Geslaagde gevarieerde Rhythm and Blues Night Groningen

Eigenlijk was het de avond van David Corley. Er ging een lichte siddering door de Kleine Zaal van de Oosterpoort toen de Amerikaan met zijn gitaar het podium betrad. Natuurlijk: er waren getuigen van die avond tijdens TakeRoot, waar hij ineens onwel werd. Maar Corley was terug in Groningen en opende de avond met het indringende ‘Blind Man’. De zaal hield haar adem in, Corley zong en speelde, maar hield blijkbaar ook zelf even de adem in. Heel bewust, maar volstrekt onzichtbaar. Pas aan het eind van het nummer verzuchtte hij: “Finally finished that song.” Er volgde een meesterlijke set met songs waarin elke noot tot op de bodem van de ziel gaat. Strikt genomen mag het dan meer Americana zijn, maar het gevoel is absoluut blues zoals het hoort te zijn, de bodem zien en weer opstaan. een waardige opening van de Rhythm and Blues Night 2016 op zaterdag 30 april j.l.

Als de editie 2016 één ding aantoonde, dan was het wel dat je niet persé grote namen nodig hebt om een grandioos bluesfestival neer te zetten. Waren er dan geen grote namen in Groningen? Vooruit: Bettye LaVette. De bijna zeventigjarige zangeres maakt er bepaald ook geen geheim van dat ze ‘groot’ is. Het ‘my Grammy nomitated album’ is een gimmick geworden op het podium. Het zij haar vergeven: de stem verraadt dat LaVette de zelfkant van het leven heeft gezien. In sommige nummers klinkt ze getergd, rauw, vol vechtlust, maar anderzijds klinkt en oogt LaVette ook vreselijk kwetsbaar.  De frêle, de broosheid, verpakt in rauwe tederheid. Dat is LaVette.    Het is het mooie van een festival: het publiek wordt voortdurend getrakteerd op contrasten. Want: zet een LaVette eens naast een Michelle David. Dat verschil kan bijna niet groter. Michelle David maakte in de foyer bij de Grote Zaal haar opwachting met haar Gospel Sessions. David is een orkaan: ze dolt met haar publiek terwijl ze het geloof met windkracht tien op haar publiek loslaat. Het is black gospel die er letterlijk ingaat als God’s woord in de ouderling: Michelle David is een belevenis – niets minder dan een openbaring en wie niet in haar gelooft, gelooft in niks – misschien in de domineeszoon Alan Stone, die ook gospel en soul brengt, maar uit een meer gezalfd vaatje tapt.  Hoe dan ook: het optreden van David was zonder enige twijfel één van de hoogtepunten van de avond.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Geen grote namen? Allen Stone, Southside Johnny and the Asbury Jukes. Geen grote namen? Het zijn bewezen, vaste waarden in de scene. Ze stellen op het podium ook nooit teleur. John Lyon rost met een waanzinnige band, inclusief een briljante kopersectie die de signatuur vormt van de sound van The Asbury Jukes, dampende, stampende, kolkende bluesrock de zaal in. Maar er zijn meer bands die dat kunnen. King King bijvoorbeeld, met de in kilt gestoken energieke Schotse reus Allan Nimmo als frontman. Al na één nummer staat het zweet duimdik op het voorhoofd van de leadman, maar desondanks kent de set van King King vrijwel nergens rustpunten. Het gevaarte dendert met sloopkracht de zaal in en laat het publiek uitgewoond, maar absoluut voldaan achter. Eerlijk is eerlijk: die ervaring was bij Southside Johnny toch minder aanwezig. Lyon is kwaliteit. De band en de set staan als een huis, maar de beleving is nu eenmaal groter als je bijna letterlijk onder de kilt van een fanatische Schotse frontman kan kijken.

Hetzelfde geldt voor lokaal talent De Kat. Voor de liefhebbers van gitaren is De Kat een must. De band grossiert in lange, bijna psychedelische solo’s waarmee het inmiddels een behoorlijke fanbase heeft opgebouwd. Het optreden tijdens de Rhythm and Blues Night mag de band bijschrijven als nieuw hoogtepunt.  En wie na De Kat tijdens de opening van de avond, richting de nacht nog meer trek had in gitaar, kon nog bij Julian Sas terecht.  In de afgelopen decennia toch uitgegroeid tot een van de grootheden onder de Nederlandse bluesgitaristen.  Virtuoos als altijd maakte hij ook in De Oosterpoort die reputatie gewoon weer waar. Zo bood de Rhythm and Blues Night 2016 een mooi, uiterst gevarieerd programma waarin een ieder zich kon laven aan diverse de stijlen die het genre rijk is. Van de Americana en folk van Dave McGraw en Mandy Fer en Cam Penner en Jon Wood tot aan de gospel van Michelle David, de rauwe soul van LaVette, de psychedelica van De Kat, de gitaarmuur van Sas en de stampende rock- en soultreinen van Southside Johnny en King King. Het was er allemaal.

foto’s (c) Jeroen Mulder

Deel dit artikel met je vrienden!: