Warren Haynes – Ashes & Dust

De Amerikaan Warren Haynes werd geboren in Asheville North Carolina op negen april 1960. Iedereen kent deze schitterende gitarist van zijn werk bij The Allman Brothers en als frontman van de progressieve rockband Gov’t Mule. Warren heeft wel bij meerdere bands gespeeld, maar deze twee genoemde zijn toch de voornaamste. Voor solo albums heeft Haynes weinig tijd. Na het rockende, soul en gospel geladen ‘Man In Motion’ uit 2011 is ‘Ashes & Dust’ pas het derde album dat onder zijn naam verschijnt. Warren houdt het ook niet op één bepaalde muziek stijl. Hij speelde al rock, hard rock, fusion, blues, soul en jazz. Nu neemt hij met ‘Ashes & Dust’ weer een andere richting, namelijk deze van folk muzikant en singer/ songwriter. Hiervoor besloot hij samen te werken met Railroad Earth, een Americana band uit New Jersey. Of de fans van Gov’t Mule deze muziek gaan waarderen is af te wachten. Ze zijn gewoon dat hun idool de ene zinderende solo na de andere uit zijn gitaar tovert en moeten het nu stellen met veel semi akoestisch gitaar werk, banjo, mandoline en viool. Het album bevat dertien nummers en het grootste gedeelte is door Haynes zelf geschreven.
WARREN-HAYNES-ASHES-AND-DUST-1024x1024[1]De invloed van Railroad Earth is al van bij het eerste nummer goed merkbaar. In dit semi akoestische lied over pijnlijk liefdesverdriet zetten de viool van Tim Carbone en de mandoline van John Skehan dadelijk de toon. Deze melancholische song wordt op een weergaloze manier door Warren gezongen. In de cover ‘Coal Tattoo’ wordt het leven van een ongelukkige mijnwerker bezongen. Deze versie heeft nog weinig gemeen met het origineel. De viool is weer dominant, maar op een prachtige wijze aanwezig. Haynes laat zich ook opmerken met een paar korte, pittige gitaar riffs. Het heel vlotte bluegrass/ folk nummer ‘Compagny Man’ is één van de uitschieters op ‘Ashes & Dust’. De uitstekende mix van verschillende instrumenten zoals onder andere de gitaar, percussie, viool, banjo en mandoline vormen één harmonisch en melodieus geheel. In de ingetogen country ballade ‘New Year’s Eve’ laat Warren weer flarden horen van zijn enorm talent op de gitaar. Haynes heeft met Railroad Earth een uitstekende keuze gedaan. Voor dit soort muziek kan je geen betere band vinden. Alles klinkt perfect en Todd Sheaffer, Tim Carbone, John Skehan, Andy Goessling, Carey Harmon en Andrew Altman leggen heel hun hart en ziel in hun instrumenten.
‘Stranded  In Self- Pity’ geeft perfect het gevoel weer, dat je in een club aan de bar zit en je verdriet zit te verdrinken. John Skehan is de pianist van dienst, maar ook violist Tim Carbone heeft net als Warren een grote bijdrage in dit trieste nummer over zelf medelijden. Haynes heeft deze Larry Rhodes cover zoveel keer beter gemaakt en daar heeft Railroad Earth een grote verdienste in. Hetzelfde verhaal met de Ray Sisk cover ‘Glory Road’. Beide zijn songs van singer/ songwriters die alleen de akoestische gitaar als begeleiding hebben. Warren Haynes heeft er de belletjes en de toetertjes aan toegevoegd, zonder aan de intimiteit van deze nummers te raken. Dat is zonder twijfel de grootste verdienste van de frontman van Gov’t Mule in het bewerken van de gespeelde covers op ‘Ashes & Dust’. Voor de Fleetwood Mac cover ‘Gold Dust Woman’ heeft Warren Haynes zelfs een zangeres gevonden die Stevie Nicks moet doen vergeten. Grace Potter beschikt over een fluwelen stem en zingt met heel veel gevoel en slaagt met grote onderscheiding in deze moeilijke proef. Deze tweeëndertig jarige zangeres uit Vermont heeft trouwens zelf een album uit, met de titel ‘Midnight’. Haynes heeft van deze dromerige ‘Gold Dust Woman’ een schitterend duet gemaakt. De twee stemmen matchen perfect en de viool en de gitaar zijn weer groots.
Er hangt een heel andere sfeer in de blije akoestische country rocker ‘Beat Down The Dust’. Het percussie werk van Carey Harmon is erg knap en ook violist Tim Carbone speelt hier weer een vooraanstaande rol. In ‘Wanderlust’ krijgen Warren en Railroad Earth hulp van de beroemde mondharmonica speler Mickey Raphael. Het langste nummer op ‘Ashes & Dust’ is het meer dan acht minuten durende ‘Spots Of Time’. Warren krijgt hier hulp van zijn Allman Brothers collega’s Oteil Burbridge op de bas en Marc Quinones op percussie. Het heeft een heel mooi ritme en het maakt je vooral in het gezongen gedeelte heel blij. Warren speelt een knappe vette slide solo in de afsluitende ballade ‘Word On The Wind’. Haynes zal met dit album niet op festivals schitteren, daar is deze muziek te rustig voor, maar in zalen met een zittend en luisterend publiek zal deze muziek de mensen boeien en hen meenemen op de muzikale reis die Warren Haynes en Railroad Earth voor hen gepland hebben. Warren gaat dit album promoten. Wie hem live aan het werk wil zien kan dat op 17 november in Le Kursaal te Limbourg (B) en op 19 november in de North Sea Jazz Club in Amsterdam (N). (Provogue Mascot Label Group) (8/10)
Deel dit artikel met je vrienden!: