KING KING – PARADOX TILBURG 12 DECEMBER 2015

KING KING SLUIT EUROPESE TOUR AF MET FEESTJE IN PARADOX TILBURG.

In 2014 was King King met een grote regelmaat te gast in Nederland. Dit jaar hadden de fans heel wat minder kansen om hun idolen aan het werk te zien. Het succes van hun derde album ‘Reaching For The Light’ is daar niet vreemd aan. Het maakte King King nog populairder dan ze al waren en door dit nieuwe album bereiken ze steeds meer een breder publiek. Zaterdag avond was Paradox in Tilburg de place to be. Alan, Lindsay, Wayne en Bob sloten hun Europese tour in deze gezellige club af. Heel wat muziekliefhebbers waren dan ook naar deze club in Tilburg getrokken om King King voor de laatste maal in 2015 aan het werk te zien en vooral te horen.

Bij het betreden van het podium kreeg het viertal al een geweldig welkoms-applaus. De band begon met het aanstekelige en stuwende ‘Lose Control’ en waren duidelijk van plan om hun laatste concert van 2015 op het Europese vaste land af te sluiten met een feestje. De frontman uit Glasgow bezit een geweldig charisma, zo ook enthousiasme en weet dat over te brengen naar zijn publiek. Ook in Tilburg lukte dat meteen en dat maakte dat er dadelijk veel sfeer was in Paradox zodat het publiek zich dadelijk bij het concert betrokken voelde. Toetsen-tovenaar Bob Fridzema smeet al zijn troeven op tafel met een waanzinnige solo op zijn XK-3C Hammond. Heerlijke klasse van de Nederlander die sinds een tijdje in de UK woont.  Frontman Alan nam het met een zinderende solo op zijn Fender Stratocaster over van zijn toetsenist. De band bleef op hun enthousiasme en op hoog niveau doorgaan met ‘Waking Up’, het eerste nummer uit hun uitstekende recentste album ‘Hurricane’. Paradox had de tafels zo ook  de stoelen uit hun club verwijderd waardoor publiek niet stil behoefde te  staan bij het meeslepende ritme van deze krachtige song.

Met drummer Wayne Proctor en bassist Lindsay Coulson bezit King King over een geweldige ritme sectie. Proctor won de laatste vijf jaar, vier maal de Award voor beste drummer en Coulson won de laatste drie jaar de Award als beste bassist tweemaal en eindigde eenmaal tweede. Dat zijn natuurlijk referenties die kunnen tellen en als je daar boven op nog over twee instrumentale virtuozen beschikt als Alan Nimmo en Bob Fridzema dan weet je dat King King een top band is. ‘Rush Hour’ kende een rustig begin, maar barstte even later volledig open en het zorgde ook voor het eerste grote meezing-moment en daar had dirigent Alan Nimmo een grote hand in. Het publiek at uit zijn hand en deed meteen alles wat Nimmo van hun verwachtte. De band wisselde songs uit hun drie albums op een mooie wijze af, zodat het publiek niet alleen de nieuwe nummers te horen kreeg, maar ook regelmatig mocht genieten van de oudere hits, zoals het erg sterke ‘More Than I Can Take’.  De stem van de Schot klonk wel wat vermoeid na de vele optredens, maar dat belette hem niet om voluit te gaan. De eerste echte rustpauze volgde met het prachtige ‘Long History Of Love’. Bob toverde weer van die hemelse klanken uit zijn Hammond en zorgde zo voor een echt kippenvel moment. Het publiek ging uit de bol en bedankte de Nederlander met een daverend applaus. Daarna nam de man met de Schotse kilt het op grootse wijze over met puik vingerwerk op de hals van zijn Strat; dit was puur genieten. Zo rustig als  deze ballade was zo fel klonk ‘Hurricane’, de titelsong van het recentste album van King King. Als een wervelwind, kort en krachtig, raasde deze song doorheen de dansende Paradox.

Heel persoonlijk was ‘You Stopped The Rain’, want dit nummer gaat over de kanker die zijn broer Stevie trof. Gelukkig heeft deze de ziekte overwonnen en is hij al terug bezig met optredens, zijn nieuwe album zal begin volgend jaar verschijnen. De tweede cover van de avond komt van Frankie Miller. Miller is een vriend en één van de grote voorbeelden van Alan. Beide zijn eveneens van Glasgow en dat schept natuurlijk een band.  Miller zal zeker blij zijn met deze intense rauwe versie van zijn ‘Jealousy’. Met ‘Crazy’ werd de rockende mens verwend en het was vooral het refrein dat een sterke indruk naliet. Het viertal besefte dat ze vol moesten doorgaan in de finale. ‘All Your Life’ werd dan ook dadelijk aangevat op het ritme van de basdrum en de klappende handen van Alan Nimmo en het publiek. De frontman stelde zijn band nog eens voor en daarna nam Fridzema op zijn Hammond het heft in handen en zou hij het nummer op een grootste manier dragen. Onder luid applaus stond Alan als een echte leider op de rand van het podium, fier en met de borst vooruit het beste uit zijn Strat te halen. De tijd vloog voorbij en Nimmo kondigde met ‘Stranger To Love’ het laatste nummer aan. Het was de mooiste en meest intense versie die we hoorden van ‘Stranger To Love’. Het verving een beetje het vroegere ‘Old Love’, want ook hier werd tijdens de gitaarsolo de volumeknop geleidelijk teruggedraaid zodat alleen het pure geluid van het snarenspel overbleef. Gelukkig bleef het tijdens dit moment muisstil in Paradox en kon iedereen genieten van dit super moment. Geleidelijk ging het volume weer omhoog gevolgd door de enthousiaste reacties van het publiek. Alan klopte een paar keer met zijn hand op zijn borst en ging verder met het publiek te verwennen door knap vingerspel op zijn Gibson Les Paul.

Het publiek wilde terecht meer, bleef maar applaudisseren en roepen om een toegift. Na een paar minuten ging de backstage deur terug open en kwam het viertal terug. Alan bedankte het dankbare publiek en liet het publiek eerst beloven om mee te zingen voor hij aan het bisnummer begon: natuurlijk wilde men dat. Procter begon met een krachtig drum-intro aan het heel dansbare ‘Let Love In’. Het werd een groot feest in Paradox, bijna iedereen hield woord en stond mee te zingen, een prachtige song om het geheel af te sluiten.  Na het concert zagen we niets dan tevreden en lachende gezichten. Natuurlijk stonden heel wat fans na de show hun muzikale helden op te wachten voor een foto, praatje of een handtekening op hun juist aangekochte ‘Reaching For The Light’ cd of vinyl.

Deel dit artikel met je vrienden!: