Uitstekend concert van Mike Zito in de Bosuil

Vrijdagavond de dertiende is misschien voor sommigen een ongeluksdag, maar voor degenen die de moeite namen om naar De Bosuil in Weert te rijden was het een uitstekende muzikale avond. Some Got It, was de band die de zaal moest opwarmen. Voor dit vijftal dat nog maar aan hun tweede concert toe was, was dit een echte thuismatch, want verschillende jongens zijn van Weert. Hun repertoire bestond  uit stevige rock a la Pat Travers, ZZ Top, Ted Nugent, Southern rock van Lynyrd Skynyrd en bluesrock van Rory Galagher en Gov’t Mule. Ze openden met de strakke rocker ‘Gimme Back My Bullets’ en eindigden met ‘Strangehold’ van Ted Nugent. Ze hadden een hele schare vrienden meegebracht en werden dan ook goed aangemoedigd. De beste nummers waren ‘I Ain’t The One’ van ZZ Top en ‘I Ain’t Supersticious’ van Pat Travers.
Blueszine Mike Zito- De Bosuil Weert 13 november 2015- Walter Vanheuckelom-2

Daarna was het de beurt aan Mike Zito & The Wheel. Mike is een uitstekende bluesrock muzikant die de laatste jaren veel te weinig de oversteek maakt naar Europa. Buiten muzikant is hij ook een uitstekend en veelgevraagd producer. Door de release van zijn nieuwe album ‘ Keep Coming Back’ nam hij toch de tijd om naar Europa te komen voor een promotie tournee. Het voorlaatste optreden was in De Bosuil te Weert, dus een uitstekende gelegenheid om deze ras muzikant nog eens aan het werk te zien. Mike begon zijn concert met de titeltrack van zijn nieuwste album ‘Keep Coming Back’. Met de bottleneck rond de vinger wisselde Mike zijn gitaarspel in deze Texas rocker regelmatig af met wat slide werk. Voor hij aan ‘Don’t Break A Leg’ begon, nam hij uitgebreid de tijd om zijn band The Wheel voor te stellen. Drummer Rob Lee begon trouwens met een drum solo aan deze mix van blues en funk. Even later vervoegde bassist Scot Sutherland zijn kompaan. Saxofonist Jimmy Carpenter kreeg meteen de kans om zich in de kijker te blazen en liet deze gelegenheid niet onbenut. Toch ging alle aandacht naar Zito die met puik vinger werk op zijn gepersonaliseerde Delaney Zito single Coil MZ-2 gitaar iedereen kon beroeren. De titeltrack van zijn vorig studio album ‘Gone To Texas’ was het volgende nummer op de setlist. De frontman die in de buurt van Texas woont was weer geniaal op de gitaar en zijn band bleef in de voetsporen van hun frontman. Bassist Scot Sutherland plukte heel gedreven aan zijn dikke snaren en zorgde voor mooie diepe baslijnen en Jimmy Carpenter bleef maar mooie melodieën uit zijn saxofoon blazen. Uit hetzelfde album kwam het slepende country blues nummer ‘I Never Knew A Hurricane’. Hier kwam de mooie volle stem van Mike nog meer tot uiting.

Een promotie tour zonder songs uit het nieuwe album gaat niet en Mike Zito koos dan ook op geregelde tijdstippen voor een nummer uit het één week oude album ‘Keep Coming Back’. Het contrast tussen het rustige ‘I Never Knew A Hurricane’ en het rock nummer ‘Chin Up’ kon niet groter zijn. Het viertal op het podium gooide alle registers open in deze onvervalste rocker, dit tot groot jolijt van het zeer tevreden publiek. Toch gooide de Texaan het roer weer volledig om wanneer hij aan de titeltrack van zijn meest succesvolle album begon. Samen met Cyril Neville, de jongste van The Neville Brothers, schreef Mike het pareltje ‘Pearl River’. Bijna iedereen in de zaal kende dat nummer en de band kreeg dan ook een daverend applaus. Hoewel het een rustig nummer is, liet Mike zijn gitaar echt wel lekker gaan. Saxofonist Jimmy Carpenter heeft buiten The Wheel ook nog een solo carrière en heeft net zijn tweede album uit. Hij kreeg van zijn frontman een vrijgeleide om deze cd te promoten en mocht dan ook de titel track ‘ Walk Away’ zingen. Het was wel een ander soort muziek dan deze van Zito, er zat iets meer funk in, maar het paste toch heel mooi in dit concert. Lekkere korte gitaar riffs van Mike kleurden het nummer en natuurlijk mocht ook de blaas partij niet ontbreken. Daar zorgde Jim op klasrijke wijze zelf voor.

‘Subtraction Blues’ was speciaal voor een goede vriendin in de zaal. Rob Lee zorgde voor de intense groove en Jim blies weer de longen uit zijn lijf. Mike Zito liet nogmaals horen dat hij een begaafd gitarist is. Niet met een zinderende solo maar door knap vingerwerk. In de slowblues ‘Bad News Is Coming’ liet hij zijn gitaar dan weer lekker jammeren en janken. Met subtiel slagwerk op zijn Pearl zorgde Rob Lee samen met Scot Sutherland, met zijn basgitaar bijna steeds verticaal, voor de gepaste groove en de perfecte ondersteuning. De frontman kreeg na zijn echt knappe solo spontaan de handen op elkaar in De Bosuil. Voor hij aan ‘Superman’ begon vertelde Mike dat hij een dansende Bosuil wilde en dat verzoek werd dadelijk ingewilgd door een deel, voornamelijk vrouwelijke aanwezigen. Er werd nog een stukje ‘Miss You’ van The Rolling Stones in het erg dansbare ‘Superman’ verwerkt en de frontman trok weer alle aandacht naar zich toe met puik gitaar werk. ‘Judgement Day’ begon strak en swampy, maar naar het einde toe hoorden we steeds meer psychedelische rock invloeden. De avond was al ver gevorderd en ging naar de finale toe. Mike sloot af met twee nummers uit zijn nieuwe album ‘Keep Coming Back’. De finale werd gestart met zuivere rock’n roll met ‘Get Out Of Denver’, dat herinneringen opriep aan Chuck Berry’s ‘Go Johnny Go’. We kregen weer heerlijke saxofoon te horen van Jimmy Carpenter, die zich heel goed in zijn element voelde op het podium in Weert. Afsluiten deed Mike met ‘Nothing But The Truth’, één van de beste nummers op de nieuwe cd.

Mike Zito & The Wheel, leverde een sterk concert af en iedereen in De Bosuil zat te genieten van het viertal hun instrumentale virtuositeit en enthousiasme. Voor de toegiften koos Mike uit twee schitterende covers, maar wel in een eigen Mike Zito jasje gestoken. Eerst was er zinderende versie met heel wat gitaar geweld van Freddie King’s ‘Texas Flyer’ en als absolute afsluiter een enorm sterke versie van Creedence Clearwater Revival hun ‘Born On The Bayou’. Het was nu echt party time in De Bosuil. Iedereen feestte mee met Mike, Scot, Rob en Jimmy. Een concert mooier afsluiten kan bijna niet. We mogen zeker weer niet vergeten de mensen van het licht en de klank te bedanken, want zonder hen hadden we niet zo intens kunnen genieten van dit concert. Ook al de vriendelijke vrijwilligers van De Bosuil willen we bedanken voor hun gastvrijheid. Voor de bluesrock liefhebbers staat de volgende afspraak in De Bosuil te Weert gepland op zondag 22 november. De Canadese Layla Zoe en Band Of Friends, met de originele ritme sectie van Rory Gallagher, zijn dan te gast in deze mooie concert zaal.

Deel dit artikel met je vrienden!: