Halloween uitdrukkelijk aanwezig op Rosblues

De laatste avond van oktober of Halloween nacht was de nacht van de blues in Rosmalen. De Organisatie van Rosblues koos voor artiesten van verschillende nationaliteiten. Er waren de Nederlanders van de Robert Smith Band, de Canadese Layla Zoe, De Brit Laurence Jones en de Amerikaanse Samantha Fish. Deze mix moest bij elke blues liefhebber wel in de smaak vallen en dat was te zien aan de talrijk opgekomen aanwezigen. Op het tweede podium mocht de jonge Nederlandse band The First Lady op een veel te klein en donker podium openen en de tijd tussen twee bands opvullen. Ze deden dat voortreffelijk met een mix van eigen nummers en covers.

De Nederlandse formatie de Robert Smith Band mocht als eerste het grote podium op. Frontman Robert Smith moest met de wandelstok de trappen van het podium op, om voorlopig het laatste optreden van de band tot een goed einde te brengen. Smith moet onder het mes en op het moment dat je dit verslag leest, zal Robert al een nieuwe knie hebben. We wensen deze oude blues man een heel spoedig en goed herstel toe. De Robert Smith Band is misschien wel de beste Nederlandse band als men het over de old school Chicago blues heeft. Van deze stijl heeft het zestal op het podium zijn handelsmerk gemaakt.

Blueszine Robert Smith Band Rosblues 31 oktober 2015- Walter Vanheuckelom-6


De Robert Smith Band opende heel sterk met de Elmore James cover ‘Stranger Blues’, gevolgd door het heel ritmische ‘Walking The Dog’. Twee nummers waarin gitarist Hans van den Bosch al dadelijk vet mocht uitpakken op zijn Fender met een paar heel pittige solo’s. Ook frontman Robert Smith kwam aardig uit de hoek op zijn blues harp. In de slepende slow blues ‘As Years Go Passing By’ konden we genieten van het subtiele en sublieme toetsenwerk van Rob van Gemert. Nog zo’n mooi traag Chicago blues nummer is ‘Rambling On My Mind’. Hier haalde Hans van den Bosch opnieuw ontzettend sterk uit. Ralph Masius, de tweede gitarist, was misschien minder nadrukkelijk aanwezig, maar hij zorgde met zijn subtiele kleine riffjes voor de knappe afwerking van de nummers. Bassist Albert van Beurden en drummer Karel Fransen zorgden voor de swingende groove in ‘Born In Chicago’ en het publiek liet zich vlug overhalen om de titel mee te zingen.

Afsluiten deed de band met een mooie, maar heel ingetogen versie van ‘Crying Like A Baby’, dat ze speciaal opdroegen aan de overleden mede eigenaar van het gebouw waar Rosblues plaats vond. Er stonden nog een paar nummers op de setlist van de Robert Smith Band, maar de klok was onverbiddelijk, er kon zelfs geen bis nummer af voor deze Nederlandse band.

Een halfuurtje na Robert Smith was het tijd voor de Canadese Layla Zoe, om samen met haar gitarist Jan Laacks, bassiste Daniela Kruger en drummer Hardy Fischötter het publiek in Rosmalen te verwennen met hun muziek. Wie van het uitstekende live album ‘Live At The Spirit Of 66’ houdt, moest zeker aan zijn trekken komen in Rosmalen, want de setlist was ongeveer dezelfde als op het album. Met het strakke en meeslepende ‘I’ve Been Down’, begon de band aan hun concert, waarin Jan Laacks dadelijk zijn klasse liet horen door pittige kleine riffs te spelen. Er kwam meer tempo in het concert wanneer de band aan ‘Pull Yourself Together’ begon.

Daniela plukte gedreven aan haar bas snaren en drummer Hardy Fischötter hield de touwtjes stevig in handen met zijn knap en strak slagwerk. De Pacifica Yahama gitaar van Jan Laacks jammerde heerlijk tijdens de gedreven solo. Layla had er duidelijk zin in en dartelde als een jong veulen over het podium. Het dreigende ‘They Lie’, gaat over de machtige leugenaars die onze wereld besturen. De ritme sectie met een grootse Hardy Fischötter op drums en de krachtige Daniela Kruger op bas zorgde dat het nummer heel dreigend overkwam. De boosheid van Layla kon je duidelijk horen in haar stem en de mooie tempo wisselingen maakten van ‘They Lie’ één van de hoogte punten van haar concert. De zangeres wilde een bewegende massa zien en porde het publiek aan om te dansen. Zij gaf meteen zelf het voorbeeld tijdens ‘Give It To Me’, een song met een hoog rock’n roll gehalte.

Met de titeltrack van haar laatste studio album ‘The Lily’ ging het viertal de slow tour op. Voor de tekst van deze heel gevoelige en kwetsbare ballade had de zangeres weer heel diep in haar eigen ziel en hart gegraven en ze zong het dan ook heel overtuigend. Layla en haar band kunnen niet lang rustig zijn en met ‘Why You So Afraid’ kozen ze om terug de krachtige rock weg op te gaan. Laacks haalde verscheurend uit op de gitaar, terwijl zijn frontvrouw zich lief tegen hem stond aan te vlijen. Geen enkel moment ging stoere Jan in op de advances van Layla, er telde maar één ding en dat was zijn solo tot een goed einde brengen.

Ook tijdens de stuwende shuffle ‘Never Met A Man Like You’ bleef Layla zich tegen haar gitarist aanvlijen. Deze klasse gitarist bleef de ene na de andere klasse solo uit zijn Yahama gitaar toveren. Als afscheid kregen we een Lennon/ McCartney nummer ‘Yer Blues’. Layla droeg het op, aan de veel te vroeg overleden blinde bluesrock muzikant Jeff Healey. De zangeres had een heel goede band met Jeff en trad regelmatig samen met hem op. De versie van Zoe hield het midden tussen de versie van The Beatles en de versie van Jeff Healey. Dit was een swingende pompende song met weer een schitterende Laacks op gitaar. Daniela Kruger die gedreven voor swingende baslijnen zorgde en Hardy Fischötter die voor de swingende groove zorgde, hielden met veel klasse het nodige ritme in het nummer.

https://www.youtube.com/watch?v=_t2GDMb3Jho

Twee jonge artiesten van het Ruf Label zijn momenteel bezig aan een Trouble Double tour, namelijk Laurence Jones en Samantha Fish. Rosblues slaagde er in om dit tweetal naar hun festival te halen. Het was de jonge veelbelovende Brit Laurence Jones die als eerste begon. Samen met bassist Roger Inniss en drummer Go Go Ray had hij zich ter gelegenheid van Halloween geschminkt, zodat er drie lugubere muzikanten op het podium verschenen. Laurence Jones had er duidelijk veel zin in en begon met zijn Fender Telecaster dadelijk aan een reeks nummers uit zijn recentste album ‘What’s It Gonna Be’. In zijn gekende speelse, toch heel gedreven manier volgden ‘What’s’ It Gonna Be’, ‘Touch Your Moonlight’ en ‘Need No Reason’ elkaar razendsnel op.

In elk nummer liet de jonge Brit flarden van zijn erg sterk gitaar spel bewonderen. Staande op de rand van het podium genoot hij van de aandacht die hij kreeg. Als hij niet op die rand stond was hij tijdens de instrumentale delen in interactie met bassist Roger Inniss. Het is altijd heel leuk om die twee tegen elkaar bezig te zien. De enthousiaste jonge Laurence heeft door zijn aanstekelige bluesrock nummers en zijn sterk gitaar spel een enorm potentieel waar van je niet kan inschatten waar het zal eindigen.

Ondertussen had Laurence zijn zwarte Fender Stratocaster genomen en ging hij met ‘Southern Breeze’ even terug naar het album ‘Temptation’. De enorm sterke ritme sectie met Go Go Ray op drums en Roger Inniss op bas bleven heel het optreden de aanstekelige kenmerkende groove van Laurence zijn muziek de zaal in pompen. In het krachtige ‘Good Morning Blues’ was het weer smullen van Laurence’s jankende gitaar. Met het antwoord op zijn vraag of er Hendrix fans in de zaal waren, ging het dak er bijna af, zo enorm was de respons van het publiek. Even later waren we allemaal getuige van een weergaloze versie van ‘All Along The Watchtower’, waarin Laurence ook nog eens een stukje ‘Stairway To Heaven’ van Led Zeppelin en ‘Miss You’ van The Stones in verwerkt had. Dit was werkelijk subliem en hij kreeg dan ook van iedereen in de zaal een oorverdovend applaus.

Ook in trage nummers schitterde Laurence. Jones vertelde dat hij heel veel van gitaren hield en dat gitaren net als vrouwen waren. Je moet de juiste vinden en hij was nog steeds op zoek naar de juiste gitaar en naar de juiste vrouw. Dit was tevens de aanzet voor zijn versie van ‘Have You Ever Loved A Woman’, die menig toeschouwer kippenvel bezorgde. Men kwam zeggen dat er nog tijd was voor een kort nummertje, maar Laurence had zoveel plezier op het podium dat de tijd voor hem niet telde en hij pakte uit met ‘Bullfrog Blues’. Heel de zaal was de woorden ‘Bullfrog Blues’ aan het meezingen en nadat deze Gallagher cover gedaan was bleef het publiek maar applaudisseren en vragen om meer.

Een kwartier later was het dan de beurt aan Samantha Fish. Na haar succesvolle Europese tour deze zomer is de Amerikaanse erg hot. Met de speciaal voor haar gemaakte Delaney gitaar begon ze aan een zevental nummers uit haar enorm sterke album ‘Wild Heart’. Openen deed ze met ‘Road Runner’, deze erg gedreven rootsrocker met vette vuile gitaar riffs ging door merg en been. Samantha was net als Laurence Jones ook in Halloween stemming en zag er angstaanjagend uit. Met haar uitgeroepen vraag: “Do you want me?” uit ‘Show Me’ werd meteen uit het publiek posief gereageerd.

De Amerikaanse ging geweldig te keer op haar Delaney en bewees dat ze een uitstekende gitariste is. Roger Inniss en Go Go ray waren ook hier de power ritme sectie van dienst en leverden vakwerk af in dienst van hun frontvrouw. De titel track van haar album ‘Wild Heart’ was de volgende parel die Fish ons voorschotelde. Ze was net een orkaan die voorbij kwam, zo ging deze jonge dame er tegen aan. Het was pas wanneer ze aan ‘Blame It On The Moon’ begon, dat de jongedame was gas terug nam en ons vergastte op een heerlijke slide partij. Rauwe gitaar riffs à la Keith Richards kregen we te horen in ‘Highway’s Holding Me Now’. Deze mix van rock, blues en funk en bijbehorend ijzersterk en meeslepend refrein was het perfecte medicijn om de hele zaal voor haar te winnen.

Het frisse stemgeluid van de zangeres paste zich moeiteloos aan de verschillende muziek genres aan. Dan weer klonk ze heel rauw, dan weer zacht en in het volgend nummer wild. Fish nam de akoestische gitaar en begon aan de Charley Patton, delta blues cover ‘Jim Lee Blues Part 1’. Ze kreeg hier veel applaus voor en besloot om nog even akoestisch door te gaan met ‘Go Home’. Deze akoestische meditatie van het eigen verleden en de uitdaging voor een moeilijke, onzekere toekomst liet niemand in Rosmalen onberoerd. Dit was zo breekbaar mooi, dat heel de zaal er stil van werd. Met de titel track van haar voorlaatste album ‘Black Wind Howlin’, ging de zangeres weer de zompige, broeierige bluesrock weg op en liet ze weer onweerstaanbare riffs horen.

Blueszine Samantha Fisch- Rosblues 31 oktober 2015- Walter Vanheuckelom

Ze had ‘I Put A Spell On You’ in een Samantha Fish jasje gestoken. Veel mensen zongen de Creedence Clearwater Revival versie mee en zaten er regelmatig naast, want er waren wel wat verschillen tussen beide versies. Daarna vond de Amerikaanse het tijd om haar Britse muzikale vriend Laurence Jones op het podium te roepen en beiden begonnen neus aan neus aan de lange intro van de Texas rocker ‘Bitch On The Run’ met een geweldig gitaar duel. Vette vuile gitaar riffs en een verwoestend ritme vulden de zaal in Rosmalen. Samantha en Laurence haalden het beste van elkaar naar boven door hun enthousiasme en gedrevenheid. Rosblues was nog niet gedaan.

We kregen nog twee toegiften van het viertal op het podium. Eerst was er de funky bluesrocker ‘My Eyes Keep Me In Trouble’. Het duo maakte er een knappe en lange versie van en dat tot groot plezier van het publiek, dat op zijn beurt de artiesten bedankte met een oorverdovend applaus. Samantha nam haar cigarbox gitaar voor één van de beste songs op haar recentste album. ‘Turn It Up’. De song is een mix van Southern Rock en rootsrock en heeft een enorm aanstekelig ritme en dat was te merken in de zaal want bijna iedereen was in beweging. Rosblues mag op een geslaagde editie terug blikken.