Flirting With The Blues 2015

Zaterdag 28 november 2015 was een druk dagje voor de blues liefhebbers in den lande met diverse festivals, kroegentochten en optredens op grotere en kleinere locaties. In het Amersfoortse theater De Flint vond de eerste editie plaats van Flirting With The Blues. Al voor aanvang kon de organisatie melden dat er genoeg kaarten verkocht waren om uit de kosten te geraken. Naar schatting wisten ruim 400 bezoekers de weg naar het theater te vinden. De organisatie was goed, een grote zaal met voldoende zit- en staanplaatsen, catering dik in orde. We troffen stands aan met mini-gitaren, cd’s en posters. In totaal waren er acht acts te zien en te horen, vier op het hoofpodium in de grote zaal en vier in de foyer.

Helaas kwam een flink deel van het publiek niet specifiek voor de muziek, maar meer voor een gezellig samenzijn met vrienden en bekenden. Vooral in de foyer, maar in iets mindere mate ook in de grote zaal, werden doorlopend lange en soms zeer luidruchtige gesprekken gevoerd.

Maar uiteraard draait het om de muziek. In de grote zaal werd de aftrap verricht door de Haagse Bos’s Blues Band. Dit soms jazzy klinkend gezelschap rond zanger/gitarist/harmonicaspeler Henk Bosman had als aangenaam extraatje Nicko Christiansen op saxofoon meegebracht. Er werd veel werk gespeeld van Henk’s solo cd ‘A Muse Or Not Amused’, maar ook nummers van ZZ Top en Buddy Guy werden niet geschuwd. Zo kregen we, meer swingende dan rockende, uitvoeringen te horen van “Fool For You Stockings” en “Mary Had A Little Lamb”.

 

David Gogo zette een uitstekende solo set neer in de foyer met een mooie mix van eigen werk en traditionals. Werk van Elmore James en Howlin’ Wolf werd afgewikkeld met eigen pareltjes als “Halfway To Memphis”. Ook “As The Crow Flies” was een van de diverse hoogtepuntjes. Jammer dat de concentratiespanne van een deel van het publiek niet verder reikte dan een half uur.

De kleine Amerikaanse Kelly Rucker zette vervolgens in de AFAS zaal een energieke set blues neer met veel traditionele elementen, die ze helemaal naar eigen hand weet te zetten. Ze heeft een fantastische strot en is daarnaast een prima uithangbord voor Lee Oscar- harmonica’s. Ook op dit instrument staat ze haar mannetje. Ze werd begeleid door de Nederlander Danny Vlaspoel op gitaar, die al even energiek in de weer was als de frontvrouw en een stoïcijnse Duitse ritmesectie. Sehr gründlich.

Het duo(1e set)/trio(2e set) LSB Experience was niet helemaal op zijn plaats. Een paar brave uitvoeringen van “Crossroads Blues” en “Muddy Waters Blues” met daarnaast vooral pop. Ze informeerden een keer voorzichtig of dit wel door de beugel kon bij de ‘Bluespolitie’. Nou, eigenlijk niet dus, maar best gezellig op de achtergrond tijdens het nuttigen van de noedels met kip of een hamburger.

Het duo Jon Amor/Matt Taylor zou vervolgens spelen, maar ook Mark Butcher schoof bij hen aan. Het trio speelde veel nummers, die we wat later op de avond in wat stevigere uitvoering van The Boom Band te horen zouden krijgen. De muzikanten hadden ook te kampen met een luidruchtig publiek en nadat Taylor het publiek een paar keer vergeeft om stilte had gevraagd, besloten de mannen er uiteindelijk maar voor om lekker voor zichzelf te gaan zitten jammen en het publiek het publiek te laten. De echte liefhebbers bleven aandachtig luisteren.

24Pesos speelde een prima set. De band moet het vooral hebben van zanger/gitarist Julian Burdock en toetsenist Moz Gamble. Bassist en drummer deden hun ding, niets meer, niet minder. De band bracht een eigen, typische Brits rock/blues geluid met verAnglicaansde Hendrix-invloeden. Hun uptempo versie van “Red House”, waar ze mee openden was prima te genieten en “Voodoo Chile” klonk, gespeeld op een resonator, zeker niet verkeerd. De set kreeg een prima slot met het eigen “Step Back”. Tussendoor zakte het af en toe wat in door de technisch weliswaar perfecte instrumentale gedeelten, maar die de dansbaarheid echter niet altijd ten goede kwamen.

Jo Harman is een prima zangeres met leuke nummers op het repertoire. Zelf had als enige begeleider pianist Carl Hudson bij zich. Helaas werden ook zij overstemd door het publiek en kwam dit optreden in de foyer niet helemaal uit de verf.

The Boom Band zorgde in de AFAS zaal voor het hoogtepunt van de avond. Zanger/ gitarist Marcus Bonfanti was niet van de partij, maar met Dusty Ciggaar had de band voor een prima vervanger gezorgd. Hij kreeg veel ruimte om te soleren en mocht zijn eigen nummers “Tell Me” en “Ships Of Wonder” brengen. Jon Amor, Matt Taylor, Mark Butcher en Paddy Milner namen ook allemaal vocaal wat nummers voor hun rekening de samenzang klonk het eveneens perfect. Instrumentaal is het ook dik in orde.

Alleen de New Orleans nummers als “Junko Partner” en “Don’t You Just Know It” kwamen bij mij niet echt over. Hier moet vooral de ritmesectie nog even flink op oefenen.

Ik had de band de avond ervoor ook al aan het werk gezien en wat opviel was, dat de solo’s in sommige nummers per dag afgewisseld worden. Op hun vrijdag officieel uitgekomen live cd ‘The Moon Goes Boom/Live In London’, soleert Jon Amor in “Junko Partner”. Gisteren deed Mark Butcher dat en vandaag was Dusty aan de beurt. En daar waar Milner gisteren in “Monthy’s Theme” een Hammond-solo speelde, ging hij deze keer los op piano. Een waardige afsluiter.

Al met al kan de organisatie terugkijken op een geslaagde eerste editie van Flirting With The Blues en voor de tweede editie van dit evenement kan de datum 19 november 2016 alvast genoteerd worden. Alleen moet er nog even over nagedacht worden, hoe je de artiesten in de foyer beter tot hun recht kan laten komen.

Foto’s (c)  Audrey Vrolijk