6e BLUES/ROCK FESTIVAL OPPE RUIVER 27 MAART 2016

De organisatie van ‘Oppe Ruiver’ had voor de zesde editie van hun Blues/Rock Festival weer gezorgd voor een mooie affiche. Vier bands stonden geprogrammeerd op het hoofdpodium  die ieder honderd minuten kregen om het publiek te verwennen. Op het zijpodium was er Joost de Lange Blues/Rock Experience, zij zorgden voor de muziek tijdens de pauzes. De zaal was al goed gevuld toen Ralph de Jongh en zijn band het festival openden. Het podium was goed gevuld want Ralph had bassist Nico Heilijgers, gitarist Maarten Ouweneel, saxofonist Arend Bouwmeester, drummer Arie Verhaar en backing zangeres Moon Anderson meegebracht en dit zestal zorgde voor een mooi, vol en gevarieerd geluid. Er werd goed afgewisseld tussen oudere en nieuwe nummers. Inderdaad het publiek mocht al kennis maken met songs uit de dubbelaar ‘Lonesome Man/  Ocean Of Love’, waarvan de officiële release op 31 maart is. Voor het eerste nummer, het akoestische ‘Burning Flame’, had Ralph alleen drummer Arie en backing zangeres Moon naast zich. De rest van de band kwam daarna ook op het podium en in ‘Right Here By Your Side’ en ‘It’s Allright’ herkenden we duidelijk de invloed van The Rolling Stones . Met drummer Arie Verhaar en bassist Nico Heilijgers beschikt de band over een erg goede ritmesectie. Naast de energieke Ralph die met veel passie en energie op het podium stond, viel vooral Arend Bouwmeester op door zijn erg knappe saxofoon solo’s, maar ook door zijn uitstekende werk met tal van percussie instrumenten. Moon Anderson beschikt over een prima stem, die erg goed past bij deze van Ralph. Gitarist Maarten Ouweneel was niet constant op de voorgrond, maar de momenten dat hij er moest zijn liet hij horen dat hij een erg goede gitarist is. Hoogtepunten waren onder meer de lange versie van ‘Come  On In My Kitchen’, de vrolijke rocker ‘Perfect Day’, het funky ‘Love Striking Me Down’, waarin gitarist Maarten en saxofonist Arend samen voor geweldig tekeer gingen, Het wondermooie ‘I Believe, I’ll Go Back Home’ met Ralph op slide en een knappe solo van Arend op de saxofoon en de afsluiter ‘A Last Goodbye’ met uitstekend spetterend gitaarwerk van Maarten.
Op het zijpodium kreeg Joost de Lange, Ramses Donvil en Mitchell Goor veel belangstelling van de echte rock fans. Het trio had er voor gekozen om bijna geen enkel eigen nummer te spelen gedurende hun in tijd beperkt optreden en dat was zeker een goede keuze. Met nummers van Hendrix, Robert Johnson, Rory Gallagher, Stevie Ray Vaughan kan je elke bluesrock liefhebber bekoren. Dit trio had evengoed op het hoofdpodium mogen of kunnen staan, want muzikaal en instrumentaal staan deze drie jongens zeker hun mannetje.
 Als Wille And The Bandits eind jaren zestig, begin jaren zeventig ten tonele waren verschenen hadden ze met hun eigen sound misschien op hetzelfde niveau geraakt als superformaties zoals Led Zeppelin of Cream. Aanhen om te bewijzen dat dit veertig jaar later ook nog steeds kan. Ze hebben in ieder geval het potentieel en ze timmeren langzaam maar gestaag aan de weg omhoog. Ze stonden al tweemaal op het Glastonburry Festival en ze hebben al drie studio en één live album op hun naam. Het drietal begon overweldigend aan hun optreden met ‘Miles Away’. De goede, aangename en sterke stem van Wille is buiten zijn sublieme instrumentale vaardigheden, een extra troef. Drummer Andrew Naumann zorgde ook voor de percussie en Matt Edwards bespeelde de zes snaren bas met veel bravoure, zelfs met de strijkstok en op zijn elektrische contrabas zorgde Far West voor erg aangename grooves.
