13e Bluezy Bluesfestival Ridderkerk

Zaterdag 2 april 2016 vond in Sporthal De Fakkel in Ridderkerk het dertiende Bluezy Bluesfestival plaats. Er was sprake van een fraai en afwisselende internationale line-up, waarin ook plaats was voor twee Nederlandse top-acts. Het gebeuren speelde zich af op twee tegenover elkaar geplaatste podia. De eerste twee bands, die vooraf een soundcheck hebben kunnen doen, spelen aansluitend, de latere bands kregen een kwartier de tijd voor een line-check en dat bleek voldoende, want het geluid was dit jaar op een enkel gevalletje na, dik in orde. Hoewel er door de organisatie en vrijwilligers achter de schermen hard gewerkt werd en er hier en daar wat geïmproviseerd moest worden verliep het voor het publiek vrijwel vlekkeloos. Er werd strak vastgehouden aan het tijdschema. Klokslag drie uur ’s middag werd van start gegaan en een half uur na middernacht zat het erop.

Dat een sterkte opener garant staat voor een goed gevulde zaal bij aanvang werd weer eens bewezen. Omdat hij ’s avonds in Drenthe aan de slag moest, stond de Ralph de Jong Band als openingsact geprogrammeerd en wat mij betreft was dit de sterkste opener in de geschiedenis van het festival. Van het sparen van de krachten bleek geen sprake. De band rockte er stevig op lost en wist de stemming er snel in te krijgen. Als verrassing had Ralph de violiste Ewa Pepper, ook te horen op zijn nieuwe cd ‘Lonesome Man/Ocean Of Love’ meegebracht. Uiteraard veel werk van deze laatste cd. Vooral het stevigere werk kwam aan bod, maar ook met het wat ingetogenere werk als het gospelachtige “Ready For Change” wisten te ze aandacht van het publiek helemaal vast te houden. Na een uur was het gedaan. Helaas geen tijd voor een toegift, want op het andere podium stond de volgende band al klaar.

Onze Belgische vrienden van de Tiny Legs Tim Band namen het stokje over en deze mannen trakteerden het publiek om een heerlijk uurtje down home blues. Hier even het enige geluidsprobleempje van de dag. Uitgerekend harmonica virtuoos Steven Troch was tijdens de eerste nummers niet helemaal goed te horen in de zaal. Dit werd snel rechtgezet en was het optimaal genieten voor de liefhebbers. Tim de Graeve is een innemende vertolker en vooral zijn slide-gitaarspel is van grote klasse. Hij is tevens een geweldige songwriter, die hedendaagse teksten weet te combineren met een authentiek, traditioneel bluesgeluid. Met een minimum aan showelementen en een maximum aan gevoel voor de blues wist de kleine man uit Gent het publiek voor zich te winnen. De ritmesectie bestond uit bassist Jasper Houtekiet en op drums ons eigen Jody van Ooijen.

De Dirty Aces waren vorig jaar te horen geweest op Roots in the Park en Bluesrock Tegelen. De berichten, die ik daarover gehoord had waren positief, hoewel de kwalitatief minder Youtube filmpjes me nog niet overtuigd hadden. Maar harmonicaspeler/zanger Giles Robson en zijn mannen wisten me live wel positief te verrassen. Giles had een paar sterke begeleiders om zich heen verzameld en hij bewees dat je ook zonder specifieke harmonicaversterking een krachtige en heldere performance kan neerzetten. Vooral Sonny Boy Williamson versie van “Steady Rollin’ Man” met alleen basbegeleiding was er een om de vingers bij af te likken. Strak, helder en energiek, dit Britse gezelschap, dat we zeker in de gaten moeten houden.

Kai Strauss & the Electric Blues All Stars kan je eigenlijk niets meer leren over blues. Deze band is compleet: afwisselend repertoire met gevarieerd solowerk van saxofoon, harmonica, toetsen en natuurlijk gitaar. Ook hier een perfect geluid op goed niveau. Natuurlijk weer wat werk van ‘Guitar Slim’ op de setlist. “Knockin’ On Your Door”, van zijn onlangs in Duitsland tot CD van het jaar gekroonde album ‘I Go By Feel’, was bedoeld als rockende afsluiter, maar hem werd de tijd gegund om er nog een toegift achteraan te plakken: “Everything’s Gonna Be Alright”.

Mochten er vooraf wat twijfels geweest zijn over Mr. Boogie Woogie’s ‘Fats Domino Tribute’, deze waren al snel verdwenen. Na de aankondiging zette drummer Frank Duindam een stevig ritme in en verscheen Eric-Jan Overbeek op het podium, gevolgd door de bassist en gitarist. In de loop van het eerste nummer kwam ook de uitgebreide blazerssectie vanuit het publiek tevoorschijn en begaf zich al spelend richting podium. Het muzikale vakmanschap en showmanship van dit gezelschap zorgde voor vijf kwartier nostalgisch genot. Er werd uit volle borst meegezongen met alle Fats Domino klassiekers en er stonden naar mijn weten nog nooit eerder zoveel mensen te dansen voor het podium. Er werd op vakkundige wijze toegewerkt naar een apotheose met “Bluesberry Hill” en “Jambalaya” en ondanks de nodige scepsis vooraf van sommigen, was dit een sterke zet van de organisatie.

Zac Harmon, geboren in Jackson, Mississippi: dichter bij de bron van de blues kan je niet zitten. De Zac Harmon Band was voor velen, waaronder ondergetekende, het absolute hoogtepunt van het festival. De band was vanuit Zwitserland speciaal voor dit ene optreden naar Nederland komen rijden, om de volgende dag weer af te zaken naar Italië. Terwijl de band momenteel uitgebreid aan het toeren is in andere delen van Europa was dit toch wel een gemiste kans voor diverse programmeurs in Nederland, die de kans voorbij lieten gaan om hen te strikken voor één of twee cluboptredens. Maar in Ridderkerk stonden ze er. De band ging er meteen stevig in met een lekker stukje funky blues. En wat had de man een ongelooflijk strakke band bij zich met Chris Gipson (bas), Corey Carmichael (toetsen), Ralph Forrest (drums) en Texas Slim (gitaar). Het repertoire bestond voornamelijk uit nummers van zijn meest recente cd ‘Right Man Right Now’.  Met hun perfecte mix van blues en funk plus een vleugje gospel, lieten ze een verpletterende indruk achter. “Zo, waar hebben ze die vandaan geplukt”, kreeg ik meerdere keren te horen. Nu was deze winnaar van de Internationale Blues Challenge 2004 en een Award winnaar bij de International Blues Foundation 2006 natuurlijk geen volslagen onbekende, maar het was al weer de nodige jaartjes geleden dat hij zich op de Europese podia had laten zien. Hopelijk hoeven we niet weer enkele jaren te wachten. Gitarist Texas Slim heeft overigens ook de nodige cd’s op zijn naam staan en het is zeker de moeite om even zijn website te checken.

En dan de afsluiter, mister Ian Siegal. Met naast zich birthday boy Dusty Ciggaar (‘The best guitar player on this planet’, aldus Ian), Danny van ’t Hoff (bas) en Rafael Schwidessen (drums) kwam er veel werk voorbij van het ‘One Night In Amsterdam’ album, maar ook ouder werk als “Mortal Coil Shuffle” en “She’s Got The Devil In Here” werden ten gehore gebracht. Ian was niet helemaal tevreden over het publiek. Ik zou graag zeggen dat jullie het beste publiek ter wereld zijn, maar dat is niet zo”, zei de bad boy met het nodige cynisme. Maar dat had verder geen invloed op het optreden en met nummers als “Gallo del Cielo” en de afsluiter “Falling On Down Again” sloot hij zijn set op sterke wijze af. Natuurlijk kwam hij niet weg zonder toegift en met Dylan’s “Forever Young” zorgde hij voor een prima slotakkoord.  De cd verkoop liep deze avond geweldig, een leuke bonus voor de muzikanten. Met ongeveer vijfhonderd bezoekers had de organisatie ook geen reden tot klagen. De dertiende editie bracht geen ongeluk en we kunnen op naar nummer veertien.

foto’s (c) Mirjam Roelofs

Deel dit artikel met je vrienden!: