Walter Trout neemt Sena Award in ontvangst

Een uur te vroeg aangekomen, om toch zeker op tijd te zijn ondanks een drukke vrijdagavondspits mocht ik lekker binnen wachten in Ziggodome. Geweldig dat ook sommige grote venue’s menselijkheid betrachten. Zo had ik alle tijd om terug te gaan naar het laatste optreden wat ik van Walter zag. De oorverdovende geschrokken stilte toen hij het podium van Tivoli Vredenburg 2 jaar geleden betrad zal ik nooit vergeten. Walter speelde echter als nooit tevoren. Hoewel het erg zichtbaar was dat zijn ziekte een zeer zware tol van hem eiste genoot hij volop, stak de medebandleden een hart onder de riem en liet het publiek uiteindelijk in alle opzichten perplex achter.
Na het optreden sprak ik een uitermate vermoeid maar hoopvol man die van plan was met een aangepaste levenswijze zijn lichaam weer onder controle te krijgen.

trout_3_by_greg_waterman-small

Buitengekomen gingen zij naar rechts en ik naar links en ik nam me voor mijn vertrouwen te bewaren en zette hoog in op een weerzien.
Het was niet zo lang later dat het nieuws ons bereikte dat zonder nieuwe lever de cirrose zijn ultieme tol zou eisen. Dankzij ongelofelijke inspanningen en het grenzeloze vertrouwen van Walter, zijn vrouw Marie en protegé/vriend Danny Bryant werd er een crowd-funding actie opgezet en het vrijwel onmogelijke werd waar. De middelen voor een donorlever werden bij elkaar gesprokkeld. Terwijl iedereen Marie’s relaas volgde werd de situatie slechter en de tijd nijpender. Uiteindelijk kréég Walter zijn nieuwe lever! Het had geen 2 dagen langer mogen duren.. Ook toen was het leed nog niet geleden, maar na diverse tegenslagen en dankzij zijn grenzeloze doorzettingsvermogen krijgt hij vanavond de ereplek die hij zo hard heeft verdiend. Voor zijn enorme bijdrage aan de ontwikkeling van het elektrische gitaar genre, maar ook zeker omdat hij heeft laten zien dat het áltijd zin heeft je hart te volgen, én dat met een gezonde dosis eigenzinnigheid en de steun van de mensen om je heen het onmogelijke soms toch mogelijk blijkt. Vanavond dan ook een grote en welverdiende hulde aan Mister Walter Trout

.Trout 2 by Greg Waterman

In tijden waarin iedereen het moeilijk vind zijn waarden te behouden hier een man die er hard voor heeft gevochten. Vanavond wordt hij geëerd zoals het hoort. In de warme Club Ziggo laat Nederland hem zien hoezeer hij wordt gewaardeerd. Degenen die een muzikaal voorproefje hebben gehad kunnen niet wachten om hem weer levend in hun midden te hebben..

De opening gaat gepaard met de betekenisvolle woorden ‘Vanavond vieren we de gitaar..’ Dit wordt inderdaad met verve gedaan op de enige juiste wijze: een fraai voorprogramma met het neusje van de Nederlandse blueszalm. Geduld moeten we hebben, maar op deze wijze is dat helemaal niet erg!

Het spits wordt afgebeten door de jonge Guy Smeets op gitaar met ‘Memory of our love’ van Henrik Freischlader, vocaal ondersteund door Phil Bee. Daarna volgt het eigenzinnige Bluesbeest Julian Sas met zijn prachtige eigen nummer ‘Lost and found’, gevolgd door het sfeervolle ‘Red house’ van Jimi Hendrix. Hierna volgt op gitaar Leendert Haaksma, met de kippevelstrot van Merijn van Haren van Navarone. Vervolgens genieten we van Tom Renet, winnaar SENA Young Talent Award met ‘Manic Depression’ voor Jimi’s verjaardag. Hierna volgde er nog een heavy nummer van Marijn. Als afsluiter van dit voorbereidende gedeelte was het beurt aan Jan Akkerman die met een eigenzinnig en funky tint Hocus Pocus van Focus vertaalde.
EINDELIJK mochten we dan toch Walter, die vrijwel de hele avond met eega Marie en zijn muzikanten op de voorste rij had gezeten, het podium zien bestijgen om zijn eerste nummer ten gehore te brengen. Het publiek verwelkomde hem met een warm en oorverdovend applaus, waarvan er nog velen zouden volgen.

Het eerste gedeelte van de avond werd in een speciale setting professioneel begeleid door de huisband met Leendert Haaksma (gitaar), Michel van Schie (bas), Ronald Kool (toetsen) en Hans Eijkenaar (drums).

Nu begon dan toch het officiële gedeelte van de avond.

Voorzitter Jean van Heck mag na het vertonen van een korte documentaire dan toch eindelijk de prijs overhandigen aan een zichtbaar emotionele Walter Trout en begint met de woorden ‘It’s a miracle’..

Hij doet dit met een benoeming van Walter’s indrukwekkende ouvre, 22 cd-’s in 25 jaar, recent uitgebreid met een muzikaal verslag van zijn afgelopen 2 jaar met het indrukwekkende schijf ‘Battle scars’. Verder alle grote namen die met hem hebben samengespeeld, maar het belangrijkste bewaart hij tot het laatst: ‘The guy who can make his guitar weep like no-one else’ en ‘Who has been an inspiration to só many’.

Walter zegt vooral : All I even wanted to do was play music’.

Hij bedankt een indrukwekkende lijst mensen die hem daarin hebben gesteund, en haalt dan ook Marie op het podium omdat de prijs ook zeker voor haar is, voor alle steun die ze hem niet alleen de laatste 2 jaar heeft gegeven maar ‘all-over the years! ‘

Het moment van de aanreiking van de Award is dan toch aangebroken en de eer is aan Mr. Jan Akkerman. Ook dit gaat gepaard met de nodige emotionele omhelzingen en woorden en als vervolgens Walter zijn vrouw op het podium haalt om haar te vertellen dat hij deze prijs zeker niet zonder haar support en die van zoveel anderen had gehaald begrijpt iedereen de dubbele betekenis van deze ware woorden.

trout_by_greg_waterman-small

De battlescars zijn zichtbaar en voelbaar in de zaal, maar het gevoel van overwinning overstijgt deze probleemloos.

Walter ontvangt ook nog een custom made gitaar van Sjak Zwier en dan is dit gedeelte toch ten einde en kan er overgegaan worden op de oh zo ongewone ‘orde van de dag!’

We krijgen een waanzinnig voorproefje van wat het uitverkochte Carré te wachten staat.

Met een wervelende opening ‘Dust my Broom’ en een indrukwekkend ‘Take me home’ waarin hij zijn vrouw vraagt hem weg te halen waar hij is en waarin hij openlijk zingt over hoe deze blauwogige langharige blonde hem overhaalde niet op te geven..
Een monumentaal ‘Say goodbye to the blues’ ..

Als er dan bijna wordt afgesloten met een ‘Rock me baby, all night long’ komt zoon Jon het podium ook nog versterken. Het is prachtig te zien hoe deze 2 Trouts een podium delen en elkaar aanvullen en ruimte geven.

trout_at_the_coach_house-james_christopher_03

Met een waanzinnige uitvoering van ‘Going Down’, waarin steun en toeverlaat Andrew Elt ook nog een indrukwekkende vocale aanvulling geeft is het feest dan toch echt ten einde..

Glimlachend op weg naar huis…

foto’s (c)  Greg Waterman en James Christopher

 

 

Deel dit artikel met je vrienden!: