Midsummer Backstage Festival verregend

Het op zaterdag 18 juni in Tilburg gehouden Midsummer Backstage Festival is behoorlijk in het water gevallen. Ondanks de warme programmering met maar liefst 6 bands, één duo en één solist was het een koude en soms natte bedoening op het Reeshof-terrein.  Organisator John Maes had met zijn Heyhoef-Backstage team kosten nog moeite gespaard om de boel goed neer te zetten.  Bij aankomst al was er ruime parkeergelegenheid met echt parkeerwachten die druk wuifden en gebaarden, bij de ingang plakte stoere mannen keurig het toegangsbandje bij een ieder om de pols en het terrein zag er uit als een plaatje met een prachtig podium, een prima P.A. en goede catering en toiletvoorzieningen. Maar wat deze dag in een goed jaargetijde vreselijk tegenzat was het weer, temperatuur met een waarde van 15 graden en minder, een frisse wind en met regelmaat een buitje dat ’s avonds behoorlijk in een bui  losbarstte bij de hoofdact Letz Zep,  een perfecte Led Zeppelin coverband die over de hele wereld uitverkochte zalen heeft. De enkele die-hard heeft het optreden nog meegemaakt.

Het middagprogramma begon met The Mighty Ya Ya voor een handjevol mensen.  Little Louis van Empel ( zang, gitaar  ) speelde met zijn companen met veel enthousiasme een stevige set met veel songs van hun kortgeleden uitgebrachte CD “MagnumSonus”, dit was een goede start. Op de foto’s is al te zien dat de monitors al in plastic zakken verpakt waren en  de muzikanten wind tegen hadden.

De eerste pauze mocht worden ingevuld door Willem Scholten en Stef Smit die met zang, mondharmonica en gitaar een reeks bluessongs ten gehore brachten, een leuk initiatief om  wat minder bekende bluesmuzikanten een podium te bieden.

Tegen vieren was het de beurt aan Superfloor, de rond Floor Kraayvanger weer in leven gewekte Rockgroep die op veel grote festivals heeft gestaan maar jammer genoeg nooit de erkenning kreeg. Wat een band, wat een songs en wat een stemgeluid heeft Floor, die je kwalitatief rustig naast Sass Jordan en Joyce Kennedy kan zetten. Iedereen kent Floor tegenwoordig als zangeres the Etta James Experience, enorm gewaardeerd in de Blues-scene, maar mocht de gelegenheid zich voordoen ergens de op RockSoulBlues geschoeide Superfloor op de agenda zien staan, zeker gaan kijken.

Hierna werd het podium ingeruimd door de 9-koppige bemanning van de vrij nieuwe groep Mojo man.  Met boegbeeld,  zanger/gitarist Marcel Duprix en stergitarist Theo van Niel jr. een overweldigde de band met maar liefst vijf blazers, ( kosten en moeite zijn niet gespaard maar met een trompettist en een tenorsaxofonist minder had het qua volume ook nog wel gekund) wat een sound en wat een show. Niet zo verwonderlijk dat Mojo met hun debuut CD belovende kritieken kregen en het inmiddels eens veel gevraagde festivalband is, eigenlijk ook vrij logisch want de band zou je in de plaatselijke dorpskroeg niet kwijt kunnen.

En dan dat vreselijke hedendaagse Nederlandse weer, alle buiten gehouden evenementen zullen er mee te maken hebben gehad maar in Tilburg hield het publiek stand, al dan niet met stukgewaaide paraplu’s of ludieke plastic regenoutfits.

Rob Hendrikse aka Fixxxman mocht ook enkele pauzes verzorgen, met zijn boomlange gestalte, zijn gitaar en  een misthoorn van een stem ( positief gezien ) bracht hij, al dan niet op verzoek,  een uitgebreid scala aan songs uit de wereld van Roots en Americana, maar ook iets van Metallica. Reeshofbewoner Gerard Maas, een verwoed platenverzamelaar had Jan Akkerman inmiddels bereid gevonden zijn Brainbox LP’s te signeren.

Akkerman trad goedgemutst aan met zijn project My Brainbox waarmee hij met band en  met VandenBerg zanger Bert Heerink  voor het merendeels de vertolkingen doet van de tijdloze hits van Brainbox. Wie kent niet de songs  ‘Down Man’, ‘Summertime’ , ‘Sea of Delight’en ‘Scarborough Fair’  destijds door Cas Lux op de plaat gezongen maar door gehoorproblemen kan laatstgenoemde het jammer genoeg niet meer live uitvoeren met een elektrische band met volume.  Een teken van herkenning is een groot deel van het succes, nostalgie viert hoogtij. Alle meisjes van toen stonden weer voor aan, zongen de teksten mee en deden de bijpassende dansjes.

Als één na laatste stond King of the World geprogrammeerd, je mag rustig praten over een supergroep met de innemende Ruud Weber op  zang en bas, de altijd vrolijke Fokke de Jong die betiteld mag worden tot één van de beste Roots/Bluesdrummers van Europa en omstreken, gitaarwonder Erwin Java, natuurlijk bekend van Cuby & the Blizzards en toetsengeweldenaar Govert van der Kolm die ieder optreden niet schuwt om boven op de toetsen van zijn Hammond te klimmen. Als extra werden de C&B horns erbij gevoegd en als verhoging van de feestvreugde deed Jan Akkerman ook nog zijn bijdrage.

Hoe het de hoofdact en het publiek is verlopen heeft u al kunnen lezen, respect voor de mensen die het van het begin tot het einde hebben kunnen uithouden want het was afzien. Hoe het de organisatie, onder leiding van John Maes is vergaan daar kan men wel naar raden, respect voor dit team. Het had natuurlijk een prachtige warme zonnige dag moeten zijn met een vol terrein bezoekers, wie weet volgend jaar.

foto’s (c ) Tom Moerenhout

foto’s Letz Zep (c) Marianne van der Heijden

 

Deel dit artikel met je vrienden!: