Belofte in Grolloo waargemaakt

Een festival voor de eerste keer organiseren is een hele onderneming, maar het hebben van de juiste partners scheelt een stuk. Johan Derksen manifesteert zich al een poos als ambassadeur van de blues in Nederland en zijn idee om Grolloo, uitvalsbasis van wijlen Harrie Muskee, wereldwijd op de kaart te zetten moést worden gerealiseerd.

Ruim tevoren, door grote namen op het programma,  uitverkocht. Een mooie tent en goede voorzieningen zijn nog geen garantie voor een geslaagd feest, maar bij aankomst op het terrein was meteen duidelijk dat het hier om een feestje van een andere orde ging dan bij de blues vaak het geval is. Meer polo’s en minder ‘geruite bloezen en motoren’ en een zeer uitgebreid aanbod van goede kwaliteit voedsel en drank. Toiletten, parkeerplaatsen, overnachtingsmogelijkheden, een prachtige tent en onderkomens bij regen, aan alles was gedacht. Het terrein lag er uitnodigend en smetteloos bij en dat in combinatie met een stralende zon en goed weer in het vooruitzicht maakte het een plezier binnen treden.

In het openingswoord vertelde Johan dat dit nog maar het begin zou zijn. Met 10.000 bezoekers deze editie staat nu al een concept voor 5 jaar met een uitbreiding naar zeker 15.000 bezoekers. Dit is heel bijzonder in Bluesland, waar veel organisaties met zorgen kampen.  (data voor volgend jaar : 9 & 10 juni 2017.)

Dan is het, vrijdagavond, half 7 aan Ana Popovic om met haar sensationele zwarte veterlaarzen de muzikale aftrap te geven. De band was voor de gelegenheid uitgebreid met 2 blazers. Zelf neemt ze naast de zang ook het gitaarwerk voor haar rekening. ‘Dat kleine meisjes groot worden’….  Ze was duidelijk in haar sas en maakte, meer dan voorheen, contact met het publiek. Deze dynamische openingsact ging van jazzy naar uptempo soul-rock. Tijdens een Tom Waits- cover veranderde de sfeer in die van een zwoele nachtclub en na een jubelende trompetsolo omarmde het publiek deze band. Hierna is het als was.. Men klapte mee, riep haar terug, maar na ‘Can’t you see what you’re doing to me’ was het dan toch gedaan.

Met een (blijkt later kenmerkend) duizelingwekkend tempo werd vervolgens het podium omgebouwd voor de 2e act van vanavond,  voor niemand minder dan’ Jools Holland’ met zijn 20 koppige ‘Rhythm and Blues Orchestra’. Deze Engelsman met grote lach wist, schijnbaar moeiteloos, met zijn denderende Boogie- woogie het gehele publiek in een andere versnelling te brengen. Zittende achter zijn vleugel dirigeert hij zijn muzikale monster en bood hij telkens een andere muzikant het podium. Het is zeker niet allemaal de blues wat de klok sloeg, maar met nummers als ’Midnight special’ deed hij de Engelse nostalgie herleven. Met een betoverende stem als die van Beth Rowley of de funky Louise Marshall liet het uitzinnige publiek alle ideeën over wat wel of niet hoort los en zelfs een medley van ska- nummers werd verwelkomd.

Vóór het laatst optreden van de eerste avond begon werden the Blizzards, trouwe gezellen van Cuby in het licht gezet en mocht  ook Muskee’s vrouw, die hem al die jaren met zijn publiek heeft gedeeld, een daverend applaus in ontvangen nemen. Ere wie ere toekomt!

Dan is het tijd voor Beth Hart. Deze dame heeft Holland al jaren in haar hart gesloten en zet een zéér emotioneel optreden neer. Ze opende op de rand van het podium, vlak bij haar publiek. De eerste nummers ging ze als een jonge hinde over het podium, maar met de volle stem van een doorleefde vrouw. Later dwarrelde ze neer achter haar vleugel. Deze stemkunstenares is niet bang om haar diepste emoties ongegeneerd met haar publiek te delen en ze sprak dan ook met en lach en een traan haar dankbaarheid uit voor het geduld dat ‘we’ over de jaren met haar hebben gehad en de steun die ze heeft gevoeld. Ze ademde muziek en spuwt deze vol overgave over ons uit. Het publiek stuurde keer op keer applaus en beantwoordde haar roep..

Als de zwoele eerste avond van deze eerste editie dan toch ten einde moet komen dan toch tot in de héle late uurtjes op de terrassen van de lokale kroegen die voor de gelegenheid de hele nacht openblijven. Net zoals de plaatselijke kruidenier ..

Zaterdag begon het feest al om 4 uur in de middag met het veelal funky, maar ook R&B en gospel- geluid van ‘Robert Randolph & the family band’. Deze energieke en charismatische jongeman met zijn steelgitaar kreeg menigeen al vroeg aan het dansen en de dag had nog zoveel in petto ! Met ‘Thank you for letting me be myself’ loopt het optreden al snel op een einde en is de kop er weer af.

Als dan vervolgens JJ Grey het podium bestormde met zijn mondharmonica lijkt de blues te zijn gearriveerd! ‘I tried hard to be the man everybody wantend me to be’ is natuurlijk een ultieme tekst om de blues te bezingen en met zijn super-spelende, in en halve cirkel om hem heen opgestelde muzikanten zette deze heer een prima optreden neer. Ook zijn publiek was tevreden.

Dan is het tijd voor het allereerste liveoptreden van ‘The Supersonic Bluesmachine’!
Dat deze band Jimmy Vaughan verving is al vergeten voor het optreden begon, want met deze band (Lance Lopez, Fabrizio Grossi, Kenny Aranoff) is kwaliteit al bij voorbaat gegarandeerd. Dat dan ook nog Walter Trout, Robben Ford en Billy Gibbons hun appearance maken is ongekend!
De basisband stal al meteen de show voor de liefhebber van het ‘iets stevigere werk’ en toen het dan tijd is voor de opkomst van levende legende Walter Trout, was het publiek al verkocht. Deze man heeft bij de kenners zijn strepen al lang behaald en ook al ging het tot twee-maal toe helemaal mis met de techniek, zijn eerbetoon aan BB King met ‘Say goodbye tot the Blues’ stond overeind tot het laatste moment. Het deel met Robben Ford was te kort, maar de opkomst van Billy Gibbons was daarentegen ook weer fenomenaal! Met een medley van ZZ- top nummers kon dit optreden niet meer kapot. Helaas hadden de heren wel tijd voor een fotoshot van de voltallige bezetting met het publiek op de achtergrond, maar is het niet zover gekomen om deze hele club tegelijkertijd muzikaal in actie te zien.

Hierna was het aan de ‘Tedeschi Trucks Band’ het podium over te nemen.
Derek Truck wist een prachtig geluid aan zijn gitaar te ontlenen, Susan Tedeschi is gezegend met een prachtige stem en hun bijzondere band met onder andere 2 drummers (die samen een geweldige dubbele solo ten gehore brengen) wist de roots- rock stevig als een huis neer te zetten. Soms werd een enkeling in het publiek de overdaad van gelijktijdig musiceren teveel, misschien doordat dit festival in één opzicht sterk afweek van vele andere. De tendens is op veel plekken al een poos om bands zo ver mogelijk ‘uit te kleden’ en ‘basic’ te laten spelen(lees kleine bezetting). Dit kon van het Holland International Blues Festival zeer zeker niet worden gezegd. Bij meerdere optredens stonden meer dan 10 muzikanten op het podium. Het mag gezegd worden, aan middelen duidelijk geen gebrek, er is groot uitgepakt!

Met Bonnie Raitt nog voor de boeg konden de meesten hun ongemakken in de laatste pauze nog wel opzijschuiven, het aantal zitplaatsen op de grond tussen het overig publiek is over de dag gestadig gegroeid, maar men hield vol!
Toen deze parmantig dame verscheen , golfde wederom een warm en enthousiast applaus door de tent. Ze dankte het Nederlandse publiek dat we er in grote getale zijn, voor het vertrouwen en het bieden van podia aan de blues toen de Amerikanen het allemaal maar niks vonden en ze sprak haar hoop uit dat ze in haar thuisland tot zinnen zullen komen voor de verkiezingen beginnen.

Het optreden is een feest. Deze dame bespeelde haar gitaar en het publiek met groot gemak en liet met haar jarenlange ervaring de muziek klinken alsof het vanzelf gaat. Prachtige stukken volgden elkaar op en ook een solo- vocale bijdrage van toetsenist Mike Finnigan scoorde hoge ogen bij het gelukkige publiek. Het optreden werd uiteindelijk afgesloten met een bijdrage van Susan Tedeschi en Derek Truck, maar dan is het toch echt gedaan.

Je kon nog een snel drankje nemen op het terrein, maar dan wordt dat kordaat leeg geveegd.
De eerste editie is over en geslaagd!

foto’s (c) Jack Kok

Deel dit artikel met je vrienden!: