Dudley Taft – Skin And Bones

Dudley Taft groeide op in de midwest van de USA. Zijn muzikale carrière begon in high school waar hij samen met zijn vriend Trey Anastasio de band Space Antelope oprichtte. Lang duurde dit avontuur niet. In het begin van de jaren negentig trok Dudley naar Seatlle waar hij startte met de band Sweet Water. Met Sweet Water toerde hij door gans de Verenigde Staten samen met bands als Monster Magnet, Candlebox en Alice In Chains. Met Sweet Water nam hij ook twee albums op en ging daarna Second Coming vervoegen. Met Second Coming had Dudley een top tien hit met “Vintage Eyes” ook dankzij de film ‘The Sixth Sence’ van Bruce Willis. Toen Second Coming splitte sloeg Dudley Taft een heel ander spoor in. Hij ontdekte de roots van de blues en daarna de steviger bluesrock. Eerst was er het plan om een ZZ Top tribute band te maken, maar dat ging niet door omdat Dudley op dat moment de magie van Freddie “The Texas Cannonball” King ontdekt. Toen stond zijn besluit vast. Hij zou zijn eigen blues band hebben.

Skin-and-Bones-CD-CoverMet een lijst A muzikanten van Seattle begon Dudley Taft aan zijn band en in 2011 lag het album “Left For Dead” in de rekken en er volgde een uitgebreide tour die niet alleen door de USA ging maar ook Europa aandeed. Dudley doet naar eigen zeggen alleen wat hij goed vind en zit niet te zoeken naar een nieuwe hitsingle. Komt er een hit des te beter komt die er niet, dan is het ook goed. Het is natuurlijker veel aangenamer als de mensen je muziek leuk vinden, maar dat heb ik niet in handen zegt deze nuchtere man. In 2013 verscheen het tweede album, met als titel ‘Deep Deep Blue’ en een jaar later ‘Screaming In The Wind’. In Europa heeft Dudley al een schare trouwe fans die elk jaar uitkijken naar een nieuw album en een nieuwe Europese tour. Nu vrijdag 16 oktober is er de release van ‘Skin And Bones’, het vierde album van Taft. Het album bevat elf nummers, waarvan er tien geschreven zijn door Dudley Taft en één cover van Johnny Winter. ‘Skin And Bones’ is een mix van blues, bluesrock, grunge, metal en country. De basis van het album werd opgenomen in de Muchmore Studio in Cincinnati met bassist John Kessler en drummer Jason Patterson. Daarna ging het naar de Omnis Sound Studio in Nashville om de orgel klanken van Reese Wynans te overdubben. Ook backing zangeres Rachel Williams zette daar haar prachtige stem op het album. Ten slotte werd in de studio van John Kessler in Seatle ook nog gesleuteld aan ‘Coming Home’. Eric Roberts voegde daar wat B3 klanken aan de bestaande muziek toe.

De cd opent met de schitterende titel track ‘Skin And Bones’. Typische muziek van Dudley met splijtende gitaar riffs. De tekst is gebaseerd over een trip naar het festival van de Franse wijk (Bourbon Street) in New Orleans. Dit is smerige bluesrock met een vleugje voodoo, zoals we het graag hebben. De krachtige volle stem van Rachel Williams geeft ‘Skin And Bones’ nog meer kracht. De band blijft er stevig de pees opleggen met ‘Lonesome Memphis Blues’. Good Old, Reese Wynans is hier heel dominant aanwezig en toont zijn meesterlijke klasse op het klavier. Jon Kessler op bas en Jim Patterson op drums vormen een zeer sterke ritme sectie. De knappe drum beat in ‘Nothing Gonna Stop Us Now’ is de sterke basis van waaruit de rest vanzelf volgt. Dudley laat zijn gitaar weer lekker janken in deze bluesrocker. Dit nummer over je helemaal laten gaan en zoveel mogelijk genieten, zou wel eens de opener van de volgende concerten van Dudley Taft kunnen zijn. Geef toe, er is toch geen betere manier om een concert te starten. De enige cover op het album komt van Johnny Winter. Dudley Taft heeft wijselijk niet teveel veranderd aan ‘Leland Mississippi Blues’. Het blijft een mooie mix van stevige bluesrock met de Delta blues sound. De melige ballade ‘One Of These Days’ is heel melodieus en wordt heel knap gezongen door Dudley. Wij horen Mister Taft toch veel liever in zijn ruiger werk.

Dat de muziek van Dudley nog invloeden heeft met de grunge in Seattle kan je horen op ‘Fuzzy Dice’, zonder twijfel één van de beste nummers op ‘Skin And Bones’. Het is heerlijk om naar de diepe donkere bas lijnen van John Kessler te luisteren, terwijl zijn frontman knappe salvo’s afvuurt op zijn gitaar. ‘Fuzzy Dices’ zijn dobbelstenen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de cockpit van een B-17 werden gehangen en die dienden als geluksbrenger. De riff met de Buzzmaster Fuzz Pedal, waarmee het nummer begint neemt je letterlijk mee in het gevecht in de lucht. ‘Fuzzy Dices’ doet denken aan de stampende beat van de Queens Of Stone Age. John Kessler op bas en Jason Patterson op drums zijn meesterlijk op de rechttoe rechtaan bluesrockers ‘Whithout You’ en ‘Space Cake’. Dudley zelf doet, zoals hij al het hele album doet, namelijk vlijmscherpe en zinderende riffs spelen. Top nummers . In de afsluiter ‘Mojo Woman’ laat Reece Wynans zijn klasse nogmaals horen en ook backing zangeres Rachel Williams haalt nog eens enorm sterk uit. Het aanstekelig ritme doet de rest. Net als in zijn vorige drie albums is Dudley Taft met deze ‘Skin And Bones’ er in geslaagd om een prima album af te leveren. Hij wilde dat ‘Skin And Bones’ iets rauwer zou klinken dan een gewoon studio album en daar is hij met verve in geslaagd. Dudley Taft blijft bluesrock maken met wortels naar de Delta, Grunge en Southern Rock. Dudley Taft heeft de juiste mix van al deze stijlen gevonden en plukt daar nu de vruchten van. Prima album. (8/10) (American Blues Artist Group)