Daarna was het de beurt aan de Canadese Layla Zoe, die momenteel erg populair is. Ze heeft net haar eerste album voor RUF records uit en ze is volop aan het touren met haar blues sisters in de Ruf Blues Caravan tour. Het optreden op het blues/ rock festival zou een mix worden met nummers uit haar nieuwe uitstekende album ‘Breaking Free’ en uit ‘The Lily’. De Fire Girl begon zoals gewoonlijk a capella aan haar optreden met ‘Put Your Hands In The Air’.  Het nieuwe album ‘Breaking Free’ klinkt iets rauwer en bevat meer rock, dat konden we dadelijk ervaren tijdens de opener ‘Backstage Queen’, waarin haar ster gitarist Jan Laacks al dadelijk verschroeiend uithaalde op zijn Pacifica Yahama gitaar, wat hij trouwens nog eens uitgebreid over deed in het stomende ‘Pull Yourself Together’. Voor die stomende groove zorgden Hardy Fischötter op drums en Daniela Kruger, die een lust was voor het oor en het oog, op de basgitaar. Met ‘Singing My Blues’ en ‘Workhouse’ ging de darling van de blues, zoals Layla nog al eens genoemd wordt, iets meer de bluesy weg op. Met de langer dan tien minuten durende ballade ‘Gemini Heart’ en ‘Good Man’ werd de gevoelige snaar geraakt. Daarna was het tijd voor wat funk met ‘Give It To Me’ waarin Layla de mensen wat aanporde om te bewegen. Tijdens ‘Never Met A Man Like You’ vleide Layla zich sensueel tegen haar gitarist aan, maar niets kon Jan van de wijs brengen en hij bleef imponeren op zijn gitaar.  We waren al snel aan het laatste nummer aangekomen en dat werd ‘Yer Blues’, een ode aan haar veel te vroeg overleden Canadese vriend Jeff Healey. Niet de Beatles versie maar eentje die korter tegen de versie van Jeff Healey aanleunt.
Als afsluiter van het 6de Blues/Rock Festival ‘Oppe Ruiver’ had de organisatie niemand minder dan Ten Years After naar Reuver gehaald. Deze band zal altijd vereenzelvigd worden met Alvin Lee, die ten tijde van Woodstock beschouwd werd als de snelste gitarist. Helaas is Alvin er niet meer, hij was al langer weg bij de band maar sinds 6 maart 2013 was het definitief gedaan voor Alvin, hij stierf op zijn achtenzestigste. De overige bandleden zijn steeds blijven verder spelen en hadden in Joe Gooch een jonge vervanger gevonden voor Lee. In 2014 verlieten bassist Leo Lyons en Joe Gooch de band om  Hundred Seventy Split op te richten. De twee overgebleven bandleden drummer Rick Lee en toetsenist Chick Churchill contacteerden met succes bassist Colin Hodgkinson, ex Spencer Davis Group, om de band te komen versterken. In de persoon van Marcus Bonfanti, al drie keer verkozen als beste blues gitarist in de UK, werd de ideale vervanger gevonden voor Joe Gooch. De band startte dadelijk sterk met ‘Sugar The Road’ en ‘One Of These Days’ waarin Bonfanti met veel bravoure de bluesharp in de mond nam. Colin Hodgkinson is een enorm sterke en gedreven bassist en dat komt de band ten goede. Marcus Bonfanti is een echte frontman en gebruikte in Reuver het hele podium, terwijl hij met sterk gitaarwerk uitpakte tijdens ‘I’m Coming On’. Het eerste echte hoogtepunt kwam er met ‘Hear Me Calling’, dat met de erg sterke en steeds weerkerende riff nog steeds in de smaak van de muziek liefhebber valt.
Overal zag je dansende mensen. Chick Churchill speelde zich minuten lang in de kijker met knap werk op de keyboards. De vele sfeer en ritme wisselingen tijdens ‘I’d Love To Change The World’ gaven het nummer nog meer glans. Bonfanti haalde minuten lang verschroeiend uit tot groot jolijt van het publiek. De jazz rocker ‘Me & My Baby’ was weer een kolfje naar de hand van Chick Churchill die met de toetsen het nummer kleurde. Het gaspedaal werd plankgas geduwd voor het zinderende ‘Working On The Road’. Iedereen scheen dan plots het podium te verlaten, alleen bassist Colin Hodgkinson bleef staan en hij imponeerde door ‘Colin’s Thing’ solo op de bas te spelen en het ook nog te zingen. Hij kreeg dan ook een verdiend applaus. ‘50.000 Miles Beneath My Brain’ had een mooie opbouw.  Het meezing moment kwam er tijdens ‘I Say Yeah’  en nu koos Bonfanti bassist Hodgkinson uit, om neus tegen neus het beste van zichzelf te geven. De kers op de taart kwam er met de toegift. Marcus vroeg wat het publiek wilde horen en er waren een paar mensen die riepen, dat weet je goed genoeg. Natuurlijk zat iedereen te wachten op ‘I’m Going Home’ en de avond kon niet meer stuk wanneer de band aan dit meesterwerkje begon. Iedereen genoot van dit geweldig nummer en van Marcus Bonfanti, Ric Lee, Chick Churchill en Colin Hodgkinson. Het was een fantastisch einde van een mooie festival dag.
foto’s (c) Walter Vanheuckelom
Deel dit artikel met je vrienden!: