Dave Fields – Unleashed

Veelzijdigheid is een kwaliteit die je bij Dave Fields niet kunt ontkennen. De uit New York afkomstige multi-instrumentalist heeft een veelheid in stijlen in zijn vingers waar anderen alleen maar van kunnen dromen. De vader van Dave, Sammy Fields was een gewaardeerd componist, arrangeur en producer en Dave groeide min of meer in diens studio op, waar hij opnamen meemaakte van mensen als Stevie Wonder en Rupert Holmes. Na zijn studie aan de Berklee College of Music werd Dave zelf een gewaardeerd muzikant, componist, arrangeur en producer. Hij beheerst naast piano (zijn eerste instrument) en gitaar ook bas en drums.

“Unleashed” is zijn zevende album, waarop hij in veertien nummers zijn veelzijdigheid te toon spreid. Blues, bluesrock, jazzfusion en zelfs bluegrass horen we langskomen. Tien ervan zijn van eigen hand. De helft van de nummers zijn bovendien live opgenomen. In de hoestekst staat te lezen dat Dave Fields zelf alle gitaren, zang, bas, drums en toetsen voor zijn rekening neemt “except where noted”. En geloof me, met muzikanten als Van Romaine, Chris Tristram, JT Lauritsen en Vladimir Barsky om er maar een paar te noemen, is dit echt geen armoe. In het jazzy “New York City Nights” speelt hij op de strijkers (door Gary Oleyar) na, alles zelf. De cd begint met “Anticipating You”, jazzfusion van de bovenste plank. De blues komt het best naar boven in “My Mama’s Got The Blues”, “The Boy Wants To Play” en “Better Be Good”. In het tweeluik “Jagged Line” horen we hoe Dave de diverse stijlen weet te mengen. “Hey Joe” en “Star Spangled Banner/Hey Joe (Reprise)” zijn een mooi eerbetoon aan Jimi Hendrix. Na twaalf nummers geweld wordt het album afgesloten met de al eerder genoemde ballade “New York City Nights” en de razendsnelle bluegrass fingerpicking Jeff-Beck-meets-Albert-Lee “L.E.S. Hoedown”.

Een uitstekende cd. Goed gemaakt, opwindend, gevarieerd. Voor mensen die ook buiten de reguliere blues en bluesrock paden treden is “Unleashed” absoluut een aanrader. (FMI Records) (8,5/10)