Sean Webster & The Dead Lines – ‘T Vermaeck Rijen

Sean Webster & The Dead Lines waren 9 januari te gast bij stichting De Blues Connection in ‘T Vermaeck in Rijen, een goede reden om de noordergrens van België nog eens over te steken. De plaatselijke band BlueSox kreeg de kans om het publiek op te warmen. Het viertal kreeg iets meer dan een uur de tijd om hun mix van West Coast Blues, Rhythm & Blues en Blues shuffles op het publiek los te laten. Met gitarist Cor en met Ruurd op de bluesharp bezit de Tilburgse band ook over twee jongens die kunnen zingen. Rond negenen beklom BlueSox het podium en met de bekende oudjes ‘Down And Out’ en ”Sugar Coated Love’ wisten ze dadelijk de aandacht te trekken. Hoewel de meeste songs covers waren, stonden er toch ook een paar eigen songs op de setlist. ‘Shape I’m In’ was één van die eigen nummers. Knap ritme en Ruurd die aardig blaas en zuigwerk verrichtte. Het instrumentale ‘Low rider’ en ‘I’m Sorry’ vloeiden naadloos in elkaar over. Voor de swingende shuffle ‘Hey Tomorrow Night’ kreeg de band een heel mooi applaus. BlueSox had ook een mooie versie van Bo Diddley zijn ‘You Can’t Judge A Book By The Cover’. Het was een knappe mix van blues en rock’n roll en de band nam in dit nummer de tijd om iedereen voor te stellen. Met ‘Sharp As A Razor’ bleef BlueSox in hetzelfde genre. Het eigen ‘Moving Around In My Soul’ was zonder twijfel één van de beste songs gedurende hun optreden. Afgesloten werd er met Elmore James zijn ‘One Way Out’ dat door gitarist Cor op een heel originele manier werd aangekondigd. Er had wat meer afwisseling gemogen in de muziek van de BlueSox, maar ze mogen terug blikken op een goed optreden.
Rond elf uur was het dan de beurt aan de Engelse hoofdact Sean Webster & The Deadlines. Sean heeft al een rijke muzikale carrière achter zich, maar heeft sinds een paar jaar een nieuwe start genomen met zijn band The Dead Lines, volgens Sean de beste band waarmee hij ooit speelde. In 2014 verscheen hun ronduit schitterende debuutalbum ‘See It Trough’. Ze waren al verschillende keren te gast in Nederland en hun eerste optreden van 2016 zou ook in Nederland plaats vinden. Na het succesrijke optreden van The BluesBones in ‘T Vermaeck te Rijen, haalde de stichting The Blues Connection Sean Webster & The Dead Lines naar deze gezellige zaal. Het viertal startte schitterend met een geweldige versie van BB King zijn ‘Thrill Is Gone’, waarin al duidelijk te horen was waarvoor de band naar Rijen gekomen was, namelijk goede bluesrock spelen met veel zinderend en beklijvend gitaarwerk. De sexy lage en rijke stem van de frontman is natuurlijk ook één van de sterke punten. Natuurlijk moet je een ijzersterke ritme sectie hebben als je twee talentvolle gitaristen zoals Sean en Ash Wilson volledig tot hun recht wil laten komen. Met bassist Greg Smith en drummer Phil Wilson is dat geen enkel probleem, op deze jongens kan je een rots bouwen. Dus kon eerst Ash op zijn Fender Stratocaster en daarna Sean op zijn onafscheidelijke zwarte Fender Telecaster zich volledig laten gaan tijdens deze ‘Thrill Is Gone’. Als extraatje gingen ze daarna ook nog met elkaar in duel op hun six string. Het was de eerste keer, maar zeker niet de laatste keer in Rijen dat ze daarvoor de handen op elkaar kregen. Na deze cover namen de jongens de tijd om een een paar songs uit hun album ‘See It Trough’ te spelen. Eerst was er het pompende en stuwende ‘Leave Me’. Het nummer had een paar heel knappe ritme- en sfeer wisselingen en dat kon het publiek in Rijen wel bekoren.
Heel beklijvend was de ballade ‘I Still Remember’ waarin de stem van Sean nog meer tot zijn recht kwam. Ash kleurde het nummer met korte geraffineerde gitaar riffjes en tijdens zijn langere solo bleek nog maar eens dat Sean met Ash een echt goudhaantje in zijn band heeft. ‘Heart Still Bleeds’ werd door Sean in het Nederlands aangekondigd en dat lukte aardig. Phil Wilson leverde uitstekend strak slagwerk af op zijn Slingerland drumkit en samen met Greg Smith, die voor de eerste keer op zijn nieuwe bas Xotic vijf snaren bas speelde, zorgden zij voor de opwindende groove tijdens ‘Heart Still Bleeds’. Ash Wilson ging tot op het bot in zijn zinderende hoogstaande solo en kreeg hiervoor een langdurig en dik verdiend applaus. Sean Webster moet op de gitaar zeker niet onder doen voor zijn maatje Ash en dat liet hij ook horen tijdens het knappe en begeesterende duel in het door Blind Lemon Jefferson geschreven ‘Matchbox Blues’. Dit oudje is bij het blues publiek zeker bekend in de versie van Albert King. Nog zo een pareltje dat ontelbare keren gecoverd is, is de slowblues ‘Make It Rain’. Nu was het de beurt aan Sean om verschroeiend uit te halen op zijn zwarte Telecaster. Hij ging zo fel te keer dat zelfs één van zijn snaren het begaf maar de gitaar virtuoos bleef ongestoord verder gaan met het publiek te laten genieten van zijn knap vingerwerk. Deze ‘Make It Rain’ was meteen ook het laatste nummer van de eerste set. Sean Webster & The Dead Lines speelden maar zes nummers, maar het waren stuk voor stuk iets langere songs van top kwaliteit. Sean kreeg tijd om een nieuwe snaar te spannen en het publiek kreeg wat tijd om wat op adem te komen en wat na te praten over deze puike eerste set.
Ook set twee begon heerlijk met de shuffle ‘Little By Little’. Greg plukte gedreven op zijn vijf snaren bas en zorgde voor de heerlijke groove en drummer Phil Watson had het duidelijk naar zijn zin op het podium van ‘T Vermaeck in Rijen. Toch was het Ash die alle aandacht naar zich toe trok door zijn meesterlijke spel op de gitaar. Sean Webster mag dan regelmatig naar covers grijpen, maar hij, Ash, Greg en Phil drukken wel elke keer hun eigen stempel op het nummer. Zo ook in het heel mooie en intense ‘Slow Dancing In A Burning Room’ van Jonny Lang. Zijn sexy lage en volle stem is natuurlijk een groot pluspunt in dit soort songs, maar ook zijn intens spel op de Telecaster raakte je tot op het bot. De band bleef met tragere nummers zoals ‘Hear Me Now’ een erg boeiende set neerzetten. Phil Wilson was groots op zijn Slingerland en leidde de band meesterlijk doorheen deze mooie eigen song. Het is toch altijd een pluspunt voor een band om twee erg goede gitaristen in de band te hebben. De duels tussen beide gitaren en de verschillende sounds van beide zorgden ook in Rijen voor het verschil. Zij zijn voor de muziek, wat kruiden, peper en zout zijn voor een gerecht en dat was in ‘Hear Me Now’ weer heel goed te merken. Het kippenvel van de avond was ongetwijfeld Sean zijn versie van ‘I’d Rather Go Blind’. Dit Etta James nummer is al zovele keren gecoverd maar de versie van Webster vind ik bij de mooiste die ik al gehoord heb. De stem van Sean speelde hierin weer een belangrijke rol, maar ook instrumentaal zat het allemaal piekfijn in elkaar. Het duurde wat eer het stil was in de zaal en Sean solo kon beginnen aan de beklijvende versie van deze klassieker. Na de stem bleef ook de Telecaster van Sean voor kippenvel zorgen en wanneer hij later ook nog met luide stem zonder microfoon begon te zingen was het plaatje helemaal compleet. Wauw, woorden zullen nooit kunnen verwoorden wat er te horen was op het podium tijdens deze ‘I’d Rather Go Blind’.
Dat er een luid en langdurig applaus volgde was het logische gevolg. Groter kon het contrast niet zijn tussen deze balade en het volgende nummer ‘C’ Mon Suzie’. In deze Southernrocker van Indigenous konden de vier muzikanten zich volledig uitleven en de spelvreugde straalde van hun gezicht af. Op de dansvloer konden enkele enthousiaste fans zich niet bedwingen en ze begonnen spontaan te dansen op de aanstekelijke tonen van deze cover. Dit was meteen het einde van een heel mooie muzikale avond. Om het feestje helemaal compleet te maken kregen we nog een toegift met ‘Hold On, I’m Coming’. Voor velen misschien een onverwachte song, maar niet voor de fans want de band sluit hun concert regelmatig af met deze soul song van Sam And Dave uit de late jaren zestig. Sean Webster en zijn jongens hebben van deze ‘Hold On, I’m Coming’ een meer dan tien minuten durende rock versie gemaakt. Natuurlijk zat er weer heel wat boeiend en knap gitaarwerk in van Sean en Ash die neus aan neus alle registers open gooiden. Het refrein werd door iedereen in ‘T Vermaeck meegezongen. Aan de gezichten te zien was iedereen in Rijen tevreden. Nu is het wachten tot zondag namiddag 14 februari op het volgende concert van The Blues Connection in ‘T Vermaeck. Dan komt de Amerikaanse Stacy Jones & Band zorgen voor het muzikale plezier. In 2015 won Stacy de Award van beste blues song met ‘Can’t Do Nothin’ Right’, een nummer dat op haar nieuwste album ‘Whiskey, Wine And Water’ staat, op de International Music And Entertainment Association. Dus dat belooft. Wie Sean Webster nog aan het werk wil zien kan dat nog in Het Arsenaal Theater te Vlissingen op 30 januari, In Café Hofsteenge te Grolloo op 31 januari, Het Blue Collar Hotel te Eindhoven op 20 februari, Het Barista Café Njoy in Den Helder op 21 februari en in Café Het Goor in Gooreind op 28 februari.
foto’s (c) Walter Vanheuckelom