DERDE BLUESNIGHT VAN GEEL VOOR DE JEUGD

Met de Finse Ina Forsman en de Brit Laurence Jones koos de organisatie van De Derde Bluesnight Van Geel volop voor de jeugd. Ina is nog maar negentien, Laurence drieëntwintig en toch hebben ze beiden al heel wat ervaring. Rond half negen ging Ina van start met haar Europese band onder leiding van Guy Verlinde. De eerste verrassing was dat de zangeres haar lange raven zwarte haren ingewisseld had voor een Marilyn Monroe kapsel. Het jazzy blues nummer ‘I Don’t Know’ was de start van één uur zwoele oudere blues covers, maar ook met nieuwe nummers die volgens de zangeres in Geel zelfs voor de eerste keer live gebracht werden als voorsmaakje op haar nieuwe album dat op tien januari 2016 zou verschijnen. Met René Stock op de contrabas en drummer Erik Heirman met de brushes werd de eerste song afgewerkt. De Nederlander Richard van Bergen zorgde met zijn Steffsen gitaar al dadelijk voor het fijne gitaar werk. Forsman beschikt over een erg goede stem om dit soort nummers te zingen. De mix van rumba en quick step in ‘He Belongs To Me’ komt uit haar debuut album en Steven Troch liet zich hier meteen opmerken met zijn riffjes op de bluesharp. Er volgde een heel mooie versie van Billy Paul’s ‘Me And Mr. Jones’, ook erg bekend van Amy Winehouse.  De contrabas van René klonk lekker diep en Guy Verlinde verzorgde met fijn vingerwerk op zijn rode Gibson voor de knappe gitaar klanken. Als je oudere blues wil zingen kan je bijna niet langs Etta James en dat wist Ina ook. Met het uptempo ‘Good Looking’ kwam er dadelijk meer sfeer.

‘Farewell’ is één van die nieuwe nummers die op het nieuwe album van Ina zal staan. Het is een heel vlotte song die helemaal bij Miss Forsman past. Steven Troch wist de fans van de bluesharp te bekoren met een heel mooie blaas en zuig partij. Verleden week blikte Ina de video in van ‘No Room For Love’, de single van haar album dat over een maand verschijnt. Dit mooie uptempo nummer was het volgende lied op de setlist van de Finse. De twee nieuwe songs die we vrijdag avond mochten horen, gaven een frisse en moderne en levendige indruk. In ‘Down In Mexico’ haalde dezelfde Steven verschroeiend uit op zijn bluesharp en met de castagnetten in de hand verzorgde hij samen met Ina en haar Maracas shaker de percussie. Twee derde van de band verliet het podium, alleen Ina en Richard bleven nog over. Ze deden onder hun beiden een sober, maar heel mooi duet van ‘Hit The Road Jack’. Er volgden nog het jazzy ‘Don’t Get Around’ met Guy Verlinde in de hoofdrol. Er bleek nog tijd over te zijn voor één nummer en dus was het ook tijd om afscheid te nemen. Dat deed Ina Forsman op een heel swingende manier met ‘Getting Hip’. De trotse zangeres stelde haar klasse muzikanten voor de tweede maal voor en zo werd het eerste luik van deze bluesnight dansend afgesloten.

Nog maar drieëntwintig en toch heeft Laurence Jones al drie albums op zijn naam. Hij is na zijn succesvolle doortochten op het Hookrock Festival en Swing Wespelaar deze zomer goed op weg om al de harten van bluesrock minnend België te veroveren. Samen met zijn Finse drummer Miri Miettinen en zijn Engelse broer van een andere moeder Roger Inniss begon Laurence dadelijk heel enthousiast en gedreven aan een paar nummers uit zijn meest recente album ‘What’s It Gonna Be’. Het was trouwens met deze titel track dan de jonge Brit aan zijn meer dan uitstekend concert begon. Dadelijk liet hij flarden van zijn uitstekend gitaar werk horen op zijn Fender Telecaster. Laurence bleef gedreven verder gaan met ‘Touch Your Moonlight’ en je zag dadelijk in de zaal dat er meer sfeer in de zaal was door de mix van enthousiasme op het podium en de meeslepende muziek. Met wat sferische klanken uit zijn zwarte Strat en puik cimbalenwerk van Miri werd het strakke ‘Southern Breeze’ gestart. Wanneer Jones de vraag stelde of het publiek klaar was voor wat blues, moesten we eigenlijk niet op het antwoord wachten. Na een overweldigend yes, werd ‘Don’t Need No Reason’ aangevat. Het heerlijk ritme, de leuke interacties tussen hem en Roger en het puike gitaar werk van de Brit leverden hem meerdere malen een daverend applaus op. Jones speelde veel eigen werk, maar is ook niet vies van af en toe een cover. Het mooie aan hem is dat hij de covers niet klakkeloos achterna speelt, maar er steeds wat eigen inspiratie en interpretatie insteekt. Bob Dylan’s cover in de Jimi Hendrix versie was weergaloos. Stukjes van ‘Stairway To Heaven’ en Miss You’ waren heel knap in dit nummer verwerkt en die herkenbare melodieën maakten het publiek nog enthousiaster. Heel wat mensen waren aan het dansen. Laurence was adembenemend op de gitaar en de ritme sectie met Roger op zijn zes snaren bas en Miri op drums is de beste die Jones al ooit bij zich had.

In februari 2016 is Laurence Jones uitgenodigd in de Carnegie Hall te New York op het grote Lead Belly Fest. De reden is hoogstwaarschijnlijk Laurence’s uitstekende versie van Lead Belly zijn ‘Good Morning Blues’. Roger zijn diepe basklanken kriebelden in de buik en Jones , steeds met de glimlach van een blije jonge kerel, bleef het publiek vermaken door zijn uitstekende vocale prestaties, maar nog meer door zijn fantastisch gevarieerd gitaarwerk. Het gaspedaal werd nu volledig ingedrukt voor de rocker ‘Foolin’ Me’. Jones vroeg en kreeg ook stilte in de zaal. Het serene ‘Whisper In The Wind’ schreef Laurence speciaal voor de begrafenis van zijn oom Barry die in een recent verleden stierf aan kanker. Roger Inniss zijn bas gitaar klonk tijdens de bas solo bijna als een orgel. De afsluiter ‘Fall From The Sky’ was speciaal voor de vrouwen en die doelgroep reageerde meteen enthousiaster dan de jonge muzikant verwacht had. De tijd vliegt wanneer het goed is en dat was tijdens het concert van Laurence Jones in Geel niet anders. Gelukkig maakten Laurence, Roger en Miri nog tijd om het dankbare publiek te bedanken met twee toegiften. Met ‘Stop Moving The House’ kregen we pure rock’n roll. De jonge gitarist stond op de rand van het podium te schitteren met het instrument dat hij zo geniaal weet te bespelen. Op het einde was iedereen in De Waai ‘Stop Moving The House’ aan het mee brullen. Definitief afsluiten deed Jones met de meer dan zestig jaar oude klassieker ‘Honey Hush’ van Big Joe Turner. Deze jonge kerel heeft alles om een grote carrière te maken en dat zal het grootste deel van het publiek in Geel na vrijdag avond wel beamen.