Derde dag sluit Blues Peer mooi af

Zondag 17 juli 2016 was de derde dag van Blues Peer. De organisatie had een ijzersterke line-up weten neer te zetten, het weer was niets op aan te merken en de bezoekers waren dan ook weer in grote getalen aanwezig op het Festivalterrein. De sfeer was uitstekend.

De aftrap werd op 12.00 uur verricht door het Oostenrijkse gezelschap Meena Cryle & the Chris Fillmore Band. De band heeft de laatste maanden in Nederlands een goede reputatie weten op te bouwen en met dit optreden in Peer zal dat in België ook niet lang meer duren. De band rond zangeres/gitariste Meena Cryle en gitarist Chris Fillmore zette een heel sterke set neer. Ze werden ondersteund door een strakke ritmesectie, bestaande uit bassist Joris Hendrik Nass en drummer Bernhard Egger, terwijl toetsenist Roland Guggenbichler deze dag voor een prima aanvulling zorgde.

De band speelde een mooie mix van eigen werk en covers. De met Guitar Slim-licks doordrenkte slow blues ‘Since I Met You, Baby’ zorgde voor het nodige kippenvel, maar buiten het blues stramien vallende nummers als Springsteen’s ‘I’m On Fire’ gingen er ook prima in bij het publiek. Een hele mooie start van de dag.

Mojo Man zorgde voor de Nederlandse inbreng op deze dag. Dit uitgebreide gezelschap met blikvangers Marcel Duprix (gitaar/leadzang) en Theo van Niel Junior (leadgitaar/zang) wisten de sfeer er goed in te houden. De geluidsman had vooral de eerste twee nummers wat moeite met de uitgebreide blazerssectie. Aanvankelijk kwam deze te hard door, daarna te zacht, maar na twee nummers wat het onder controle en kon er gas gegeven worden. Vel hip shakin’ mama’s op het terrein bij deze band met hoog dansbaarheid gehalte. Hoewel de mannen achteraf niet helemaal tevreden waren over het podiumgeluid, maar over het geluid in de tent hoefden ze zich geen zorgen te maken. Mojo Man is gearriveerd en er ligt een grote toekomst voor hen.

BluesZine Blues Peer dag 3 fotos Bert Lek11

Ook J.P. Soars & the Red Hots maakten er weer een feest van. Vorig jaar maakten ze in Nederland een overweldigende indruk met gastspeler T.C. Carr, maar ook zonder deze harmonica wizard stond het als een huis. Indrukwekkend was de wijze, waarop de band met hun uptempo nummers de tent in beweging bracht om ze vervolgens bij het rustige werk weer ademloos aan het luisteren te krijgen. Vanaf de start ging de band vol gas en al bij het tweede nummers kregen we het eerste (en zeker niet het laatste) gitaarduel voorgeschoteld tussen J.P. en Steve Laudicina. Blues, surf, rockabilly, aangevuld met nog wat andere invloeden. Deze heren zijn in staat om van elk festival- of cluboptreden een indrukwekkend feest te maken.

En dan … Walter Trout. Een oorverdovend welkom van het publiek valt hem ten deel, wat hij op nog oorverdovendere wijze beantwoorde. Walter Trout is weer helemaal terug en zette een zeer energieke blues/rock set neer. Hij speelde het nodige oude werk, maar ook zeer persoonlijk getinte nummers van zijn meest recente studio cd komen voorbij. ‘Say Goodbye To The Blues’ werd wederom opgedragen aan B.B. King. Ik blijf me altijd een beetje verbazen over het het feit dat Walter B.B. King as groot voorbeeld blijft noemen, want hun filosofie over gitaarspelen is tegenovergesteld. Waar B.B. altijd zo min mogelijk noten speelde, maar wel elke noot betekenis gaf, trakteert Trout je altijd op een overdaad aan noten. Maar het publiek smulde ervan. Helaas liep ik hem voor het optreden backstage tegen het lijf en speelde de vraag nog niet, volgende keer toch eens vragen naar de B.B. King connectie.

BluesZine Blues Peer dag 3 fotos Bert Lek25

Tijdens de set kwam zoonlief Jon zich ook nog even bij de band vervoegen. ‘Going Down’ werd de afsluiter van de reguliere set en daarna werd ‘Prisoner Of A Dream’ nog als toegift gespeeld. Walter Trout is helemaal terug en hoe …

Henry Saint Clair Fredericks, beter bekend als Taj Mahal, was de volgende die het publiek mocht vermaken. Taj was gezeten op een stoel te midden van een cirkel van gitaren, banjo en ukele en werd begeleid door bassist Bill Rich en drummer Kester Smith en schotelde het publiek een fraaie bloemlezing uit zijn uitgebreide repertoire voor. Het vormde een groot contrast met de voorgaande band, maar de veteraan wist het publiek toch prima in de ban te houden. Nummers als ‘See See Rider Blues’ en ‘Good Morning Little Schoolgirl’ gaan er altijd in als koek, maar gelukkig waren er ook kreten van herkenning te horen als hij eigen werkjes als ‘Good Morning Miss Brown’ inzet. De man is inmiddels vierentachtig jaar oud, maar wist een bewonderenswaardig krachtige set neer te zetten.

Buddy Guy behoeft geen nadere introductie. Ik kwam op de weide zelf plaatsgenoten tegen, die de lange rit ondernomen hadden, speciaal om deze gigant aan het werk te zien. De legendarische zanger/gitarist werd begeleid door een strakke band, bestaande uit Marty Sammon (toetsen), Ric Hall (gitaar), Orlando Wright (bas) en Tim Austin (drums). Nu heb ik mister Guy de laatste jaren nog met enige regelmaat aan het werk gezien en eerlijk gezegd vertoonde de setlist niet echt verrassingen, maar deze man zette toch wel een fabelachtige show neer, waar alles aan klopt. Musiceren op een hoogstaand peil, goede interactie met publiek, fantastische band. Dat er maar relatief weinig nummers zijn, die hij in zijn geheel speelt, doet daar weinig aan af. “Dat komt, omdat ik zoveel mogelijk nummers wil laten horen”, vertrouwde hij het publiek toe. Behalve de titelsong van zijn laatste cd ‘Born To Pay Guitar’ geen echt niet werk. De gebruikelijke wandeling door het publiek werd gemaakt tijdens ‘Someone Else Is Steppin’ In’ en ‘Skin Deep’ bleek ook weer een kippenvel nummer te zijn. Toetsenist Marty Sammon kreeg alle ruimte om te soleren en ook gitarist Ric Hall greep op overtuigende wijze zijn momenten.

Gezegd moet worden dat het geluid af en toe iets te scherp was, maar Buddy maakte weer een verpletterende indruk.

Als afsluiter stond geprogrammeerd Brian Setzer’s Rockabilly Riot en dit gezelschap zorgde voor een passend slot aan het festival. Ook Brian Setzer heeft een uitgebreide catalogus en we werden in de laatste uurtjes nog getrakteerd op een waar dansfeest. Een waardig rockabilly riot met de nodige Stray Cat klassiekers als ‘Stray Cat Strut’ en bij ‘Great Balls Of Fire’ had zelfs ik even moeite om de voetjes op de vloer te houden. Setzer werd begeleid door Mark Winchester op bas, Noah Levy op drums en de ook bij blueskenners geen onbekende, in Duitsland geboren pianist Kevin McKendree.

BluesZine Blues Peer dag 3 fotos Bert Lek38

In hoog tempo vlogen de nummers langs, allemaal perfect en in hoog tempo gespeeld.

Toen ik na ongeveer drie kwartier de indruk kreeg dat men hetzelfde nummer bleef spelen (excuses aan alle rockabilly fans) en vond ik het de hoogste tijd om maar eens richting huis te rijden.

Het geluid was helaas niet altijd optimaal, maar de kwaliteit van de muziek was boven elke twijfel verheven. Ook tussen de optredens door viel er op het terrein het nodige genieten met veel stands Op het jampodium waren er met regelmaat ook mooie dingen te horen.

Foto’s (c) Bert Lek