Lee Palmer – Bridge

Hoewel Lee Palmer zijn hele leven in de muziek heeft gezeten verscheen zijn debuutalbum pas toen hij al zestig jaar oud was. Kennelijk heeft hij de smaak te pakken, want nu, vier jaar later, ligt zijn vierde album in de winkels. Palmer wordt in 1953 geboren in het plaatsje Hartwick, ergens aan de Canadese oostkust. Hij is daar lid van diverse bands en begin jaren 80 verlaat hij zijn woonplaats en verhuist hij naar Toronto. Hij woont nu in Etobicoke, een voorstad van Toronto.

Wat stijl betreft zou je de muziek van Lee Palmer een mix kunnen noemen van blues en americana. Hij komt nog het dichtst bij de zogenaamde Tulsa sound. Niet geheel toevallig staan er een paar odes aan J.J. Cale op de cd. Op “Bridge” heeft hij zich weten te omringen door een groep uitstekende sessiemuzikanten uit Toronto, aldaar bekend onder de naam ‘The One Take Players’. De tien nummers op de cd zijn allemaal van de hand van Palmer zelf. Het eerste nummer is “That’s No Way To Go”, waarin hij zingt over Glen Campbell, die aan Alzheimer lijdt. In “Tulsa Sound” en “My Old Man” brengt hij een twee odes aan zijn held J.J. Cale. Laatstgenoemde nummer en het rockende “Our Love Bears Repeating” zijn mijn twee favorieten van dit album.

Palmers vorige album “Like Elway” gooide internationaal hoge ogen. Het zou mij niets verbazen dat deze laatbloeier dit met “Bridge” ook gaat doen. (On The Fly Music) (8/10)