammond van Jamie droeg het lied en de jankende gitaar van Andrew bezorgde meerdere mensen kippenvel. De band greep ook een paar maal terug naar hun tweede album ‘Time Flies’. De titelsong is stevige bluesrock waarin de drie jonge mensen op het podium zich volledig konden uitleven. Andrew vroeg of de mensen van Focus, Toto, Wisbone Ash hielden en iedereen brulde van ja. Hij was gerust gesteld, want hij zei als jullie van die muziek houden gaan jullie het instrumentale ‘Reflections Part 2’ ook zeker leuk vinden. Inderdaad, er werd vooraan gedanst en je zag de mensen genieten van de geniale instrumentale virtuositeit van Andrew, Jamie en Nick. Hetzelfde resultaat had het die andere instrumentale nummer, dat gewoon ‘Instrumentull’ als titel had en de bijna helemaal verbluffende instrumentale slow ‘After The Rain’. Voor deze twee songs had Andrew zijn Fret King wel ingewisseld voor een witte Fender Stratocaster.

Blueszine Walter Vanheuckelom The Mentulls16

 

 

De jongens kennen niet alleen muziek uit lang vervlogen tijden, want ze hadden voor ons ook nog een medley van Philip Sayce in petto. Nick Colman schitterde op zijn Sonor drums en Jamie was uitstekend en heel nadrukkelijk aanwezig op zijn orgel klavier. De jongste van de bende plaatste de kers op de taart met een waanzinnig splijtende solo. Afsluiten deden The Mentulls met een cover van Yes, nog één van die bands die de jongens mateloos bewonderen. Het werd een heel mooie versie en lange versie van ‘Starship Trooper’ waarin zowel Andrew met zinderende gitaar riffs, Jamie die de song droeg met zijn warme Hammond klanken en Nick die naar einde toe fantastisch uithaalde op zijn Sonor, hun uitstekend optreden nog meer glans gaven. De onvermijdelijke toegift werd ‘I Just Got Paid’, een nummer dat natuurlijk iedereen kent. Nic Colman drumde strak en hield alles onder controle. Andrew zocht Jamie op en beiden jutten elkaar op en je zag aan hun gezichten dat ze genoten van het concert dat ze aan het geven waren. Iedereen wilde nog meer, maar het tijdschema was er om nageleefd te worden. Aan de cd stand waar vader Keith Pipe stond werden de albums vlot verkocht en The Mentulls hebben zeker nieuwe fans gewonnen in Nederland.

Blueszine Walter Vanheuckelom The Mentulls13

 

Als laatste band kwam de Belgische Boogie Beasts aan de beurt. Het kwartet heeft juist hun debuut album ‘Come And Get Me’ uit en zit nu midden in hun promotie tour. Eigenlijk zijn Boogie Beasts, twee duo’s. Gitarist Jan Jaspers en drummer Gert Servaes komen uit Voodoo Boogie en gitarist Mathias Dalle en mondharmonica speler Fabian Bennardo uit de band met de heel lange naam Stinky Lou And The Goon Mat with Lord Bennardo. Deze twee duo’s vonden elkaar in een jam sessie en vormen nu de Boogie Beasts. De verwachtingen zijn hoog gespannen bij de Boogie Beasts want op 22 oktober verschijnt hun debuut album ‘Come And Get Me’ in maar liefst twintig landen.

Blueszine Walter Vanheuckelom Boogie Beasts8

De muziek van de Boogie Beasts is niet te vergelijken met deze van The Mentulls, dat is appelen en peren vergelijken. Alle leden van dit Belgische viertal zijn passioneel verknocht aan de blues in zijn Afro- Amerikaanse vorm. Het meeslepende en de gedrevenheid van de Delta blues en de swamp blues. Zelf noemen ze het withete punkboogie. Op het album klinken de muziek en de ritmes al vet en smerig, maar live snijden deze jongens nog dieper. De teksten gaan bijna allemaal over gevoelens. Tragiek, melancholie, bloedgeil verlangen, toenadering, afwijzing, passie, liefdespijn, zelfspot en berusting passeren allemaal tijdens het concert van Boogie Beasts. Hun concert begint met een bandje van legende Son House en even later is ‘Comin’ Home To You’ te horen. Op het album is dat een heel rustig nummer, maar de live versie is vele malen pittiger en ruiger. Jan Jaspers was magistraal met zijn kleine knappe gitaar riffjes en Fabian Bennardo was vanaf het eerste nummer uitdrukkelijk en dominant aanwezig. De stempel was gezet en de jongens gingen op hun elan verder met ‘Would You Please Shut Up’. Fabian Bennardo was de showman van dienst. Hij was grandioos met zijn zuig en blaaswerk op de blues harp, maar hij had ook veel interactie met de aanwezigen en mengde zich verschillende malen tussen het heel enthousiaste publiek.

Blueszine Walter Vanheuckelom Boogie Beasts10

Vooraan was iedereen aan het dansen maar Fabian wilde dat de mensen nog meer naar voor kwamen, tegen het podium aan dat was wat hij wilde. Mathias Dalle lokte het publiek zelfs met een gratis cd tot tegen het podium. In ‘Dig’ hoorde we dezelfde Mathias met knap slide spel. Het bleef stomen op het podium en er werd weinig pauze gelaten tussen de nummers zodat het concert nooit stil viel. Mister Bennardo gaf niet af, hij wilde dat iedereen meedeed. De band ging verder met het uptempo ‘Do Her Thing’ en de vette en heel mooie bluesrocker ‘Rainy Day’. De sfeer in de zaal van café Auwt Baek werd tijdens ‘Blast’ en ‘Calling My Name’ nog broeieriger dan ze al was. Drummer Gert Servaes viel misschien het minst op, maar hij leverde wel een knappe prestatie af en zijn slagwerk was strak en heel gevarieerd.

Blueszine Walter Vanheuckelom Boogie Beasts9

Het was ondertussen al bijna één uur zondagmorgen en de finale kwam in zicht en Boogie Beasts plaatsten nog een tandje bij voor het heel dansbare ‘Shake’ Em’. Boogie Beasts mochten op een daverend applaus rekenen. Het was al laat, toch wilde het publiek in Beek meer van deze Belgische band. Ze kregen nog twee mooie extra’s, twee covers maar dan wel gespeeld op de Boogie Beasts wijze. De band hield de sfeer er in met het heel dansbare ‘Honey White’ van Morphine en het definitieve einde van het Baeker Blues Side Festival kwam er met het verrassende en redelijk onbekende ‘No More Lovers’ van Arthur Boy Crudup.

Wie toen nog niet naar bed wilde kon in het café nog altijd terecht bij het akoestisch trio Little Boy & Nightingale Feat. Johhny Roscoe. Zij hadden in hun derde setlist nog enkele pareltjes zoals ‘Got My Mojo Working’, ‘Crossroads’, ‘Pride And Joy’ en ‘Bullfrog Blues’ om deze laatste editie van het Baeker Blues Side Festival af te ronden. Op 7 november kan men in de zaal van café Ouwt Baek terecht voor de eerste editie van Baeker Rock Night, met volgende artiesten: Juulke Dewaide, Red Pepper Blues Explosion en Green Easer.

Blueszine Walter Vanheuckelom Boogie Beasts5

Filmpjes en foto’s (c) Walter Vanheuckelom