The TWO – Sweet Dirty Blues

the twoNadat ik deze 2 heren weerzag op een geslaagde editie van Culemborg Blues, bedacht ik dat hun geweldige Cd ‘Sweet Dirty Blues’ nog geen aandacht had gekregen, terwijl het een onvervalste bluesparel is! De eerste keer dat ik de 2 heren een zomer geleden zag heb ik even mijn ogen dicht gedaan om goed te bepalen of het hun imposante plaatje of toch echt hun muziek was die me onmiddellijk raakte. Maar als er al twijfel was is deze direct verdwenen bij het beluisteren van deze indrukwekkende en emotionele CD.

Van de 10 nummers is er maar een niet van de hand van beide heren, en op hun eigen wijze zijn het allemaal prachtstukken, met één grote en opvallende gemeenschappelijke deler: de onvervalste emotie die ze uitstralen!

Het dromerige openingsnummer ‘Sky’ kabbelt rustig voort met een klein klassiek randje. Als dan vervolgens tijdens het begin van ‘Mojo on’ de hese stem van Yannick Nanette klinkt en hij traag beschrijft hoe de koorts hem bevangt als hij zijn ‘baby’ bezingt en het tempo steeds hoger wordt naarmate het nummer vordert is duidelijk dat er meer moois in het verschiet ligt.

Hierna volgt dan de enige cover van het album: ’Roseda’. Hierbij wordt op prachtige en emotionele wijze een volkssong uit thuisland Mauritius vertolkt. Je hoeft dit niet te kunnen verstaan om bevangen te worden door een grote triestheid die we allen soms kennen. Een man probeert zijn vrouw te overtuigen van haar schoonheid, maar zij kiest voor de fles. ‘Put on ur shoes’ is een romantische uitnodiging om alles te vergeten en je helemaal over te geven aan de liefde: for the rest of your days.

Na een korte stilte zetten de heren het dan schijnbaar eenvoudige maar spannende ‘Promis‘ in. Over, wie kent ze niet, ‘de beloftes van de liefde’. Het ultieme bluesthema op een heerlijke wijze vertolkt.
Op de dubbele dobro volgt dan ‘Blues in my bones’, een vrolijke opsomming van wat de muziekliefhebber beweegt: ‘blues in his bones, groove in his soul, swing in his feet, jazz in his hands, smile on face, breast and head’.

Bij ‘Mamma Nette’ klinkt een subtiele Afrikaanse groove-loop in het nummer door, met een subtiel en subliem dubbel gitaargeluid van Yannick en Thierry, met helaas een onverwacht abrupt einde.
Het wiegende en kalm klinkende ‘In the night’, ondersteunt door mondharmonica, beschrijft de tragedie en het diepe verdriet dat zich soms in de nacht manifesteert. Vervolgens wordt de vrolijk klinkende anti- stress protestsong ‘I live my life’ ingezet, vol plannen voor een betere toekomst.

Bij het laatste inspirerende en qua tekst herkenbare nummer ‘On and on’ aangekomen realiseer ik me dat ik een bijzondere muzikale reis heb gemaakt. Het album is intiem en voelt, dankzij of ondanks de diepgang, als een heerlijk warm bluesbad.

De in Zwitserland woonachtige Yannick Nanette en Thierry Jackkard, Winnaars van de ‘European bluesaward’ hebben met deze CD een zeer fraai document gemaakt. Prachtige zang, excellent gitaarwerk, goede atmosfeer. Veel blues, maar zeker ook toegankelijk voor een veel breder publiek. Wat de heren op de CD uitdragen wordt nog meermalen versterkt tijdens hun live-optredens, waarop ik hoop dan het Nederlandse publiek nog getrakteerd gaat worden. Zeker iets om naar uit te kijken! (9/10) (Eigen productie)