BluesZine presenteerde: Wille and the Bandits in Duycker Hoofddorp

Wille and the Bandits is de naam van een Brits trio dat laat horen dat erbuiten de platgetreden paden van de blues-rock ook nog nieuwe frisse paden aangelegd kunnen worden. Is er, zonder al te veel te willen generaliseren, bij blues-rock trio’s vaak sprake van een dominant aanwezige zanger/gitarist met daarachter een volgzame ritmesectie, die een ondersteunende basis probeert neer te leggen voor de frontman, bij Wille and the Bandits is er sprake van een hecht collectief, dat zondermeer een eigen geluid heeft weten te creëren, waarin alle drie de muzikanten een flink aandeel in hebben. De muziek is voornamelijk rock met invloeden uit de blues en folk, met daarbij nog een flinke dosis psychedelica.

Zaterdag 30 januari jl. stond de band in Podium Duycker in Hoofddorp. Het publiek werd opgewarmd door Bluestone. Deze band bestaat uit zanger/harmonicaspeler Ian Dole, gitarist Ron Prins, bassist Berry Rudolph en drummer Giuseppe Giroli. De band speelde in een half uur tijd een zestal covers. De mannen zijn enthousiast en komen ongetwijfeld in een kroeg, met een paar biertjes erbij, prima tot zijn recht, maar voor het publiek hier, dat toch duidelijk voor de hoofdact kwam, was een half uur wel genoeg.

Kort voor half tien betraden dan Wille Edwards (zang/gitaar/Weissenborn lapsteels), Matthew Brooks (bas/zang) en Andrew Naumann (drums/percussie/zang) het podium. Ze gingen voortvarend van start met wat nieuw en oud werk en vanaf het begin bleek de creatieve inbreng van alle drie de leden. Men hield elkaar goed in de gaten en het was een eenheid. Het geluid was dik in orde en het enthousiasme spatte er van af.  De set was onder te verdelen in drie stukken. Het eerste deel bestond uit een aantal toegankelijke rocksongs als “Miles Away”, “Got To Do Better” enz. Wille’s teksten zijn meestal zeer persoonlijk en lopen uiteen van onderwerpen als stoppen met roken (“Gimme Some”), tot het opvoeden van zijn kind (“Watch You Grow”). Een enkele cover, Robert Johnson’s “Crossroad Blues”, krijgt een geheel eigen bewerking, zonder overigens de traditionele blues overboord te gooien.

Tussen de nummers door wist Wille het publiek ook prima te vermaken en de kwinkslagen tussen hem en publiek vlogen over en weer. Uiteraard kwamen de dreadlocks ter sprake, waar hij na veertien jaar afstand van had genomen. De Nederlandse optredens van dit weekend waren zijn eerste met nieuw kapsel met deze band. Hij vond het best spannend. En koud.

Het tweede deel was het ‘akoestische’ gedeelte. Het enige verschil met het elektrische gedeelte was eigenlijk dat Wille wat minder tekeer ging met beide voeten op de pedalen en dat drummer Andrew Naumann aan de rand van het podium achter de djembé stond. Dit deel van de show was iets meer ingetogen.  Bassist Matthew Brooks toonde zich een fenomeen op zich. Zowel op de zes-snarige bas als op de staande bas, met of zonder strijkstok, toonde hij zich een ware virtuoos, waar het publiek af en toe met open mond van verbazing naar stond te kijken. Het laatste gedeelte van de show werd het volume weer wat opgevoerd en werd er een flinke scheut psychedelische affecten op het publiek losgelaten. Ook hier een mooie combinatie van nieuw werk als “Bad News” en oudere nummers als “Gypsy Woman” en “Jack The Lad” plus het lang uitgerekte “Angel”, dat hij schreef na het overlijden van zijn moeder.

Uiteraard kwam de groep niet weg zonder een toegift, twee nummers kregen we nog voorgeschoteld, waaronder het nog niet op cd verschenen “1970”, een voor deze band relatief simpel en lekker in het gehoor liggend nummer. De zaal in Hoofddorp was redelijk gevuld met een flinke club fanatieke fans. Helaas is de band, ondanks meerdere bezoeken aan Nederland, nog niet bij het grote(re) publiek doorgedrongen en hadden er nog best wat mensen bij gekund in de zaal. Hoog tijd voor een nieuwe cd. Er was deze avond nog genoeg materiaal te horen dat nog niet op CD is verschenen.

foto’s (c) Paul Scholman

 

Deel dit artikel met je vrienden!: