Robert Cray trekt voormalige kerk vol

p1010250Het was zo ver, de inmiddels 40 jaar optredende Robert Cray speelde in den Bosch! Het was heerlijk binnenkomen in een uitmuntende uitgelichte Orangerie met het geluid van de aanwezigen warm gonzend in de oren. Deze voormalige Gothische kerk was een prachtige locatie voor de bluesman en zijn ‘volgelingen’, die in zijn leven al veel heeft gezien, maar die niet onder stoelen of banken stak hoe geweldig hij zijn uitzicht vond op de fraaie zuilen en de in de lucht zwevende kandelaars. Waar vroeger het altaar stond zou nu de dit jaar 40-jaar optredende bluesman zijn woord gaan prediken.

De fraaie ambiance had het gehoopte effect en Robert Cray begon dan ook na een kort en opgewekt welkomstwoordje gedreven aan zijn show. De man heeft geen toeters en bellen nodig. Een enkele voetpedaal en een ‘mannetje achter de zijgordijnen’ om hem tussen de nummers telkens een vers-gestemde gitaar aan te bieden en de gesandaalde held vulde al snel de zaal met zijn heerlijke soulvolle stem en zijn herkenbare gitaargeluid. Er was tijd voor zijn ‘Welcome in church’ en dan klonk al snel het openingsnummer ‘Chicken in the kitchen’. Hier kregen we ook de eerste gitaarsolo, en mogen we genieten van het indrukwekkende hammondorgel-geluid van Dover Weinberg.

p1010104Hierna is het tijd voor een emotionele slowblues; ‘It doesn’t show’, waarbij blijkt hoe deze man na al deze jaren nog steeds helemaal ín zijn nummers kruipt. Je ziet en hoort een gebroken man volhouden dat je niets van zijn verdriet ziet, maar je hoort het ingehouden verdriet, wat de titel van het nummer op een indrukwekkende wijze tenietdoet. Hierna brengt de band gedurende de hele avond het publiek van de ene in de andere emotie.

Net als we even in de rust lijken te gaan kiest Robert voor een heppiepeppie funky sound waarbij de aandacht getrokken wordt door de onverstoorbare en blootvoets op zijn kleedje staande bassist Richard Cousins. Daarna volgt weer slowblues, en we drijven willoos maar optimaal genietend mee op de stroom van zijn muziek.

Nummers als ‘Right next door’ en uiteraard ‘Sitting on the top of the world’ gingen er bij het, soms met gesloten ogen deinende, genietende publiek in als zoete broodjes. Het optreden was een aaneenschakeling van zorgvuldig uitgevoerde en geselecteerde parels uit het 40- jarige ouvre van deze bescheiden ogende gigant, die in zijn witte linnen blouse en zwarte jeans volledig op zijn gemak was, en ons een geweldig concert bood vol van blues, funk, soul met zelfs een jazzy uitstapje.

p1010154Respect voor de muzikale ruimte die ook zijn kompanen kregen: Les Falconer die een vocaal stukje met Robert deelde en vooral toen hij tijdens de toegifte het geweldige en dramatische ‘Time makes two’ het prachtige diepe geluid van zijn pauken liet horen. Richard Cousins die uiteraard zijn groovy bas liet horen en een, grappig, ingestudeerd dansje met Robert deed, en Dover die meermaals het prachtige geluid van zijn Hammond liet deinen en denderen. Robert heeft vaak ‘Thank you very much’ gezegd gedurende de avond, maar ik heb even goed rondgekeken en denk dat ik voor publiek en organisatie mag stellen dat dit zeker wederzijds was.

Ik denk overigens dat het uitwijken naar deze locatie voor het optreden dat oorspronkelijk in het Theater aan de Parade was gepland een schot in de roos was. Iedereen was het erover eens dat de voormalige kerk, die overigens rondom en prachtig was uitgelicht, met bovendien prachtige rijen zwevende kandelaars, een van de fraaiste venues uit de hele wijde omtrek is, en ook de te verwachten geluidsproblemen waren uitmuntend ondervangen, het geluid was uitstekend!

Er is een prachtpodium bij in Den Bosch! ‘thank you very much’.

Foto’s (c) Zjosque Bergman

Deel dit artikel met je vrienden!: