Walter Trout betovert Pandora in TivoliVredenburg

In het prille begin van de jaren negentig speelde Walter Trout, voor slechts een paar honderd man, in het oude Tivoli aan de Oudergracht in Utrecht bijna drieënhalfuur lang om zijn passie voor de Bluesmuziek met de aanwezigen te delen. Destijds was hij al een podiumbeest pur sang. De vijfentwintig jaar daarna kende zijn populariteit in Nederland verschillende hoogte en diepte punten. O.a. Paradiso kende een aantal uitverkochte Trout concerten, maar anderzijds stond hij in 2013 nog in een behoorlijk aantal zalen die matig gevuld waren en dit in de periode dat het vanwege een zeer ernstige leverziekte wel eens één van zijn laatste optredens in ons land kon zijn.

Na bijna 2 jaar noodgedwongen afwezig te zijn geweest en hersteld te zijn van een succesvolle levertransplantatie blijkt in 2015 en 2016 zowel bij Theater Carré als bij Poppodium 013 al maanden voor aanvang ‘Sold Out’ op de deur te hangen en is zijn comeback bijna glorieus te noemen. Momenteel toert het podiumbeest gelukkig weer langs meerdere grotere en kleinere podia om nog steeds te doen wat het meest in zijn aard ligt: inpluggen die gitaar en spelen! Vandaag is het de beurt aan TivoliVredenburg en ook hier is de Pandora zaal al weken voor aanvang uitverkocht.

Rond 20.15 uur stapt de band, begeleidt door een enthousiast gejuich vanuit de zaal, het podium op. Het geweldige onthaal van Walter Trout, Sammy Avila, Michael Leasure en Johnny Griparic is een eerste signaal dat het wel eens een memorabele avond kan worden en de populariteit van Walter nog steeds groeiende is. Ook vandaag is het inpluggen om daarna direct los te gaan met opener ‘I Can Tell’ en het knetterende gitaarspel los te laten op de aanwezigen. Ondersteunt door een stevige en solide ritmesectie als veilige basis is er even geen ruimte voor rustige en subtiele gitaarklanken. Deze horen we pas tijdens misschien wel zijn grootste blueskraker en het voor vandaag opgedragen aan zijn grote voorbeeld B.B. King ‘Say Goodbye To The Blues’.

Fans van het eerste uur krijgen een met ‘Life In The Jungle’ een oudje van zijn allereerste plaat te horen. Vervolgens krijgen we een zeer indrukwekkend moment als een muisstille zaal aandachtig luistert naar Walter die verteld over zijn angsten en gedachten tijdens zijn ziekte. De huivering is bijna letterlijk te voelen bij deze introductie van het nieuwe ‘Almost Gone’ wat te vinden is op zijn laatste studioalbum. De emoties die hierdoor loskomen zijn de rest van deze avond bijna continu aanwezig en worden verder gevoed door de herhalende oproep van Walter om je toch vooral als donor te laten registreren.

Door de overtuigende passie die Walter samen met de band laat zien breidt het emotie virus zich steeds verder uit. Rondom mij worden er steeds vaker blikken uitgewisseld en boksen naar elkaar uitgedeeld. Tevens mogen we vandaag kennismaken met zoon John Trout die laat horen de gitaarlessen van zijn pa ter harte te hebben genomen. De grootsheid van Walter zit niet alleen in zijn gitaarspel maar ook in zijn houding. Tussen zijn solo’s door krijgen naast hammondspeler Sammy Avila ook bassist Johnny Griparic en vooral drummer Michael Leasure alle ruimte.
Het onderlinge plezier spat er werkelijk van af. Via een drumsolo komen we uit bij de cover ‘Going Down’ en sluit ook tourmanager Andrew Elt weer eens aan op het podium bij de band om met zijn geweldige rockstrot mee te zingen. Dit nummer betekent bij veel concerten echter dat we richting het einde gaan, zo ook vandaag. Na eerst vol overgave gespeeld te hebben en het publiek besmet te hebben met het emotie virus is weggaan zonder toegift uiteraard geen optie.

Als Walter tijdens de toegift bij ‘The Love That We Once Knew’ met zijn handen aan zijn oren roept, “Louder”, klinkt het hard. No no no no noooo….. Als een sporter, die zijn overwinning heeft behaald, steekt Walter als afscheid triomfantelijk zijn armen in de lucht. De fans vooraan kunnen zijn tranen van ontroering zien en weten dat ze er bij mochten zijn. Soms ben je zomaar aanwezig op een avond vol magie!

Foto’s (c) Marcel Wolthers

Deel dit artikel met je vrienden!: