26e An Evening With The Blues

Afgelopen zaterdag vond de 26e editie van An Evening With The Blues plaats, de vierde alweer in Rotterdam. Bij binnenkomst oogde het allemaal wat rustiger en minder chaotisch dan vorig jaar, maar toch kon de organisatie zich ook dit jaar op een uitverkocht huis verheugen.

Onder de heerlijke klanken van Paul Batto Jr. was het goed acclimatiseren en handjes schudden met de vele bekenden. De Sloveen wist met zijn relaxte stemgeluid, soepel gitaarspel en een fraaie selectie van eigen nummers en blues/gospel covers de aandacht van de echte liefhebbers wel vast te houden, hoewel hij door iets teveel mensen als muzikaal behang gezien werd tijdens een drankje en/of goed gesprek. Jammer voor deze fantastische muzikant, die in een wat intiemere omgeving beter op zijn plaats is.

Vijf voor acht ging de deur van de theaterzaal open en het leek wel de start van de Marathon van Rotterdam met tientallen rennende mensen, die zich door niets en niemand lieten tegenhouden om een zitplaats te bemachtigen. Deze waren dus al heel snel allemaal bezet. De wat relaxtere liefhebber kwam daarna rustig aanlopen met een glas in de hand om gewoon voor het podium plaats te nemen.

Aan James ‘Super Chikan’ Johnson de eer om het programma hier te openen. Evenals tijdens zijn toertje vorig jaar werd de man uit Clarksdale, Mississippi, begeleid door de Nederlanders Harold ‘Fat Harry’ van Dorth op gitaar, Jan Markus op bas en Eduard Nijenhuis achter het drumstel. De heren hadden er al een paar optredens opzitten en klonken lekker hecht. Het gitaargeluid van Super Chikan was een beetje iel op zijn tijd, maar we kregen een lekkere set voorgeschoteld met voornamelijk uptempo werk. De man gaf zichzelf geen gelegenheid om een rustpuntje in te bouwen en trakteerde het publiek om een set vol shuffles en rock & roll werk. Een beetje jammer dat het eigen werk van de man voor een deel plaats moest maken voor een aantal covers als “Hide Away”, “Baby, What You Want Me To Do”, “Crosscut Saw” en “You Don’t Have To Go”, hoewel eigen nummers al het soulachtige “Ain’t Nobody” en het rockende “Work Train”, met prima slidewerk op de diddley bow, er ook wel in gingen als koek.

Chris Beard is niet echt een nieuweling in de blueswereld, maar maakte deze avond toch pas zijn Europese debuut. De Amerikaan had ongeveer een kwartier nodig om in the groove te komen, maar daarna stond het als een huis. De man wist de weg op de snaren goed te vinden en ook vocaal haalde hij een dikke voldoende. Hij en zijn begeleiders hadden er duidelijk zin in en vooral bij de interactie met toetsenist Patrick Cuyvers spatte het plezier er vanaf. Renaud Lesire en drummer Steve Wouters vormden de solide ritmesectie. We kregen onder andere een heerlijke versie van “It Takes A Smart Man To Play Dumb” van Ronnie Baker Brooks voorgeschoteld. De band kreeg vervolgens alle ruimte om te soleren, Beard maakte een lange wandeling door de zaal om af en toe op schoot bij wat dames even uit te rusten, om vervolgens terug op het podium de gitaar met de tanden te bespelen. Alle trucs werden uit de kast gehaald. Te vroeg naar zijn zin kreeg hij het signaal om te stoppen en dat liet hij merken door de ‘laatste twee minuten’ te vullen met nog een nummertje van een minuut of acht. Dat belooft wat voor de komende clubconcerten, waar tijd geen probleem is.

Afsluiter van de avond was de in New York geboren, maar in Canada woonachtige zangeres Shakura S’Aidia. Dit was een sterkte keus van de organisatie. Shakura is een fantastische zangeres en entertainer en heeft een ontzettend strakke band achter zich: Paige Armstrong (gitaar), Jesse Karwat (piano), Roger Williams (bas) en Tony Rabalao (drums). De nadruk lag hier niet, zoals bij de vorige bands, op het instrumentale geweld. Rock, blues, funk en soul wisselden elkaar af. Shukura zocht doorlopend contact met het publiek, dat zeker voor Hollandse begrippen bijzonder gedisciplineerd was. Op de juiste momenten werd flink meegeklapt en gezongen en op de rustige momenten hield het publiek de mond (hoewel daar en enkele keer wat aanmoediging voor nodig was). Ze was duidelijk op de hand van de dames en regelmatig opvoedkundig bezig richting heren. Bij “Geechee Woman” liet ze de dames in de zaal meezingen en spoorde de heren aan een drankje voor de dames te gaan halen. Met de titelsong van haar laatste cd, “Time”, kwam er een eind aan een heel sterk optreden.

Natuurlijk liet het publiek de dame niet vertrekken zonder een uitgebreide toegift. Dat werd in eerste instantie het door haar, samen met Keb’ Mo geschreven “Clap Your Hands, gevolgd door het stevige “You Love Always Go Me By”, dat uiteindelijk met een a-capella slot een fraai einde van de avond opleverde.

De mensen achter An Evening With The Blues kunnen terugkijken op een geslaagde editie en zullen hard aan het werk moeten om voor de 27e editie een minstens even sterke line-up neer te zetten.

Het was allemaal prima geregeld bij het LantarenVenster Theater en waar zie je tegenwoordig nog een Blues Festival met uitsluitend Afro-Amerikaanse frontliners op het hoofdpodium.

foto’s (c) Bert Lek – Stichting Betuws Blues & Jazzpromotion