KING KING – De Bosuil Weert 28 februari 2016

De Bosuil, de muziektempel van Weert, was the place to be op zondag namiddag 28 februari. De Britse bluesrock band King King was te gast en het was het enige optreden in de Benelux voor deze tour. King King blijft groeien en populairder worden. Net voor ze naar Weert kwamen hadden ze in de UK een tour gedaan als support act voor Thunder. Overal volle zalen en op 20 februari stonden ze zelfs in de Wembley Arena in Londen. Maar laat ons beginnen met het begin en dat was, dat de Nederlandse band Bail het publiek mocht opwarmen. Ik had nog nooit van Bail gehoord en keek dus vol verwachting uit. De helft van hun setlist bestond uit eigen nummers, de rest waren covers. Met ‘Bridge To Better Days’ van Joe Bonamassa opende het viertal hun set. Ze klonken dadelijk erg lekker en het was duidelijk dat dit geen beginners waren, maar goede muzikanten die duidelijk op elkaar ingespeeld waren. Met Marco Vreeburg op gitaar beschikte Bail over een goede frontman, die zowel vocaal als op de gitaar erg sterk was. Andere covers tijdens de set waren ‘Down, Down, Down’ en ‘I Got Paid’ van ZZ Top. ‘Head full Of Trouble’ en vooral ‘Gold’ waren voor mij hun beste eigen nummers. De ritme sectie met Edwin Vreeburg op bas en Pierre Denissen op drums vormden een goed duo en zorgden voor de uitstekende groove en toetsenist Douwe Tilstra zorgde voor extra kleur in de melodie. De jongens speelden drie kwartier en die tijd was om voor we het beseften. Een teken dat het goed geweest was. Wie van stoner, swamp, bluesrock en Southernrock houdt moet deze jongens zeker eens gaan beluisteren als ze in de buurt zijn.

Een half uurtje later was het dan de beurt aan Alan Nimmo, Lindsay Coulson, Wayne Proctor en Bob Fridzema ofwel King King. De Bosuil was goed gevuld en vanaf de eerste noot van de band was er dadelijk sfeer bij het publiek. Wanneer Alan Nimmo op het podium komt gebeurt er iets bij het publiek. De Schot heeft een geweldig charisma, voeg daarbij zijn enthousiasme en gedrevenheid, dan weet je waarom hij bijna bij iedereen populair is. Hij mag dan misschien de belangrijkste schakel zijn van King King, toch mogen we de kracht en de kwaliteit van Lindsay, Bob en Wayne niet onderschatten. Een ketting is maar zo sterk als zijn zwakste schakel en daar moet King King niet voor vrezen, want in dit kwartet zijn het allemaal schakels van uitmuntende kwaliteit. Met ‘Lose Control’, een nummer uit hun debuutalbum, opende King King hun concert in Weert. Het werd een stomende ‘Lose Control’ en overal zag je dansende mensen. Het subtiele maar zo mooie toetsenwerk van Bob kleurde het nummer en wanneer Alan met zijn Fender Stratocaster het heft in handen nam kon het helemaal niet meer stuk. Zoiets noemt men een verpletterende start. Veel tijd om te applaudisseren kregen de aanwezigen niet want ‘Lose Control’ ging bijna naadloos over in The Fabulous Thunderbirds cover ‘Wait On Time’. Kwestie van het ijzer smeden wanneer het heet is. Wayne Proctor op drums en Lindsay Coulson op bas zorgden voor de aantrekkelijke en stomende groove en de Nederlander Bob Fridzema mocht zich volledig uitleven op zijn Hammond. Ook in ‘Waking Up’ het eerste nummer uit het recentste album ‘Hurricane’ was het Bob die het nummer kleurde met zijn warme Hammond klanken.
King King - De Bosuil Weert 28 februari 2016-0 King King - De Bosuil Weert 28 februari 2016-1 King King - De Bosuil Weert 28 februari 2016-3 King King - De Bosuil Weert 28 februari 2016-5
Er werd wat gas terug genomen met ‘Rush Hour’ en ‘Long History Of Love’, twee betoverend mooie nummers.  De meer dan tien minuten durende ballade ‘Long History Of Love’ blijft iedere keer weer voor kippenvel zorgen.  Als een echte frontman op de rand van het podium liet Alan zijn publiek genieten van zijn perfecte spel. Met ‘More Than I Can Take’ duwde de band het gaspedaal weer wat verder in en kregen we weer de kenmerkende bandsound. . King King’s versie van ‘Jealousy’ is rauwer en intenser dan het origineel van de Schot Frankie Miller.
 De tijd vloog voorbij en Alan kondigde al het laatste nummer aan. Het betekende nog niet dadelijk het einde want het viertal trok maar liefst vijftien minuten uit voor een beklijvende versie van ‘Stranger To Love’. De man uit Glasgow ging nogmaals op de rand van het podium staan en begon aan een imposante solo. Na een tijdje draaide hij geleidelijk de volumeknop dicht. Iedereen was muisstil, maar spijtig genoeg moest een enkeling dit magische moment verstoren voor de rest van het publiek, waarop Alan reageerde in het Nederlands met een hardgrondige vloek. Dit zorgde voor hilariteit in De Bosuil, maar het moment was weg. In de toegift vond Alan de tijd rijp voor het grote meezingmoment en het dankbare publiek bedankte op deze manier de band voor dit schitterende concert. Dat het concert zo mooi was is ook te danken aan Jo Gofers voor het erg mooie werk met het licht en Geert Van Tuel en Viek Gosen voor de uitstekende klank. Natuurlijk ook dank aan de super vriendelijke vrijwilligers van De Bosuil die dit alles, elke week opnieuw, mogelijk maken.
Deel dit artikel met je vrienden!: