Kai Strauss – Getting Personal

Op de website van de Nederlandse platenmaatschappij Continental staat de vraag “Can a German play the Blues?” Omdat ik zelf bijna twaalf jaar in Duitsland heb gewoond kan ik uit eigen ervaring deze vraag bevestigend beantwoorden. Duitsers kunnen de blues net zo goed spelen als Nederlanders, Belgen, Fransen en Engelsen dat kunnen. En de in Osnabrück geboren zanger/gitarist Kai Strauss is hier het zoveelste voorbeeld van. Enkele jaren geleden was hij nog de gitarist bij de uit Texas afkomstige Memo Gonzales en dit heeft hij vijftien jaar volgehouden. Vanaf 2014 treedt hij onder eigen naam op en met “Getting Personal” is onlangs zijn derde cd op de markt verschenen.

Op deze cd wordt hij begeleid door Alex Lex (drums), Kevin DuVernay (bas), Mo Fuhrhop (keyboards) en Thomas Feldman (sax, harmonica). Extra hulp wordt geboden door saxofonist Sax Gordon, zanger Big Daddy Wilson en gitarist Tony Vega. Het album bevat elf nummers, die variëren van onvervalste blues tot soul en rock ’n roll. De nummers zitten stuk voor stuk prima in elkaar, de band verzorgt een uitstekende backing en ook tekstueel is er helemaal niets op aan te merken. Het gitaarwerk van Strauss is zeer smaakvol en varieert van Chicago- tot Texasblues. Niet verwonderlijk, want tot zijn grote helden behoorden o.m. zowel Buddy Guy als Jimmy Vaughan. Erg mooi vind ik zelf het door Big Daddy Wilson met zijn diepe gospelstem gezongen “I Can’t Wait” en het mooie “Blues For Annie”, een eerbetoon aan de moeder van Kai. Een prima album. (Continental Blue Heaven) (7,5/10)