Big Mike and the Booty Papas- The hustle is real

1468415097_folderBig Mike is de bijnaam van zanger/gitarist Michael Ventimiglia. Sinds 1995 bestaat Big Mike and The Booty Papas, maar Big Mike zelf zit al meer dan 30 jaar in de muziek. Hij speelt niet alleen blues, maar ook R&B en country. ‘The Hustle is real’ is het zevende album van deze Amerikaanse band. Het album telt 13 nummers en is een mix van eigen nummers en covers. Er spelen een aantal gastmuzikanten mee, waaronder Violist David Ragsdale, bekend van Kansas.

Het instrumentale intro van ‘Spreading the news (about the blues)’ heeft een eenvoudig ritme en de stem van Big Mike is vrij herkenbaar. In het begin laat Ed Smith slechts enkele tonen horen op zijn saxofoon, maar later is hij vaker en duidelijker te horen. Gitaar en saxofoon zijn afwisselend op de voorgrond te horen en de Hammond van Walt Scottpast goed in het geheel. Het refrein van het openingsnummer blaast niet omver, de instrumentale stukken komen daar een stukje dichterbij.

Het laid back ritme van ‘Trouble blues’ is gevoelig gespeeld. De Hammond is stroperig langzaam bespeeld en de bas loopt er als een rode draad doorheen. De blues is nog steeds traditioneel, maar niet oubollig. De harmonica wordt een tijd laid back bespeeld en je voelt een opbouw naar tempoversnelling aan komen. Toch haalt deze versnelling de balans even onderuit; Het past niet helemaal in het totaal. Nog voordat het tempo weer laid back is, is de balans er weer. De Hammond wordt met vlagen snel bespeeld. Afgewisseld met goed gitaarwerk. Bovendien zijn leuke details verwerkt in dit aangenaam lange nummer.

De nummers die volgen hebben een vrij traditionele basis. Voor een aantal blues-rock liefhebber zal dit echter te oubollig zijn. ‘C.C. ‘s travelin blues’ doorbreekt het traditionele een beetje. De opbouw van het nummer is vrij voorspelbaar en de zang zit soms tussen praten en zingen in. Het zal live een leuke interactie geven tussen band en publiek. De Hammond en gitaren laten tijdens een instrumentaal stuk een mooie melodie horen. Tijdens de staccato gezongen delen wordt er goed strak gepeeld.

‘Cash ‘em in and give my money to a man named Curtis Lowe’ Natuurlijk! Dit is een cover van Lynyrd Skynyrd. Op de rauwe stem van Mike is emotie te horen. Dat kan ook bijna niet anders met deze tekst. Mike zingt zo goed als solo, slechts af en toe ondersteund door een enkele muzikale noot. Het vrolijke nummer (‘Pig snoot juke’) dat hierna komt, verstoort helaas het gevoel wat ‘Curtis Lowe’ gaf. Curtis Lowe is zo mooi, dat had eigenlijk het laatste nummer op deze cd moeten zijn.

De stijl van jaren 50/60 overheerst. De tijd dat de jive en het swingen op de dansvloer populair waren. Als je een liefhebber bent van deze muziek, dan is de aanschaf van deze cd zeker een overweging waard. (7/10) (Isolde Records)

Deel dit artikel met je vrienden!: