Lurrie Bell & Copenhagen Slim bij podium de Pluk

Donderdag 29 oktober stond Blues- en Jazzartiest Lurrie Bell bij Podium de Pluk in Geldermalsen.  De swingende opening van het concert werd verzorgd door Fat Harry and the Fuzzy Licks met de uit Denemarken afkomstige harpist “Copenhagen Slim”, die over zichzelf schrijft: I really enjoy performing and it’s taken me from Clubs in Denmark to festivals in places like Mexico and Lithuania. My repertoire consists of 1/6 originality, 1/6 Spirituality & fear of the dark, 1/6 Folk Tales with questionable morals, 1/6 Delta blues of the kind your grandma would’nt allow around the house, 1/6 Grit and 1/6 Attitude. Fat Harry met zijn band en Copenhagen Slim begeleiden Bell tijdens dit optreden.

Lurrie Bell verscheen op het podium, groette zijn muzikanten en plugde zijn gitaar in. Er volgde een slow blues. Blijkbaar werd er zonder setlist gespeeld. Lurrie stuurde het schip over de soms rustige, soms wilde baren met Copenhagen Slim als een eigengereide 2e stuurman. Iedereen aan boord leek gewillig maar ook geconcentreerd om deze missie tot een geslaagd einde te brengen.

Lurries geluid wordt gekenmerkt door mooi helder gitaarspel. Hij zingt met een doorleefde, soms ietwat schorre stem. Je gelooft hem op zijn woord als hij zingt over het leven op de straat. Zijn dof staande ogen onderstrepen de inhoud.

a header Lurrie Bell 2

Bij aanvang van ieder nummer ontvingen de muzikanten summiere instructies: Key of e. Slow, funky en Lurrie zet een volgend nummer in. Helaas zonder uitleg en vaak binnensmonds zingend. ‘Lay down .. the toughest place in town.. tell me what kind of place.. every woman i get .. We krijgen zo wel een redelijk beeld, maar een toelichting zou welkom zijn. Weggedoken onder de rand van zijn hoed, maar met alerte ogen leidt jij de band. Dit is zijn avond! Telkens weer geeft hij na zijn solo’s het stokje door aan Copenhagen Slim, die het aanpakt en op zijn harp het trieste relaas van Lurrie onderstreept. Ook Harry zit er helemaal in een neemt zijn momenten. Ook was er de  ruimte voor een uptempo nummertje ..     Nobody loves me. .. nobody seems to care … every day I’ve got the blues ..    Driftig stampte Lurries linkervoet ondersteunend mee ..

De tweede set bedankte Copenhagen Slim het publiek, de band en Lurrie alvorens een energiek nummer in te zetten waarin zijn snelle harpspel zeker respect afdwingt. Met opgeblazen wangen kwam Lurrie Bell weer het podium opgelopen terwijl de band het volgende nummer inzette. Wederom de doorleefde stem. Als hij overgaat op gitaarspel lijkt hem dit meer plezier te geven.   Tijdens de eerste set bleef Lurrie Bell alert, met open ogen. In de 2e set leek hij zich soms even te verliezen tijdens zijn gitaarspel. Het leek alsof het verhaal verteld moest worden, maar de muziek bepaalde de sfeer. Ook bij Harry klonk de wanhoop soms door in zijn spel.  ‘Lonesome feeling when youre sleeping all by yourself .. Energieke gitaar. Vocaal goed. De verstaanbaarheid is helaas niet constant en dat is erg jammer als iemand iets probeert te vertellen.

Na een opgeroepen toegift ‘Messing with the kid’ met hier en daar een valse noot gaan we naar huis. Het was een voorzichtige opening van de tour.

foto’s (c) Zjosque Bergman

 

Deel dit artikel met je vrienden!: