Michael de Jong krijgt Nightclub Roepaen muisstil

michael de jongAfgelopen zondag kwam de Nederlands/Amerikaans roots coryfee Michael de Jong naar Roepaen Podium in Ottersum. Een weerzien na anderhalf jaar. Zijn optreden brengt het publiek via de kloostergangen met glas in loodramen van het kloostercomplex langs de Kapel naar achteren, naar de Nightclub. Een sfeervolle duistere ruimte met hangtafels en (luxe) barkrukken. Dikke kaarsen en twee kerkbanken aan de zijkanten, verraden nog het verleden van dit eigentijds gerenoveerd complex.

De zanger bracht onlangs zijn nieuwe album ‘Requiem For The Lonely’ uit, welke hij met een club tour promoot. Op Michael’s nieuwe album doen een groot aantal internationale toppers mee waarmee hij in de afgelopen jaren hechte vriendschappen heeft opgebouwd. Zo zijn onder meer Willem van Dullemen, Toby Gray (it’s a Beautiful Day), Alan Sitar Brown (Ray Manzarek, John Fogerty & Creedence), Bobby Flurie (Michael De Jong Band) en Charlie Musselwhite (onder anderen zeven Grammy nominaties, Blues Hall of Fame en vele samenwerkingen met onder anderen Tom Waits, Eddie Vedder, Ben Harper, Bonnie Rait en John Lee Hooker) op het schijfje te horen.

Het intieme concert dat hij zondag bracht maakt deel uit van een grootse afscheidstournee waaraan de Jong momenteel bezig is. De ‘Grand old man’ van de Nederlandse roots- en singer- songwriterscene wordt ook al een dagje ouder. En, zoals hij het zelf al tijdens z’n optreden aanstipte: “Ik zit op mijn top. Het wordt nooit meer beter.”

Vrolijk en optimistisch klinken de liedjes niet. Wie de teksten kent, hoort een gekweld man die zingt over eenzaamheid, gekte en liefdesverdriet. Intens en hartverscheurend; blues tot op het bot. Gelukkig horen we tussen de nummers een dankbare en vreugdevolle man praten met liefde voor zijn gitaren, muziek en het leven. Speciale aandacht ging er zondag uit naar zijn Pandora gitaar, waarop hij normaliter thuis de liedjes schrijft. Een prachtige handgemaakte gitaarband, gemaakt door zijn goede vriendin Judy Martin uit Nevada (USA), deed hem besluiten dat het tijd was om haar opwachting te maken voor het publiek.

michael-de-jong-ii-marcel-hakvoort

Tijdens het optreden was het muisstil. Als fotograaf voelde ik me bij elke klik van mijn toestel schuldig. Het was zo stil dat Michael bij wijze van grap vroeg of er een glas kon worden omgestoten of dat het cappuccino apparaat aangezet kon worden. Alle, pakweg 40 bezoekers, genoten intens van het optreden. Zelfs aan de bar werd gefluisterd tijdens het bestellen van een Grimbergen. En dat in een club setting.

Voor de pauze werd de nieuwe CD integraal gespeeld. Na de korte onderbreking vervolgde bij het optreden met oude nummers. Ten opzichte van voor de pauze klonken de nummers over het algemeen wat strijdvaardiger. Uit de nummers van de CD kwam vooral een gevoel van berusting naar voren. De vooraf geplande 90 minuten liepen uit tot bijna 2,5 uur. Ondanks de geringe aantal bezoekers speelde hij van de eerste aanzet tot het einde vol passie en verre van plichtmatig. Het enige verwijt aan het publiek was wel volgens hem dat het een oude man aan het zweten had gekregen. Na uitgehijgd te zijn, was het tijd voor een ‘cadeautje’. Her en der klonken tussen de regels door toch wat Nederlandse woorden uit de mond van de in America opgegroeide bluesgitarist. Hij beschreef zijn optreden met de volgende woorden: “Simply said…it was a fantastic 2 1/2 hour concert.” En daar sluiten we ons graag bij aan.

Foto’s (c) Marcel Hakvoort

michael-de-jong-iii-marcel-hakvoort

Deel dit artikel met je vrienden!: