Cahors Blues festival, geslaagde 35e editie!

travellin brothers_3993De 1e dag van de 35e editie van het oudste bluesfestival van Europa begon kalm, met korte optredens van 5 bands die door een jury werden beoordeeld op hun expertise, wat voor ieder van hen optredens opleverde, varierend van ‘Blues sur Seine’ en ‘Billy Bob’s’in Disney Parijs, tot optredens in Denemarken. Vooral ‘The two’ uit Zwitserland viel goed in de smaak

De optredens in de avond van Shakura Saïda en Vintage Trouble waren spectaculair en de trend voor een prachtige editie was gezet. De prachtige en charismatische Shakura reisde heen en weer tussen jazz en blues en zette een vaak emotionele set neer, de heren van Vintage Trouble trakteerden het publiek met spectaculaire energie op een stevig en lang optreden, en toen Shakura en Ty Tailor elkaar troffen met een beladen versie van Etta James’ ‘I’d rather go blind’ was het publiek perplex om vervolgens in een daverend applaus uit te barsten nadat de laatste tonen wegstierven.

Op dag 2 vulde het festivalterras zich vroeg voor de presentatie van een masterclass onder begeleiding van Kathy Boyé en de Amerikaanse Michael Hawkeye Herman. De avond was gereserveerd voor een heerlijke wandeling door het mooie centrum van Cahors waar op negen plekken bands speelden. In Frankrijk combineer je dat uiteraard met het eten met vrienden en familie. Een avond waar bluesliefhebbers, localen en touristen elkaar ontmoeten om gezamelijk te genieten van al het goede van het leven.

travellin brothers_3993

De 3e dag waren er weer 2 gratis en 2 betaalde optredens. Vanaf 5 uur kon je genieten van ‘Dèlgres’. Voor velen onbekend, met een sousafoon die de baspartij op zich nam en soms een muzikaal uitstapje naar Zuid-Amerika. Een heerlijke opening. Daarrna volgde de jong ogende en met gitaar getooide Selwijn Birchwood, die met zijn grote bos haar, in zichzelf gekeerde blik en blote voeten een beetje aan Jimmy Hendrix deed denken. ’s Avonds mocht de de druk tourende, vooral soulgeorienteerde ‘JC Brooks & the uptown sound’ het podium opwarmen voor ‘Mr. Tay Mahal’, die hier met alle egards werd ontvangen, en zeker werd gezien als de top-act van het festival. Deze gigant wist zittend vanaf het eerste moment het publiek te betoveren. Met alleen bescheiden drum- en basgegeleiding zat hij als een koning op zijn gitaareiland en keek minzaam neer op de naar de hem opgerichte gezichten. Het leek een indrukwekkende avond waarop de ‘quatorze juillet’ en de vrijheid waar deze voor staat kon worden gevierd alle ellende even konden worden losgelaten.

taj mahal_3866

Het festival had geen zichtbare extra maatregelingen genomen, maar soms voelde je toch de alertheid van de Fransen opvlammen als een band de dag erna om stilte vroeg. Het ingetogen optreden van ‘Eric Bibb & JJ Milteau’ had geen betere plek kunnen hebben op het festival als op deze avond na Nice. Tijdens zijn show, een hommage aan Leadbelly bluesman, straalde Eric Bibb rust en tevredenheid en plezier uit en je kon de helende werking op en dankbaarheid voor dit moment bij de fransen voelen.

Toen Sugaray Rayford het podium overnam veranderde de sfeer onmiddelijk. Door het heftige begin was het moment van bezinning voorbij en ging de bluestrein weer in een hoog tempo verder. Een goede en afwisselende show waarbij hij niet schroomde het publiek in te gaan en zich rustig te laten fotograferen met fans terwijl hij ondertusssen doorzong met zijn indrukwekkende en ver dragende stem. Ook zonder microfoon kon iedereen hem duidelijk horen. In tegenstelling to Nederland is hier geen pauze en spelen de bands anderhalf tot 2 uur ononderbroken. Voor de muzikanten én het publiek is dit soms een uitdaging.

sugaray rayford_4576

De laatste dag brak aan. en tijdens het middagoptreden van Sofaï was het echt heet en ondanks de schaduw hadden zij en het trouwe publiek het zwaar. Het optreden kreeg meer dynamiek naarmate de tijd verstreek, en het einde was stevig en maakte alles goed. De avond werd geopend door de betoverde Gaelle Buswel en haar band. Zij en vooral haar excellente gitarist Michaal Benjelloun maakten er een mooi blues-rockend feest van. Deze charmante verschijning heeft Frankrijk netjes vertegenwoordigd op het verder internationale podium.

sofai_4697

De muzikale afsluiting was voor The JB’S original James Brown Band, featuring Martha High. Helaas, de hoge verwachtingen van het publiek werden niet waargemaakt. De vermoeid ogende heren zetten een zwakke reflektie neer van wat ooit was en toe na een eindeloos durende intro (en dan bedoelen we écht lang) de zangeressen opkwamen maakt ook dat het niet meer goed. Het verwachtte spectakel bleef uit en het publiek verdween. Zo doofde deze, verder geweldige editie van het Cahors Blues Festival langzaam uit

jbs original james brown orchestra band_5296

De licht aangepaste formule van het festival waarin een ruime plek voor soul (en funk) was gereserveerd leek te werken. Er waren veel positieve geluiden uit het publiek, en degenen die licht teleurgesteld waren hadden hun huiswerk niet gedaan. Door de jaren heen blijft men zich hier buigen over mogelijke aanpassingen om het tot een succes te maken. Dit jaar was voor het eerst een groot deel van het ‘middagterrein’ overdekt. Dit is gebleken goed te werken voor zowel zon en regen. Ook de mogelijkheid om overal te kunnen zitten is een positieve ontwikkeling als je kijkt naar de leeftijd van de bezoekers. 5 Dagen op een rij feest vieren is geweldig, maar voor velen toch ook een linke aanslag op het uithoudingsvermogen.

Al met al, een aanradertje om hier zeker eens te gaan kijken. Volgende kans: 11-15 juli 2017.

Foto’s (c) Evelyne Balliner

Deel dit artikel met je vrienden!: