Moulin Blues 2016 dag twee: muziek als therapie en religie.

Moulin Blues zaterdag (1)Op zaterdag 7 mei ligt het terrein er weer zonovergoten bij. Wat later blijkt wordt deze dag gekenmerkt als de ontwikkeling van een mooie muzikale spanningsboog.

Klokslag 12 uur trapt Mike’s Electric Mud af op het hoofdpodium. Er zijn al een dikke 800 liefhebbers aanwezig. Deze happy few genieten van een bevlogen optreden van deze band uit de regio met mondharmonicaspeler Maikel van Bogget in de hoofdrol. Het feit dat deze heren ‘ thuis’ spelen wordt maximaal benut. Doorslaggevend was echter de kwaliteit van de muziek. Chapeau voor deze local heroes.

Moulin Blues zaterdag (2)

Het uit Bilbao afkomstige Travelin Brothers bouwt een waardering oogstende show op. Het optreden begint met een voor een het podium betreden van de muzikanten; elk bewapend mee een typisch instrument variërend van wasbord tot speelgoed fluit … De Basken start met een klein vlammetje country en evolueert naar een vlammend blues rockconcert. Noemenswaardig detail is dat we de zanger opeens kwijt waren. Hij wandelde al zingende de hele tent door om zich lekker op de tribune te nestelen.

Moulin Blues zaterdag (3)

De muziek van Birds of Chicago was een mooie reis door roots wonderland. Deze band rondom het duo Allison Russell en JT Nero speelt een brede waaier aan roots muziek. Russell is naast een bijzonder mooie verschijning een gevarieerd artieste die onder banjo en klarinet speelt. Dit zeer muzikale en ingetogen gezelschap serveerde het publiek in twee sets op folk, americana, country waarbij de mooie zang harmonieën bleven hangen in de hete tent.
De Noorse bluesgitarist Joakim Tinderholt zette een wat vlakke show neer. Muzikaal zat het allemaal prima in elkaar. Echter jammer dat het optreden voor een groot deel bestond uit covers van o.a. Bo Diddley, BB King en Freddy King. Toevoeging wat een of twee blaasinstrumenten zou een verrijking zijn geweest.

Moulin Blues zaterdag (4)

Daar waar de show van Tinderholt bij vlagen energiek was en de luisteraars in beweging wist te krijgen, zette Devin Cuddy, zichzelf begeleidend op een Nord Stage keyboard, een mellow achtig optreden neer. De door de bank genomen ritmisch eenvoudige liedjes gecombineerd met de wat in zichzelf gekeerde Cuddy wist de connectie met het publiek helaas niet te maken. Dat was jammer want man heeft wel een verhaal te vertellen met zijn songs.

Moulin Blues zaterdag (5)

Anders was het met gesteld met Dead Bronco. Deze Spaanse ‘red necks’ speelden het Moulin Blues café plat met hun soms punk achtige rockabilly. Een enthousiaste toehoorder vatte het mooi samen: “Dit was Hank Williams on speed.” Het was ook de eerste band waarbij massaal om een toegift werd geschreeuwd.

Moulin Blues zaterdag (7)

Het trio onder de naam The Record Company werd op valreep gecontracteerd omdat Sonny Landreth helaas verstek moest laten gaan. Dit bebaarde gezelschap lieten in een uur een intelligent opgebouwde set horen. Erg energiek met een voortdurend rondspringende Chris Vos die naast de zang, mondharmonica en gitaar speelde. Dit optreden ontwikkeld zich van een rustige start tot een orkaan van een punk achtig blues rock optreden. Het trio was zichtbaar dankbaar dat ze erbij mochten zijn. Geïnspireerd door de zanger zijn eerste verkregen elpee Hard Again van Muddy Waters werd een snoeiharde Waters cover gespeeld. Omdat het publiek naar meer smeekte was er ruimte voor een toegift met een Freddy King cover. Dit optreden deed ons terugdenken aan het memorabele optreden van The Delta Saints op een eerdere Moulin Blues editie. We hopen dit trio binnen afzienbare terug te zien in het clubcircuit.

Moulin Blues zaterdag (8)

De revelatie van deze editie was Danielle Nicole. Nicole, een oude bekende op Moulin Blues vanwege haar rol in Trampled Under Foot, heeft vorige jaar haar eerste echte album gemaakt. Zij wint uiteindelijk de harten van het voltallige publiek en speelt met haar geoliede band de tent helemaal plat. Nicole, die naast de zang linkshandig basgitaar speelt laat zich naast een drummer en gitarist vergezellen door een Hammondorgel. Met name de duellen / duetten tussen de gitaar en Hammond zetten de tent in vuur en vlam. Nicole begeleidt dit door echt lekker groevende baslijnen. Dit Powerhouse sloot hun set af en de zesde versnelling. Tijdens de toegiften werd echter nog bijgeschakeld middels een geïnspireerde uitvoering van Purple Rain. Dat nog een tandje extra mogelijk was bleek toen de band doorpakte met een geweldige versie van Whole Lotta Love.

Moulin Blues zaterdag (9)

Voordat het festival op het hoofdpodium naar een apotheose werd geleid was er in het Moulin Blues Café een dubbel set te beluisteren van het illustere duo Ian Siegal en Jimbo Mathus. Dit duo zijn gepassioneerde representanten van authentieke delta blues. Soms beetje plichtmatig, soms inventief en elkaar de bal toespelend werd het publiek mee genomen in een reis met een combinatie van klassiekers en eigen werk. Hoewel wij sommige uitvoeringen liever door Nick Cave gezongen hadden gezien was het een meer dan waardige afsluiting van de concerten in het Moulin Blues Café. Gouden greep dat duo.

Moulin Blues zaterdag (10)

Jason Ricci, op de vrijdag nog met zwart haar, had voor het optreden zijn haar wit laten verven. Voor Ricci lijkt het of muziek maken een vorm van therapie is om zich staande te houden in de wereld van de brave burgers. De getormenteerd ogende Ricci vertelt vrolijke en zwartgallige verhalen middels een breed arsenaal aan mondharmonica’s. Het optreden wordt gekenmerkt door lange uitgesponnen nummers, gierende harmonicaspel en vaak een gekwelde manier van zingen. Door de intensiteit en sommige momenten zichtbare kwetsbaarheid die Ricci liet zien lukt het de band niet de aandacht van het publiek vast te houden. Muzikaal ging de band op sommige momenten diep en schilderde in bijna stilte impressionistische beelden die door Ricci werden ingekleurd. De uitvoering van Lou Reed’s Walk On The Wild Site was aandoenlijk en met het autobiografische I Am An Outsider werd de therapie afgesloten. Uiteindelijk ging het voltallige publiek overstag.

Moulin Blues zaterdag (12)

Gov’t Mule, een van de beste rondtrekkende live bands gedurende de afgelopen decennia zette een stevige blues rockshow neer. Deze gepokt en gemazelde muzikanten beheersen een arsenaal van meer dan driehonderd nummers die on the spot uitgevoerd kunnen worden. Zanger – gitarist Warren Haynes ademt en is muziek. Deze muzikale veelvraat beheerst nagenoeg alle Westerse muziekstijlen en leeft voor de muze. Het kwartet opent sterk met een stevige rocker Mule, waarin het visitekaartje voor zowel de Mule fans als de niet kenners wordt afgegeven. Stevig gevarieerd gitaarwerk en breaks voortgestuwd door een pompende bas, inventief drumwerk en contrasterend keyboard partijen. Hoewel het hele concert van een hoog muzikaal was leek de set er deels op gericht nieuwe Mule zieltjes te winnen in plaats van de doorgewinterde fan te verrassen. Het publiek kon dit echter niet deren en stond soms met open mond te kijken naar de muzikaliteit van de Mule. Muzikaal was het anderhalf uur durende Mule optreden een waardige afsluiter van een fantastisch georganiseerd en verlopen festival.

Foto’s (c) Hen Metsemakers

Moulin Blues zaterdag (13)

Deel dit artikel met je vrienden!: